ਬृਹਤੀਪੂਗਪੁਂਨਾਗ ਚਂਪਕਾਦਿਪ੍ਰਿਯਾਯ ਚ । ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਭੂਯ ਏਵ ਨਮੋਨਮਃ
ਬੜੀ, ਸੁਪਾਰੀ, ਪੁੰਨਾਗ, ਚੰਪਾ ਆਦਿ ਫੁੱਲ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿਵੋ ਹਰਿਮਥ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾ ਭੈषੀਰ੍ਵਦ ਮੇऽਖਿਲਮ੍ । ਹਨੁਮਾਨੁਵਾਚ- ਸ਼ਿਵਲਿਗਾਰ੍ਚਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਦੇਹਿਨਾ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਡਰ ਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।' ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾ ਕੇ।
ਦਿਵਾਸਂਪਾਦਿਤੈਸ੍ਤੋਯੈਃ ਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਰਪਿ ਤਾਦृਸ਼ੈਃ । ਦੇਵ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਦਿਨ ਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਢੰਗ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸਾਯਂਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਅਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਵਸਨਂ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਧृਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਰਗ੍ਰਧੀਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਦਿਲ ਜੋੜ ਕੇ ਬੈਠੋ।
ਅਥ ਭਸ੍ਮ ਸਮਾਦਾਯ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯਾਪ੍ਯष੍ਟਵਾਰਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਫਿਰ ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਓਂਕਾਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਜਿੰਨਾ ਜੀ ਚਾਹੇ, ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਾ ਯੇਨਕੇਨਚਿਤ੍ । ਸਪ੍ਤਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਂ ਭਸ੍ਮ ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਃ ਸਮਾਹਰੇਤ੍
ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਭਸਮ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਈਸ਼ਾਨਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਨਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪਾਤਯੇਤ੍ । ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾਯ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਮੁਖੇ ਭਸ੍ਮ ਪ੍ਰਸੇਚਯੇਤ੍
'ਈਸ਼ਾਨ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ' ਆਖ ਕੇ, ਭਸਮ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਤਤਪੁਰੁਸ਼ਾਯ ਵਿਦਮਹੇ' ਆਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਛਿੜਕਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਘੋਰੇਭ੍ਯੋऽਥ ਘੋਰੇਭ੍ਯੋ ਭਸ੍ਮ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਨਮ ਇਤਿ ਗੁਹ੍ਯਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
'ਅਘੋਰਿਭਯੋ' ਤੇ 'ਘੋਰਿਭਯੋ' ਆਖ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਨਮਹ' ਆਖ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦਥ ਪਾਦਯੋਃ । ਉਦ੍ਧੂਲਯੇਤ੍ਸਮਸ੍ਤਾਂਗੇ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
'ਸਦ੍ਯੋਜਾਤੰ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਿ' ਆਖ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਓਂਕਾਰ ਨਾਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਛਿੜਕ ਲਵੇ।
ਤ੍ਰੈਵਰ੍ਣਿਕਾਨਾਮੁਦਿਤਃ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਵਿਧਿਰੁਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਗੁਰੁਣਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤ ਤਿੰਨ ਵਾਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ ਆਦਿਕ ਲਈ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਪਦਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਭਸ੍ਮਸਂਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਸਪ੍ਤਵਾਰਮਥਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਸ਼ਿਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
'ਸ਼ਿਵ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਭਸਮ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, 'ਸ਼ਿਵਾਯ' ਆਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾਵੇ।
ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਮੁਖੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਯ ਹृਦਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਸ੍ਥਾਣਵੇ ਨਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਹ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੇ
'ਸ਼ੰਕਰਾਯ' ਆਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਲਾਵੇ। 'ਸਰਵਜ੍ਯਾ' ਆਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਲਾਵੇ। 'ਸਥਾਣਵੇ ਨਮਹ' ਆਖ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ, 'ਸਵਯੰਭੂ' ਨੂੰ ਲਾਵੇ।
ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਭਸਮ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ, 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ੁਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਭਾਵੇ ਤੁ ਦੂਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤਦਭਾਵੇ ਤੁ ਰਾਜਤਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਂ ਜਪਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਭਸਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ ਵਰਤੋ; ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ ਵਰਤੋ। ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਜਪ ਕਰ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਓ।
ਦੇਵਵੇਦਿਮਥੋ ਵਾਪਿ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ੍ਥਂਡਿਲਂ ਤੁ ਵਾ । ਮृਣ੍ਮਯਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪਦ੍ਮਾਦਿਰਚਨਾਯੁਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਵੇਦੀ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਚੌਕੀ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਕਮਲ ਆਦਿ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਥਾਂ 'ਤੇ।
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਕ ਰਂਗੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨੈਕੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਦਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਚਾਰ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਟੇ ਨਾਲ, ਕਮਲ, ਸੁਵਾਸਤਿਕ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਉਤ੍ਪਲਾਦਿ ਗਦਾ ਸ਼ਂਖ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਡਮਰੁਂ ਤਥਾ । ਸਰੋਕ੍ਤਪਂਚਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਮਥੈਵ ਚ
ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਗਦਾ, ਸੰਖ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਡਮਰੂ, ਪੰਜ ਮਹਿਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਕੁਲਕਂ ਕੋਲਕਂ ਤਥਾ । षਟ੍ਕੋਣਂਚਤ੍ਰਿਕੋਣਂਚਨਵਕੋਣਮਥਾਪਿਵਾ
ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਗੁੱਛੇ ਤੇ ਢੇਰ, ਛੇ ਕੋਣ, ਤਿਕੋਣ, ਤੇ ਨੌ ਕੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਕੋਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਾਂਦੋਲਾਂ ਪਾਦੁਕਾਵ੍ਯਜਨਾਨਿ ਚ । ਚਾਮਰਚ੍ਛਤ੍ਰਯੁਗਲਂ ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਬਾਰਾਂ ਕੋਣ ਵਾਲੀ ਝੂਲੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਪਲਾਂ, ਪੱਖੇ, ਚਮਰੇ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਚੂਰ੍ਣੈਰ੍ਵਿਰਚਯੇਦ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਧੀਮਾਨ੍ਦੇਵਾਲਯੇऽਪਿ ਵਾ । ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਦੇਵਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵਂ ਕਲ੍ਪਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਸਜਾਏ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਵਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਰਚਿਤਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਤਂ ਚੈਵ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਮ੍ । ਯਾਚਿਤਂ ਤੁ ਕਨਿष੍ਠਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬਲਾਤ੍ਕਾਰਮਥਾਧਮਮ੍
ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਖਰੀਦਿਆ ਮੱਧਮ ਹੈ; ਮੰਗਿਆ ਘੱਟ ਹੈ; ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੱਦ ਹੈ।
ਅਰ੍ਹੇषੁ ਯਤ੍ਤ੍ਵਨਰ੍ਹੇषੁ ਬਲਾਤ੍ਕਾਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਰਕ੍ਤਸ਼ਾਲਿ ਜਪਾ ਸ੍ਥਾਣ ਕਲਮਾਸਿਤ ਰਕ੍ਤਕੈਃ
ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਲਾਲ ਚੌਲ, ਜਪਾ ਫੁੱਲ, ਖੜਾ ਅਨਾਜ, ਕਾਲੀ ਦਾਲ, ਤੇ ਲਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ।
ਤਂਦੁਲੈਰ੍ਵ੍ਰੀਹਿਮਾਤ੍ਰੋਤ੍ਥੈਃ ਕਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਉਤ੍ਤਮੈਰ੍ਮਧ੍ਯਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਥਿਤੈਰਧਮੈਸ੍ਤਥਾ
ਚੌਲ, ਜੌ ਆਦਿ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਵਧੀਆ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਘੱਟ ਗੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ।
ਪਦ੍ਮਾਦਿਸ੍ਥਾਪਨੈਰੇਵ ਤਤ੍ਸਮ੍ਯਗ੍ਯਾਗਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪ੍ਰਾਗੁਤ੍ਤਰਮੁਖੋ ਵਾਪਿ ਯਦਿ ਵਾ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭਵੇਤ੍
ਕਮਲ ਆਦਿ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ।
ਆਸਨਂ ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਕੌਸ਼ਂ ਚਾਰ੍ਮ੍ਮਂ ਚੈਲਤੁਲ੍ਯਂ ਦਾਰਵਂ ਤਾਡਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਸਨ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ। ਇਹ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ, ਚਮੜਾ, ਕਪੜਾ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਤਾਡ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਂਬਲਂ ਕਾਂਚਨਂ ਚੈਵ ਰਾਜਤਂ ਤਾਮ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਗੋਕਰੀषਾਰ੍ਕਜੈਰ੍ਵਾਪਿ ਆਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਕੰਬਲ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਂਬਾ, ਜਾਂ ਗੋ-ਮੈਲ ਤੇ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਆਸਨ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੈਯਾਘ੍ਰਂ ਰੌਰਵਂ ਚੈਵ ਹਾਰਿਣਂ ਮਾਰ੍ਗਮੇਵ ਚ । ਚਾਰ੍ਮਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਜ੍ਞੇਯਮਥ ਬਂਧੁਕਮੇਵ ਚ
ਬਾਘ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਹਿਰਨ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਕਾਲੀ ਹਿਰਨ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਜਾਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮਰੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਚਮੜੀ — ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਤੇ ਬੰਧੁਕ ਵੀ ਜਾਣੋ।
ਯਥਾਸਂਭਵਮੇਤੇषੁ ਹ੍ਯਾਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਕृਤਪਦ੍ਮਾਸਨੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤਿਕਾਸਨ ਏਵ ਚ
ਜੋ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਸਨ ਬਣਾਓ; ਕਮਲ ਆਸਨ ਜਾਂ ਸੁਵਾਸਤਿਕ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੋ।
ਦਰ੍ਭਭਸ੍ਮਸਮਾਸੀਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ । ਤਾਵਤ੍ਸ ਦੇਵਤਾਰੂਪੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚਾਨ੍ਤਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਤੇ ਭਸਮ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਾਸ ਤੇ ਬੋਲ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅੰਦਰ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਸ਼ਿਖਾਂਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਂਗੁਲ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਨੁਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਅਂਤਸ਼੍ਚਰਂਤਂ ਭੂਤੇषੁ ਗੁਹਾਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿषੁ
ਚੋਟੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਬਾਰਾਂ ਉਂਗਲ ਉੱਤੇ, ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।