ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਪਦਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਭਸ੍ਮਸਂਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਸਪ੍ਤਵਾਰਮਥਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਸ਼ਿਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
'ਸ਼ਿਵ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਭਸਮ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, 'ਸ਼ਿਵਾਯ' ਆਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾਵੇ।
ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਮੁਖੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਯ ਹृਦਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਸ੍ਥਾਣਵੇ ਨਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਹ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੇ
'ਸ਼ੰਕਰਾਯ' ਆਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਲਾਵੇ। 'ਸਰਵਜ੍ਯਾ' ਆਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਲਾਵੇ। 'ਸਥਾਣਵੇ ਨਮਹ' ਆਖ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ, 'ਸਵਯੰਭੂ' ਨੂੰ ਲਾਵੇ।
ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਭਸਮ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ, 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ੁਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਭਾਵੇ ਤੁ ਦੂਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤਦਭਾਵੇ ਤੁ ਰਾਜਤਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਂ ਜਪਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਭਸਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ ਵਰਤੋ; ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ ਵਰਤੋ। ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਜਪ ਕਰ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਓ।
ਦੇਵਵੇਦਿਮਥੋ ਵਾਪਿ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ੍ਥਂਡਿਲਂ ਤੁ ਵਾ । ਮृਣ੍ਮਯਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪਦ੍ਮਾਦਿਰਚਨਾਯੁਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਵੇਦੀ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਚੌਕੀ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਕਮਲ ਆਦਿ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਥਾਂ 'ਤੇ।
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਕ ਰਂਗੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨੈਕੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਦਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਚਾਰ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਟੇ ਨਾਲ, ਕਮਲ, ਸੁਵਾਸਤਿਕ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਉਤ੍ਪਲਾਦਿ ਗਦਾ ਸ਼ਂਖ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਡਮਰੁਂ ਤਥਾ । ਸਰੋਕ੍ਤਪਂਚਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਮਥੈਵ ਚ
ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਗਦਾ, ਸੰਖ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਡਮਰੂ, ਪੰਜ ਮਹਿਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਕੁਲਕਂ ਕੋਲਕਂ ਤਥਾ । षਟ੍ਕੋਣਂਚਤ੍ਰਿਕੋਣਂਚਨਵਕੋਣਮਥਾਪਿਵਾ
ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਗੁੱਛੇ ਤੇ ਢੇਰ, ਛੇ ਕੋਣ, ਤਿਕੋਣ, ਤੇ ਨੌ ਕੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਕੋਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਾਂਦੋਲਾਂ ਪਾਦੁਕਾਵ੍ਯਜਨਾਨਿ ਚ । ਚਾਮਰਚ੍ਛਤ੍ਰਯੁਗਲਂ ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਬਾਰਾਂ ਕੋਣ ਵਾਲੀ ਝੂਲੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਪਲਾਂ, ਪੱਖੇ, ਚਮਰੇ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਚੂਰ੍ਣੈਰ੍ਵਿਰਚਯੇਦ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਧੀਮਾਨ੍ਦੇਵਾਲਯੇऽਪਿ ਵਾ । ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਦੇਵਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵਂ ਕਲ੍ਪਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਸਜਾਏ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਵਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਰਚਿਤਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਤਂ ਚੈਵ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਮ੍ । ਯਾਚਿਤਂ ਤੁ ਕਨਿष੍ਠਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬਲਾਤ੍ਕਾਰਮਥਾਧਮਮ੍
ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਖਰੀਦਿਆ ਮੱਧਮ ਹੈ; ਮੰਗਿਆ ਘੱਟ ਹੈ; ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੱਦ ਹੈ।
ਅਰ੍ਹੇषੁ ਯਤ੍ਤ੍ਵਨਰ੍ਹੇषੁ ਬਲਾਤ੍ਕਾਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਰਕ੍ਤਸ਼ਾਲਿ ਜਪਾ ਸ੍ਥਾਣ ਕਲਮਾਸਿਤ ਰਕ੍ਤਕੈਃ
ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਲਾਲ ਚੌਲ, ਜਪਾ ਫੁੱਲ, ਖੜਾ ਅਨਾਜ, ਕਾਲੀ ਦਾਲ, ਤੇ ਲਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ।
ਤਂਦੁਲੈਰ੍ਵ੍ਰੀਹਿਮਾਤ੍ਰੋਤ੍ਥੈਃ ਕਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਉਤ੍ਤਮੈਰ੍ਮਧ੍ਯਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਥਿਤੈਰਧਮੈਸ੍ਤਥਾ
ਚੌਲ, ਜੌ ਆਦਿ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਵਧੀਆ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਘੱਟ ਗੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ।
ਪਦ੍ਮਾਦਿਸ੍ਥਾਪਨੈਰੇਵ ਤਤ੍ਸਮ੍ਯਗ੍ਯਾਗਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪ੍ਰਾਗੁਤ੍ਤਰਮੁਖੋ ਵਾਪਿ ਯਦਿ ਵਾ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭਵੇਤ੍
ਕਮਲ ਆਦਿ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ।
ਆਸਨਂ ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਕੌਸ਼ਂ ਚਾਰ੍ਮ੍ਮਂ ਚੈਲਤੁਲ੍ਯਂ ਦਾਰਵਂ ਤਾਡਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਸਨ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ। ਇਹ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ, ਚਮੜਾ, ਕਪੜਾ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਤਾਡ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਂਬਲਂ ਕਾਂਚਨਂ ਚੈਵ ਰਾਜਤਂ ਤਾਮ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਗੋਕਰੀषਾਰ੍ਕਜੈਰ੍ਵਾਪਿ ਆਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਕੰਬਲ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਂਬਾ, ਜਾਂ ਗੋ-ਮੈਲ ਤੇ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਆਸਨ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੈਯਾਘ੍ਰਂ ਰੌਰਵਂ ਚੈਵ ਹਾਰਿਣਂ ਮਾਰ੍ਗਮੇਵ ਚ । ਚਾਰ੍ਮਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਜ੍ਞੇਯਮਥ ਬਂਧੁਕਮੇਵ ਚ
ਬਾਘ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਹਿਰਨ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਕਾਲੀ ਹਿਰਨ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਜਾਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮਰੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਚਮੜੀ — ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਤੇ ਬੰਧੁਕ ਵੀ ਜਾਣੋ।
ਯਥਾਸਂਭਵਮੇਤੇषੁ ਹ੍ਯਾਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਕृਤਪਦ੍ਮਾਸਨੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤਿਕਾਸਨ ਏਵ ਚ
ਜੋ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਸਨ ਬਣਾਓ; ਕਮਲ ਆਸਨ ਜਾਂ ਸੁਵਾਸਤਿਕ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੋ।
ਦਰ੍ਭਭਸ੍ਮਸਮਾਸੀਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ । ਤਾਵਤ੍ਸ ਦੇਵਤਾਰੂਪੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚਾਨ੍ਤਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਤੇ ਭਸਮ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਾਸ ਤੇ ਬੋਲ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅੰਦਰ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਸ਼ਿਖਾਂਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਂਗੁਲ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਨੁਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਅਂਤਸ਼੍ਚਰਂਤਂ ਭੂਤੇषੁ ਗੁਹਾਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿषੁ
ਚੋਟੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਬਾਰਾਂ ਉਂਗਲ ਉੱਤੇ, ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਮਣਿਮਾਦਿ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਧਾਰਯੇਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਰਯੇਤ੍ਤਨੂਮ੍
ਉਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮਣੀਆਂ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਭਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਯਾ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਮੁਪਾਗਤਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਪਾਰਦਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਰਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਪਾਪੀਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਪਾਰਦੇ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਜਾਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਸਫੇਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦਲਾਵृਤ੍ਤਮष੍ਟਪਂਚਤ੍ਰਿਰੇਵ ਵਾ । ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯਾਸਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਲਿਂਗਂ ਨਿਧਾਯ ਚ
ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਨੂੰ, ਬਾਰਹ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਹਾਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਲਿਂਗੇ ਸਂਚਿਂਤਯੇਤ੍ਤਥਾ । ਸ਼ੋਧਿਤੇ ਕਲਸ਼ੇ ਤੋਯਂ ਸ਼ੋਧਿਤਂ ਗਂਧਵਾਸਿਤਮ੍
ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਦਾ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਗਂਧਪੁष੍ਪਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੇਨਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਵਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇषੁ ਨ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪ੍ਰਣਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਦੇ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ਿਵੇਤ੍ਯੋਙ੍ਕਾਰਮਂਤ੍ਰਣਮ੍ । ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦੀਨਿ ਪੂਜਾਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਸ਼ਿਵ' ਜਾਂ 'ਓਂ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਲਈ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਅੱਖਤ ਆਦਿ ਸਮੱਗਰੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਤਤਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਿष੍ਯਤੇ । ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਸਮੱਗਰੀ ਨੇੜੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ।'
ਇਤਿ ਸਂਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ ਆਵਾਹਨਾਦਿਕਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਪਰ੍ਯਂਤਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨੂੰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਆਵਾਹਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਸਨਾਨ ਤੱਕ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇਤ੍ਯਾਦਿਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਵਿਧਾਨਤਃ । ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਤੁ ਯਾ ਧਾਰਾ ਮੁਕ੍ਤਿਧਾਰੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
'ਨਮਸ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਧਾਰਾ ਲਗਾਤਾਰ ਚਲਦੀ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੀ ਧਾਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਯਾ ਯਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਮਾਸਂ ਜਪਨ੍ਰੁਦ੍ਰਮੁਪਾਂਸ਼ੁ ਵਾ । ਏਕਵਾਰਂ ਤ੍ਰਿਵਾਰਂ ਚ ਪਂਚ ਸਪ੍ਤ ਨਵਾਪਿ ਵਾ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਜਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ, ਤਿੰਨ, ਪੰਜ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਨੌ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ,