ਸ਼੍ਰੀਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਰਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਮੇਹਿ ਮਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਦੇਵ੍ਯਾਹ ਨ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨਕृਤਾਵਨਰ੍ਥਾਂਤਰਮਾਪਤੇਤ੍ । ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨੇ ਦੇਵ ਤਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
'ਜੇ ਪਤੀ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਬੁਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਤੂੰ ਕਰੇਂ।'
ਅਥ ਬਂਧੇ ਕृਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਂਸਪ੍ਰਾਂਤਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍ । ਤਨੋਸ਼੍ਚਰਮਸਂਲਗ੍ਨ ਕੇਸ਼ਪੁष੍ਪਾਦਿਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਵਾਲ, ਫੁੱਲ ਆਦਿਕ ਵੀ ਹਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯਦਾਗਮਨ੍ । ਤਦਾ ਕਿਮੁਤ੍ਤਰਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਵ ਦੇਵਾਦਿਵਂਦਿਨਃ
ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਛਣ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਂਗੀ?
ਨਾਯਾਂਤਿ ਚੇਦਥ ਵਿਭੋ ਭੀਤਿਰ੍ਨਾਸ਼ਮੁਪੇष੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਹਿ ਭਾषਮਾਣਾਂ ਤਾਂ ਕਰੇਣਾਕृष੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ
'ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਆਉਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।' ਐਸਾ ਆਖਦੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵੋਰ੍ਵੋਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵੈਵ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਯ ਕਚਬਂਧਨਮ੍ । ਵਿਭਜ੍ਯ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਪ੍ਰਸਸਾਰ ਨਖੈਰਪਿ
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਦਤ੍ਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਜਂ ਕਚਗਤਾਮਪਿ । ਕृਤ੍ਵਾ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਮਕਰੋਦਥ ਮਾਲਾਂ ਕਰਾਗਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ, ਫਿਰ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਮਲ੍ਲਿਕਾਸ੍ਰਜਮਾਦਾਯ ਬਬਂਧ ਕਚਬਂਧਨੇ । ਕਲ੍ਪਪ੍ਰਸੂਨਮਾਲਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੈਸਮਿਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਕਲਪ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਰੱਖੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਸਨੇ ਗੂਢਗਂਧਾਢ੍ਯੇ ਚ ਸਮਾਦਧਾਤ੍ । ਅਥਾਂਸਪृष੍ਠਸਂਲਗ੍ਨਮਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਸਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਮਾਲਾ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇਕ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਲਥਨੀਵੇਰਧੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵੇष੍ਟੇਰਧੋਗਤਃ । ਦੇਵਃ ਕਿਮਿਦਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੀਵੀਬਂਧਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਦੇਵੀ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਹੇਠਾਂ ਢਲਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੇਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨੀਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸਾਭੂषਣਮੇਤਤ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ ਮਦਾਤ੍ਤਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਵਿਚ੍ਛਾਯਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਸਤੀ
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੇਰਾ ਨੱਕ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।' ਫਿਰ, ਸਤੀ ਨੇ ਮੋਤੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ।
ਹਰਿਦ੍ਰਾਯਾਃ ਸਮਾਯੋਗੇ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਮਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ । ਇਦਂ ਹਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਂ ਮਮ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੋਤੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। 'ਇਹ ਮੋਤੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਰੱਖ ਲੈ।'
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਹੋ ਤ੍ਵਨ੍ਮਂਦਿਰਂ ਸ਼ਂਭੋ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਸਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍ । ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ੍ਤੁਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਭੂषਣੈਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅਹੋ, ਤੇਰਾ ਮੰਦਰ, ਸ਼ੰਭੂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਅਹੋ ਦ੍ਰਵਿਣਸਂਪਤ੍ਤਿਰ੍ਭੂषਣੈਰਵਗਮ੍ਯਤੇ । ਸ਼ਿਰੋਵਿਭੂषਿਤਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੀਰ੍षਸ੍ਯ ਮਾਲਯਾ
'ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਗਹਣਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦੌਲਤ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਨਰਕਸ੍ਯ ਤਥਾ ਮਾਲਾ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਵਿਭੂषਣਮ੍ । ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਵਾਸੁਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਵਿषੌ ਤਵ ਕਂਕਣੇ
'ਨਰਕ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇਰੇ ਛਾਤੀ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਹੈ। ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਕੰਗਣ ਹਨ।'
ਦਿਸ਼ੋਂऽਬਰੇ ਜਟਾ ਕੇਸ਼ਾ ਭਸਿਤਂ ਚਾਂਗਰਾਗਕਮ੍ । ਮਹੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਹਨਂ ਗੋਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਚਾਜ੍ਞਾਤਮੇਵ ਚ
'ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਭਸਮ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਤੇਰਾ ਸਵਾਰੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਣਜਾਣ ਹੈ।'
ਜ੍ਞਾਯੇਤੇ ਪਿਤਰੌ ਨੈਵ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥਾ ਵਪੁਃ । ਏਵਂ ਵਦਂਤੀਂ ਗਿਰਿਜਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹਾਤਿ ਕੋਪਨਃ
'ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੀ ਨਹੀਂ।' ਗਿਰਿਜਾ ਜਦ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ:
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਿਂਦਸੇ ਦੇਵਿ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਭਦ੍ਰੇ ਤਵ ਨੂਨਮਸਂਯਮਮ੍
'ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਭਲੇ, ਤੇਰੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਯਤ੍ਰੇਸ਼ਨਿਂਦਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਮਰਣਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਨਖਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਹਰਿਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਰੋਗਤਃ
'ਜਿੱਥੇ ਈਸ਼ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਭਲੇ, ਉਥੇ ਸਾਡਾ ਮਰਨ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਕਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕृਥਾਃ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮ ਤਵਾਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਨاپਸੰਦ ਹੈ।'
ਮਮਾਪ੍ਰਿਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਿष੍ਯਤੇ । ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋऽਭਵਦ੍ਧਰਿਃ
'ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਨاپਸੰਦ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ—' 'ਓਮ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਨੁਮਾਨਥ ਦੇਵਾਯ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਿਦਂ ਵਚਃ । ਅਰ੍ਥਯਾਮਿ ਵਿਨਿष੍ਕਾਮਂ ਮਮ ਪੂਜਾਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ: 'ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਆਪਣਾ ਪੂਜਾ-ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪੂਜਾਰ੍ਥਮਪ੍ਯਹਂ ਗਚ੍ਛੇ ਮਮਾਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਯ ਪੂਜਾ ਕ੍ਵ ਵਾ ਪੂਜਾ ਕਿਂ ਪੁष੍ਪਂ ਕਿਂ ਦਲਂ ਵਦ
'ਪੂਜਾ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।' ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ? ਕਿੱਥੇ ਪੂਜਾ? ਕਿਹੜਾ ਫੁੱਲ? ਕਿਹੜਾ ਪੱਤਾ? ਦੱਸ।'
ਕੋ ਗੁਰੁਃ ਕਸ਼੍ਚ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਪੂਜਨਂ ਤਥਾ । ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਹਨੂਮਾਨਤਿਕਂਪਿਤਃ
'ਕੌਣ ਗੁਰੂ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਮੰਤਰ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ?' ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਬਹੁਤ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਵੇਪਮਾਨਸਮਸ੍ਤਾਂਗਃ ਸ੍ਤੋਤੁਮੇਵ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ । ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ- ਨਮੋ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਸ਼ਂਕਰਾਯਾਮਿਤਾਤ੍ਮਨੇ
ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਅਥਾਹ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨੇ ਯੋਗਧਾਤ੍ਰੇ ਚ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ । ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਾਯ ਦੇਵਾਯ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਯੋਗੀ, ਯੋਗ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੇਦਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ । ਧ੍ਯਾਨਾਯਧ੍ਯਨਗਮ੍ਯਾਯ ਧਾਤॄਣਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਹੋ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਯਸ਼ਿष੍ਟਗਮ੍ਯਾਯ ਭੂਮ੍ਯਾਦਿ ਪਤਯੇ ਨਮਃ । ਨਮਸ੍ਤੇਤ੍ਯਾਦਿਨਾ ਵੇਦਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਧਯੇ ਨਮਃ
ਜੋ ਸਿਆਣਿਆਂ ਤੇ ਅਸਿਆਣਿਆਂ ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਆਦਿਕ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। 'ਨਮਸ' ਆਦਿ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਤਨੁष੍ਵੇਤਿਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦ੍ਯਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਜੋ 'ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਹੈ' ਵਰਗੇ ਵਾਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅੱਠ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਾਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਲੋਚਨ । ਸੁਭृਂਗਰਾਜਧਤ੍ਤੂਰਦ੍ਰੋਣਪੁष੍ਪਪ੍ਰਿਯਾਯ ਤੇ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਧਤੂਰਾ, ਧੱਤੂਰਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।