ਮਮਾਪ੍ਰਿਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਿष੍ਯਤੇ । ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋऽਭਵਦ੍ਧਰਿਃ
'ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਨاپਸੰਦ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ—' 'ਓਮ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਨੁਮਾਨਥ ਦੇਵਾਯ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਿਦਂ ਵਚਃ । ਅਰ੍ਥਯਾਮਿ ਵਿਨਿष੍ਕਾਮਂ ਮਮ ਪੂਜਾਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ: 'ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਆਪਣਾ ਪੂਜਾ-ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪੂਜਾਰ੍ਥਮਪ੍ਯਹਂ ਗਚ੍ਛੇ ਮਮਾਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਯ ਪੂਜਾ ਕ੍ਵ ਵਾ ਪੂਜਾ ਕਿਂ ਪੁष੍ਪਂ ਕਿਂ ਦਲਂ ਵਦ
'ਪੂਜਾ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।' ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ? ਕਿੱਥੇ ਪੂਜਾ? ਕਿਹੜਾ ਫੁੱਲ? ਕਿਹੜਾ ਪੱਤਾ? ਦੱਸ।'
ਕੋ ਗੁਰੁਃ ਕਸ਼੍ਚ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਪੂਜਨਂ ਤਥਾ । ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਹਨੂਮਾਨਤਿਕਂਪਿਤਃ
'ਕੌਣ ਗੁਰੂ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਮੰਤਰ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ?' ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਬਹੁਤ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਵੇਪਮਾਨਸਮਸ੍ਤਾਂਗਃ ਸ੍ਤੋਤੁਮੇਵ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ । ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ- ਨਮੋ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਸ਼ਂਕਰਾਯਾਮਿਤਾਤ੍ਮਨੇ
ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਅਥਾਹ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨੇ ਯੋਗਧਾਤ੍ਰੇ ਚ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ । ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਾਯ ਦੇਵਾਯ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਯੋਗੀ, ਯੋਗ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੇਦਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ । ਧ੍ਯਾਨਾਯਧ੍ਯਨਗਮ੍ਯਾਯ ਧਾਤॄਣਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਹੋ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਯਸ਼ਿष੍ਟਗਮ੍ਯਾਯ ਭੂਮ੍ਯਾਦਿ ਪਤਯੇ ਨਮਃ । ਨਮਸ੍ਤੇਤ੍ਯਾਦਿਨਾ ਵੇਦਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਧਯੇ ਨਮਃ
ਜੋ ਸਿਆਣਿਆਂ ਤੇ ਅਸਿਆਣਿਆਂ ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਆਦਿਕ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। 'ਨਮਸ' ਆਦਿ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਤਨੁष੍ਵੇਤਿਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦ੍ਯਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਜੋ 'ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਹੈ' ਵਰਗੇ ਵਾਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅੱਠ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਾਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਲੋਚਨ । ਸੁਭृਂਗਰਾਜਧਤ੍ਤੂਰਦ੍ਰੋਣਪੁष੍ਪਪ੍ਰਿਯਾਯ ਤੇ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਧਤੂਰਾ, ਧੱਤੂਰਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬृਹਤੀਪੂਗਪੁਂਨਾਗ ਚਂਪਕਾਦਿਪ੍ਰਿਯਾਯ ਚ । ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਭੂਯ ਏਵ ਨਮੋਨਮਃ
ਬੜੀ, ਸੁਪਾਰੀ, ਪੁੰਨਾਗ, ਚੰਪਾ ਆਦਿ ਫੁੱਲ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿਵੋ ਹਰਿਮਥ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾ ਭੈषੀਰ੍ਵਦ ਮੇऽਖਿਲਮ੍ । ਹਨੁਮਾਨੁਵਾਚ- ਸ਼ਿਵਲਿਗਾਰ੍ਚਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਦੇਹਿਨਾ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਡਰ ਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।' ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾ ਕੇ।
ਦਿਵਾਸਂਪਾਦਿਤੈਸ੍ਤੋਯੈਃ ਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਰਪਿ ਤਾਦृਸ਼ੈਃ । ਦੇਵ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਦਿਨ ਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਢੰਗ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸਾਯਂਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਅਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਵਸਨਂ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਧृਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਰਗ੍ਰਧੀਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਦਿਲ ਜੋੜ ਕੇ ਬੈਠੋ।
ਅਥ ਭਸ੍ਮ ਸਮਾਦਾਯ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯਾਪ੍ਯष੍ਟਵਾਰਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਫਿਰ ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਓਂਕਾਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਜਿੰਨਾ ਜੀ ਚਾਹੇ, ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਾ ਯੇਨਕੇਨਚਿਤ੍ । ਸਪ੍ਤਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਂ ਭਸ੍ਮ ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਃ ਸਮਾਹਰੇਤ੍
ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਭਸਮ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਈਸ਼ਾਨਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਨਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪਾਤਯੇਤ੍ । ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾਯ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਮੁਖੇ ਭਸ੍ਮ ਪ੍ਰਸੇਚਯੇਤ੍
'ਈਸ਼ਾਨ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ' ਆਖ ਕੇ, ਭਸਮ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਤਤਪੁਰੁਸ਼ਾਯ ਵਿਦਮਹੇ' ਆਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਛਿੜਕਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਘੋਰੇਭ੍ਯੋऽਥ ਘੋਰੇਭ੍ਯੋ ਭਸ੍ਮ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਨਮ ਇਤਿ ਗੁਹ੍ਯਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
'ਅਘੋਰਿਭਯੋ' ਤੇ 'ਘੋਰਿਭਯੋ' ਆਖ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਨਮਹ' ਆਖ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦਥ ਪਾਦਯੋਃ । ਉਦ੍ਧੂਲਯੇਤ੍ਸਮਸ੍ਤਾਂਗੇ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
'ਸਦ੍ਯੋਜਾਤੰ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਿ' ਆਖ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਓਂਕਾਰ ਨਾਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਛਿੜਕ ਲਵੇ।
ਤ੍ਰੈਵਰ੍ਣਿਕਾਨਾਮੁਦਿਤਃ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਵਿਧਿਰੁਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਗੁਰੁਣਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤ ਤਿੰਨ ਵਾਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ ਆਦਿਕ ਲਈ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਪਦਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਭਸ੍ਮਸਂਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਸਪ੍ਤਵਾਰਮਥਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਸ਼ਿਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
'ਸ਼ਿਵ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਭਸਮ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, 'ਸ਼ਿਵਾਯ' ਆਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾਵੇ।
ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਮੁਖੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਯ ਹृਦਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਸ੍ਥਾਣਵੇ ਨਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਹ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੇ
'ਸ਼ੰਕਰਾਯ' ਆਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਲਾਵੇ। 'ਸਰਵਜ੍ਯਾ' ਆਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਲਾਵੇ। 'ਸਥਾਣਵੇ ਨਮਹ' ਆਖ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ, 'ਸਵਯੰਭੂ' ਨੂੰ ਲਾਵੇ।
ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਭਸਮ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ, 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ੁਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਭਾਵੇ ਤੁ ਦੂਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤਦਭਾਵੇ ਤੁ ਰਾਜਤਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਂ ਜਪਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਭਸਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ ਵਰਤੋ; ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ ਵਰਤੋ। ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਜਪ ਕਰ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਓ।
ਦੇਵਵੇਦਿਮਥੋ ਵਾਪਿ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ੍ਥਂਡਿਲਂ ਤੁ ਵਾ । ਮृਣ੍ਮਯਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪਦ੍ਮਾਦਿਰਚਨਾਯੁਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਵੇਦੀ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਚੌਕੀ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਕਮਲ ਆਦਿ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਥਾਂ 'ਤੇ।
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਕ ਰਂਗੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨੈਕੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਦਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਚਾਰ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਟੇ ਨਾਲ, ਕਮਲ, ਸੁਵਾਸਤਿਕ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਉਤ੍ਪਲਾਦਿ ਗਦਾ ਸ਼ਂਖ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਡਮਰੁਂ ਤਥਾ । ਸਰੋਕ੍ਤਪਂਚਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਮਥੈਵ ਚ
ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਗਦਾ, ਸੰਖ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਡਮਰੂ, ਪੰਜ ਮਹਿਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਕੁਲਕਂ ਕੋਲਕਂ ਤਥਾ । षਟ੍ਕੋਣਂਚਤ੍ਰਿਕੋਣਂਚਨਵਕੋਣਮਥਾਪਿਵਾ
ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਗੁੱਛੇ ਤੇ ਢੇਰ, ਛੇ ਕੋਣ, ਤਿਕੋਣ, ਤੇ ਨੌ ਕੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਕੋਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਾਂਦੋਲਾਂ ਪਾਦੁਕਾਵ੍ਯਜਨਾਨਿ ਚ । ਚਾਮਰਚ੍ਛਤ੍ਰਯੁਗਲਂ ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਬਾਰਾਂ ਕੋਣ ਵਾਲੀ ਝੂਲੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਪਲਾਂ, ਪੱਖੇ, ਚਮਰੇ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਚੂਰ੍ਣੈਰ੍ਵਿਰਚਯੇਦ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਧੀਮਾਨ੍ਦੇਵਾਲਯੇऽਪਿ ਵਾ । ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਦੇਵਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵਂ ਕਲ੍ਪਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਸਜਾਏ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਵਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।