ਨਾਸਾਭੂषਣਮੇਤਤ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ ਮਦਾਤ੍ਤਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਵਿਚ੍ਛਾਯਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਸਤੀ
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੇਰਾ ਨੱਕ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।' ਫਿਰ, ਸਤੀ ਨੇ ਮੋਤੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ।
ਹਰਿਦ੍ਰਾਯਾਃ ਸਮਾਯੋਗੇ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਮਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ । ਇਦਂ ਹਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਂ ਮਮ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੋਤੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। 'ਇਹ ਮੋਤੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਰੱਖ ਲੈ।'
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਹੋ ਤ੍ਵਨ੍ਮਂਦਿਰਂ ਸ਼ਂਭੋ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਸਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍ । ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ੍ਤੁਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਭੂषਣੈਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅਹੋ, ਤੇਰਾ ਮੰਦਰ, ਸ਼ੰਭੂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਅਹੋ ਦ੍ਰਵਿਣਸਂਪਤ੍ਤਿਰ੍ਭੂषਣੈਰਵਗਮ੍ਯਤੇ । ਸ਼ਿਰੋਵਿਭੂषਿਤਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੀਰ੍षਸ੍ਯ ਮਾਲਯਾ
'ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਗਹਣਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦੌਲਤ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਨਰਕਸ੍ਯ ਤਥਾ ਮਾਲਾ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਵਿਭੂषਣਮ੍ । ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਵਾਸੁਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਵਿषੌ ਤਵ ਕਂਕਣੇ
'ਨਰਕ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇਰੇ ਛਾਤੀ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਹੈ। ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਕੰਗਣ ਹਨ।'
ਦਿਸ਼ੋਂऽਬਰੇ ਜਟਾ ਕੇਸ਼ਾ ਭਸਿਤਂ ਚਾਂਗਰਾਗਕਮ੍ । ਮਹੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਹਨਂ ਗੋਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਚਾਜ੍ਞਾਤਮੇਵ ਚ
'ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਭਸਮ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਤੇਰਾ ਸਵਾਰੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਣਜਾਣ ਹੈ।'
ਜ੍ਞਾਯੇਤੇ ਪਿਤਰੌ ਨੈਵ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥਾ ਵਪੁਃ । ਏਵਂ ਵਦਂਤੀਂ ਗਿਰਿਜਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹਾਤਿ ਕੋਪਨਃ
'ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੀ ਨਹੀਂ।' ਗਿਰਿਜਾ ਜਦ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ:
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਿਂਦਸੇ ਦੇਵਿ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਭਦ੍ਰੇ ਤਵ ਨੂਨਮਸਂਯਮਮ੍
'ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਭਲੇ, ਤੇਰੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਯਤ੍ਰੇਸ਼ਨਿਂਦਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਮਰਣਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਨਖਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਹਰਿਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਰੋਗਤਃ
'ਜਿੱਥੇ ਈਸ਼ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਭਲੇ, ਉਥੇ ਸਾਡਾ ਮਰਨ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਕਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕृਥਾਃ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮ ਤਵਾਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਨاپਸੰਦ ਹੈ।'
ਮਮਾਪ੍ਰਿਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਿष੍ਯਤੇ । ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋऽਭਵਦ੍ਧਰਿਃ
'ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਨاپਸੰਦ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ—' 'ਓਮ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਨੁਮਾਨਥ ਦੇਵਾਯ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਿਦਂ ਵਚਃ । ਅਰ੍ਥਯਾਮਿ ਵਿਨਿष੍ਕਾਮਂ ਮਮ ਪੂਜਾਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ: 'ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਆਪਣਾ ਪੂਜਾ-ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪੂਜਾਰ੍ਥਮਪ੍ਯਹਂ ਗਚ੍ਛੇ ਮਮਾਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਯ ਪੂਜਾ ਕ੍ਵ ਵਾ ਪੂਜਾ ਕਿਂ ਪੁष੍ਪਂ ਕਿਂ ਦਲਂ ਵਦ
'ਪੂਜਾ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।' ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ? ਕਿੱਥੇ ਪੂਜਾ? ਕਿਹੜਾ ਫੁੱਲ? ਕਿਹੜਾ ਪੱਤਾ? ਦੱਸ।'
ਕੋ ਗੁਰੁਃ ਕਸ਼੍ਚ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਪੂਜਨਂ ਤਥਾ । ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਹਨੂਮਾਨਤਿਕਂਪਿਤਃ
'ਕੌਣ ਗੁਰੂ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਮੰਤਰ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ?' ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਬਹੁਤ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਵੇਪਮਾਨਸਮਸ੍ਤਾਂਗਃ ਸ੍ਤੋਤੁਮੇਵ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ । ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ- ਨਮੋ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਸ਼ਂਕਰਾਯਾਮਿਤਾਤ੍ਮਨੇ
ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਅਥਾਹ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨੇ ਯੋਗਧਾਤ੍ਰੇ ਚ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ । ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਾਯ ਦੇਵਾਯ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਯੋਗੀ, ਯੋਗ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੇਦਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ । ਧ੍ਯਾਨਾਯਧ੍ਯਨਗਮ੍ਯਾਯ ਧਾਤॄਣਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਹੋ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਯਸ਼ਿष੍ਟਗਮ੍ਯਾਯ ਭੂਮ੍ਯਾਦਿ ਪਤਯੇ ਨਮਃ । ਨਮਸ੍ਤੇਤ੍ਯਾਦਿਨਾ ਵੇਦਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਧਯੇ ਨਮਃ
ਜੋ ਸਿਆਣਿਆਂ ਤੇ ਅਸਿਆਣਿਆਂ ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਆਦਿਕ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। 'ਨਮਸ' ਆਦਿ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਤਨੁष੍ਵੇਤਿਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦ੍ਯਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਜੋ 'ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਹੈ' ਵਰਗੇ ਵਾਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅੱਠ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਾਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਲੋਚਨ । ਸੁਭृਂਗਰਾਜਧਤ੍ਤੂਰਦ੍ਰੋਣਪੁष੍ਪਪ੍ਰਿਯਾਯ ਤੇ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਧਤੂਰਾ, ਧੱਤੂਰਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬृਹਤੀਪੂਗਪੁਂਨਾਗ ਚਂਪਕਾਦਿਪ੍ਰਿਯਾਯ ਚ । ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਭੂਯ ਏਵ ਨਮੋਨਮਃ
ਬੜੀ, ਸੁਪਾਰੀ, ਪੁੰਨਾਗ, ਚੰਪਾ ਆਦਿ ਫੁੱਲ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿਵੋ ਹਰਿਮਥ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾ ਭੈषੀਰ੍ਵਦ ਮੇऽਖਿਲਮ੍ । ਹਨੁਮਾਨੁਵਾਚ- ਸ਼ਿਵਲਿਗਾਰ੍ਚਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਦੇਹਿਨਾ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਡਰ ਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।' ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾ ਕੇ।
ਦਿਵਾਸਂਪਾਦਿਤੈਸ੍ਤੋਯੈਃ ਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਰਪਿ ਤਾਦृਸ਼ੈਃ । ਦੇਵ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਦਿਨ ਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਢੰਗ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸਾਯਂਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਅਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਵਸਨਂ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਧृਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਰਗ੍ਰਧੀਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਦਿਲ ਜੋੜ ਕੇ ਬੈਠੋ।
ਅਥ ਭਸ੍ਮ ਸਮਾਦਾਯ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯਾਪ੍ਯष੍ਟਵਾਰਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਫਿਰ ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਓਂਕਾਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਜਿੰਨਾ ਜੀ ਚਾਹੇ, ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਾ ਯੇਨਕੇਨਚਿਤ੍ । ਸਪ੍ਤਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਂ ਭਸ੍ਮ ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਃ ਸਮਾਹਰੇਤ੍
ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਭਸਮ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਈਸ਼ਾਨਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਨਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪਾਤਯੇਤ੍ । ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾਯ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਮੁਖੇ ਭਸ੍ਮ ਪ੍ਰਸੇਚਯੇਤ੍
'ਈਸ਼ਾਨ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ' ਆਖ ਕੇ, ਭਸਮ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਤਤਪੁਰੁਸ਼ਾਯ ਵਿਦਮਹੇ' ਆਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਛਿੜਕਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਘੋਰੇਭ੍ਯੋऽਥ ਘੋਰੇਭ੍ਯੋ ਭਸ੍ਮ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਨਮ ਇਤਿ ਗੁਹ੍ਯਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
'ਅਘੋਰਿਭਯੋ' ਤੇ 'ਘੋਰਿਭਯੋ' ਆਖ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਨਮਹ' ਆਖ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦਥ ਪਾਦਯੋਃ । ਉਦ੍ਧੂਲਯੇਤ੍ਸਮਸ੍ਤਾਂਗੇ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
'ਸਦ੍ਯੋਜਾਤੰ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਿ' ਆਖ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਓਂਕਾਰ ਨਾਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਛਿੜਕ ਲਵੇ।
ਤ੍ਰੈਵਰ੍ਣਿਕਾਨਾਮੁਦਿਤਃ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਵਿਧਿਰੁਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਗੁਰੁਣਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤ ਤਿੰਨ ਵਾਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ ਆਦਿਕ ਲਈ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।