ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਕੋਪਾ ਵਿਲੋਕਯ । ਨ ਬਭਾषੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਅਰੁਂਧਤ੍ਯਾ ਹਿ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
'ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਂਤੀਂ ਮੁਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ । ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਾਯ ਦਂਡਪ੍ਰਣਤਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਵਾਚ ਚ ਸ਼ਿਵਾ ਗੌਤਮ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਗੌਤਮ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?' ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰਨਾ ਹੈ—'
ਮਨ੍ਮਂਦਿਰੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਭੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਗੇਹੇਹਂ ਸ਼ਂਕਰਾਨੁਮਤਾ ਮੁਨੇ
'ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ।'
ਗਤ੍ਵੇਸ਼ਂ ਗੌਤਮੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞਃ ਪੁਨਰ੍ਗਤਃ । ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੀਂ ਚਾਰੁਂਧਤੀਂ ਤਥਾ
ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਰ੍ਵਂ ਗਂਧਪੁष੍ਪਸਭੂषਣਾ । ਸਹਾਨੁਚਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਾਭਿਰ੍ਹਰਂ ਯਯੌ
ਜਦੋਂ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਜੀ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਥਾਹ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੀਂ ਗਚ੍ਛ ਗੌਤਮਮਂਦਿਰਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਆਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਨਰ੍ਗृਹਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾ; ਮੈਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਮੁੜ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੇਵੀ ਗੌਤਮਸ੍ਯੈਵ ਮਂਦਿਰਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯਾਵਂਦਨਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਏਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਕृਤਸਂਧ੍ਯਾਸ੍ਤਟਾਕੇ ਤੁ ਮਹੇਸ਼ਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ । ਅਥੋਤ੍ਤਰਮੁਖਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਨ੍ਯਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਜਾਪ ਹ
ਝਿਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਾਂਝ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਈ। ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੱਥ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕੀਤੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹੇਸ਼ਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਮਸ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਸਮਰ੍ਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੇ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—'
ਹੂਯਤੇ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਸ ਭਵਾਨ੍ਕਿਂ ਜਪਿष੍ਯਤਿ । ਰਚਿਤਾਂਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵੈਕਮੁਪਾਸਤੇ
'ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਹਰ ਇਕ ਯੱਗ ਵਿਚ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ ਜਪ ਕਰਨ ਦੀ? ਸਾਰੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।'
ਸ ਭਵਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਕਸ੍ਮੈ ਵਾ ਰਚਿਤਾਂਜਲਿ । ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਦਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਫਲਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
'ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜਣੇ ਕਿਸ ਲਈ? ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।'
ਤਵ ਕਃ ਫਲਦੋ ਵਂਦ੍ਯਃ ਕੋ ਵਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਧਿਕੋ ਵਦ । ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਧ੍ਯਾਯੇ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਗੋਵਿਂਦ ਨ ਨਮਸ੍ਯੇਹ ਕਿਂਚਨ
'ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਫਲ ਦੇ ਸਕੇ? ਦੱਸ।' ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਬੋਲੇ, 'ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਨੋਪਾਸ੍ਯੇ ਕਂਚਨ ਹਰੇ ਨ ਜਪਿष੍ਯੇਹ ਕਿਂਚਨ । ਕਿਂਤੁ ਨਾਸ੍ਤਿਕਜਂਤੂਨਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਦਂ ਮਯਾ
'ਹੇ ਹਰੀ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਜਪਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਨਾਸਤਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਲਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਹਰੇ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰਨ੍ਯਥਾ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ । ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕੋਪਕਾਰਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ
'ਹੇ ਹਰੀ, ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਣ। ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਥ ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸਮਤਿष੍ਠਤ । ਅਥ ਤੇ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਗਣਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਾਮਥੋ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇ ਪਿਨਾਕਿਨੇ । ਦੇਵੋ ਹਨੂਮਤਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਰਘੂਤ੍ਤਮ
ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵਧੀਆ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤਦਾ ਜਪਨ੍ । ਹਨੂਮਤ੍ਕਰਮਾਲਂਬ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਗਤੋ ਹਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਏਕਸ਼ਯ੍ਯਾਸਮਾਸੀਨੌ ਤਾਵੁਭੌ ਦੇਵਦਂਪਤੀ । ਗਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਿਵਯ ਜੋੜੇ ਇਕੋ ਸੰਗ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠੇ। ਹਨੂਮਾਨ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਨਾਨਾਵਿਧਿਵਿਲਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਆਹੂਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮੀਸ਼ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਰੀਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਰਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਮੇਹਿ ਮਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਦੇਵ੍ਯਾਹ ਨ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨਕृਤਾਵਨਰ੍ਥਾਂਤਰਮਾਪਤੇਤ੍ । ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨੇ ਦੇਵ ਤਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
'ਜੇ ਪਤੀ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਬੁਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਤੂੰ ਕਰੇਂ।'
ਅਥ ਬਂਧੇ ਕृਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਂਸਪ੍ਰਾਂਤਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍ । ਤਨੋਸ਼੍ਚਰਮਸਂਲਗ੍ਨ ਕੇਸ਼ਪੁष੍ਪਾਦਿਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਵਾਲ, ਫੁੱਲ ਆਦਿਕ ਵੀ ਹਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯਦਾਗਮਨ੍ । ਤਦਾ ਕਿਮੁਤ੍ਤਰਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਵ ਦੇਵਾਦਿਵਂਦਿਨਃ
ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਛਣ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਂਗੀ?
ਨਾਯਾਂਤਿ ਚੇਦਥ ਵਿਭੋ ਭੀਤਿਰ੍ਨਾਸ਼ਮੁਪੇष੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਹਿ ਭਾषਮਾਣਾਂ ਤਾਂ ਕਰੇਣਾਕृष੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ
'ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਆਉਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।' ਐਸਾ ਆਖਦੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵੋਰ੍ਵੋਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵੈਵ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਯ ਕਚਬਂਧਨਮ੍ । ਵਿਭਜ੍ਯ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਪ੍ਰਸਸਾਰ ਨਖੈਰਪਿ
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਦਤ੍ਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਜਂ ਕਚਗਤਾਮਪਿ । ਕृਤ੍ਵਾ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਮਕਰੋਦਥ ਮਾਲਾਂ ਕਰਾਗਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ, ਫਿਰ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਮਲ੍ਲਿਕਾਸ੍ਰਜਮਾਦਾਯ ਬਬਂਧ ਕਚਬਂਧਨੇ । ਕਲ੍ਪਪ੍ਰਸੂਨਮਾਲਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੈਸਮਿਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਕਲਪ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਰੱਖੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਸਨੇ ਗੂਢਗਂਧਾਢ੍ਯੇ ਚ ਸਮਾਦਧਾਤ੍ । ਅਥਾਂਸਪृष੍ਠਸਂਲਗ੍ਨਮਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਸਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਮਾਲਾ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇਕ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਲਥਨੀਵੇਰਧੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵੇष੍ਟੇਰਧੋਗਤਃ । ਦੇਵਃ ਕਿਮਿਦਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੀਵੀਬਂਧਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਦੇਵੀ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਹੇਠਾਂ ਢਲਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੇਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨੀਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।