ਹੂਯਤੇ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਸ ਭਵਾਨ੍ਕਿਂ ਜਪਿष੍ਯਤਿ । ਰਚਿਤਾਂਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵੈਕਮੁਪਾਸਤੇ
'ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਹਰ ਇਕ ਯੱਗ ਵਿਚ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ ਜਪ ਕਰਨ ਦੀ? ਸਾਰੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।'
ਸ ਭਵਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਕਸ੍ਮੈ ਵਾ ਰਚਿਤਾਂਜਲਿ । ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਦਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਫਲਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
'ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜਣੇ ਕਿਸ ਲਈ? ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।'
ਤਵ ਕਃ ਫਲਦੋ ਵਂਦ੍ਯਃ ਕੋ ਵਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਧਿਕੋ ਵਦ । ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਧ੍ਯਾਯੇ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਗੋਵਿਂਦ ਨ ਨਮਸ੍ਯੇਹ ਕਿਂਚਨ
'ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਫਲ ਦੇ ਸਕੇ? ਦੱਸ।' ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਬੋਲੇ, 'ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਨੋਪਾਸ੍ਯੇ ਕਂਚਨ ਹਰੇ ਨ ਜਪਿष੍ਯੇਹ ਕਿਂਚਨ । ਕਿਂਤੁ ਨਾਸ੍ਤਿਕਜਂਤੂਨਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਦਂ ਮਯਾ
'ਹੇ ਹਰੀ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਜਪਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਨਾਸਤਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਲਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਹਰੇ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰਨ੍ਯਥਾ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ । ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕੋਪਕਾਰਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ
'ਹੇ ਹਰੀ, ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਣ। ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਥ ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸਮਤਿष੍ਠਤ । ਅਥ ਤੇ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਗਣਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਾਮਥੋ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇ ਪਿਨਾਕਿਨੇ । ਦੇਵੋ ਹਨੂਮਤਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਰਘੂਤ੍ਤਮ
ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵਧੀਆ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤਦਾ ਜਪਨ੍ । ਹਨੂਮਤ੍ਕਰਮਾਲਂਬ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਗਤੋ ਹਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਏਕਸ਼ਯ੍ਯਾਸਮਾਸੀਨੌ ਤਾਵੁਭੌ ਦੇਵਦਂਪਤੀ । ਗਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਿਵਯ ਜੋੜੇ ਇਕੋ ਸੰਗ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠੇ। ਹਨੂਮਾਨ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਨਾਨਾਵਿਧਿਵਿਲਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਆਹੂਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮੀਸ਼ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਰੀਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਰਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਮੇਹਿ ਮਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਦੇਵ੍ਯਾਹ ਨ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨਕृਤਾਵਨਰ੍ਥਾਂਤਰਮਾਪਤੇਤ੍ । ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨੇ ਦੇਵ ਤਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
'ਜੇ ਪਤੀ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਬੁਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਤੂੰ ਕਰੇਂ।'
ਅਥ ਬਂਧੇ ਕृਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਂਸਪ੍ਰਾਂਤਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍ । ਤਨੋਸ਼੍ਚਰਮਸਂਲਗ੍ਨ ਕੇਸ਼ਪੁष੍ਪਾਦਿਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਵਾਲ, ਫੁੱਲ ਆਦਿਕ ਵੀ ਹਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯਦਾਗਮਨ੍ । ਤਦਾ ਕਿਮੁਤ੍ਤਰਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਵ ਦੇਵਾਦਿਵਂਦਿਨਃ
ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਛਣ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਂਗੀ?
ਨਾਯਾਂਤਿ ਚੇਦਥ ਵਿਭੋ ਭੀਤਿਰ੍ਨਾਸ਼ਮੁਪੇष੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਹਿ ਭਾषਮਾਣਾਂ ਤਾਂ ਕਰੇਣਾਕृष੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ
'ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਆਉਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।' ਐਸਾ ਆਖਦੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵੋਰ੍ਵੋਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵੈਵ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਯ ਕਚਬਂਧਨਮ੍ । ਵਿਭਜ੍ਯ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਪ੍ਰਸਸਾਰ ਨਖੈਰਪਿ
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਦਤ੍ਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਜਂ ਕਚਗਤਾਮਪਿ । ਕृਤ੍ਵਾ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਮਕਰੋਦਥ ਮਾਲਾਂ ਕਰਾਗਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ, ਫਿਰ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਮਲ੍ਲਿਕਾਸ੍ਰਜਮਾਦਾਯ ਬਬਂਧ ਕਚਬਂਧਨੇ । ਕਲ੍ਪਪ੍ਰਸੂਨਮਾਲਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੈਸਮਿਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਕਲਪ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਰੱਖੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਸਨੇ ਗੂਢਗਂਧਾਢ੍ਯੇ ਚ ਸਮਾਦਧਾਤ੍ । ਅਥਾਂਸਪृष੍ਠਸਂਲਗ੍ਨਮਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਸਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਮਾਲਾ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇਕ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਲਥਨੀਵੇਰਧੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵੇष੍ਟੇਰਧੋਗਤਃ । ਦੇਵਃ ਕਿਮਿਦਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੀਵੀਬਂਧਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਦੇਵੀ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਹੇਠਾਂ ਢਲਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੇਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨੀਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸਾਭੂषਣਮੇਤਤ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ ਮਦਾਤ੍ਤਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਵਿਚ੍ਛਾਯਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਸਤੀ
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੇਰਾ ਨੱਕ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।' ਫਿਰ, ਸਤੀ ਨੇ ਮੋਤੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ।
ਹਰਿਦ੍ਰਾਯਾਃ ਸਮਾਯੋਗੇ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਮਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ । ਇਦਂ ਹਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਂ ਮਮ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੋਤੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। 'ਇਹ ਮੋਤੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਰੱਖ ਲੈ।'
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਹੋ ਤ੍ਵਨ੍ਮਂਦਿਰਂ ਸ਼ਂਭੋ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਸਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍ । ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ੍ਤੁਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਭੂषਣੈਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅਹੋ, ਤੇਰਾ ਮੰਦਰ, ਸ਼ੰਭੂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਅਹੋ ਦ੍ਰਵਿਣਸਂਪਤ੍ਤਿਰ੍ਭੂषਣੈਰਵਗਮ੍ਯਤੇ । ਸ਼ਿਰੋਵਿਭੂषਿਤਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੀਰ੍षਸ੍ਯ ਮਾਲਯਾ
'ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਗਹਣਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦੌਲਤ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਨਰਕਸ੍ਯ ਤਥਾ ਮਾਲਾ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਵਿਭੂषਣਮ੍ । ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਵਾਸੁਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਵਿषੌ ਤਵ ਕਂਕਣੇ
'ਨਰਕ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇਰੇ ਛਾਤੀ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਹੈ। ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਕੰਗਣ ਹਨ।'
ਦਿਸ਼ੋਂऽਬਰੇ ਜਟਾ ਕੇਸ਼ਾ ਭਸਿਤਂ ਚਾਂਗਰਾਗਕਮ੍ । ਮਹੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਹਨਂ ਗੋਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਚਾਜ੍ਞਾਤਮੇਵ ਚ
'ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਭਸਮ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਤੇਰਾ ਸਵਾਰੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਣਜਾਣ ਹੈ।'
ਜ੍ਞਾਯੇਤੇ ਪਿਤਰੌ ਨੈਵ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥਾ ਵਪੁਃ । ਏਵਂ ਵਦਂਤੀਂ ਗਿਰਿਜਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹਾਤਿ ਕੋਪਨਃ
'ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੀ ਨਹੀਂ।' ਗਿਰਿਜਾ ਜਦ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ:
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਿਂਦਸੇ ਦੇਵਿ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਭਦ੍ਰੇ ਤਵ ਨੂਨਮਸਂਯਮਮ੍
'ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਭਲੇ, ਤੇਰੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਯਤ੍ਰੇਸ਼ਨਿਂਦਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਮਰਣਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਨਖਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਹਰਿਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਰੋਗਤਃ
'ਜਿੱਥੇ ਈਸ਼ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਭਲੇ, ਉਥੇ ਸਾਡਾ ਮਰਨ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਕਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕृਥਾਃ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮ ਤਵਾਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਨاپਸੰਦ ਹੈ।'