ਤਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਂਗਾ ਧੌਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਾ ਸਹ । ਮਧੁਪਿਂਗਲਨਿਰ੍ਯ੍ਯਾਸਮਸਾਂਦ੍ਰਮਗੁਰੁਦ੍ਰਵਮ੍
ਫਿਰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਧੋਤੇ ਹੋਣ ਤੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਸਾਫ ਹੋਣ, ਉਹ ਮਧੁ ਰੰਗ ਦਾ, ਨਾ ਵਧੇਰੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਅਗਰੂ ਦਾ ਰਸ ਲਗਾਉਣ।
ਬਾਹੁਮੂਲੇ ਚ ਕਂਠੇ ਚ ਵਿਲਿਪ੍ਯ ਸਾਂਦ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਮਸ੍ਤਕੇ ਜਾਪ੍ਯਕਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਂਚਗਂਧਵਿਲੇਪਨਮ੍
ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਗਲ੍ਹ ਵਿਚ ਗਾੜ੍ਹਾ ਲੇਪ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਰੱਖਣ ਤੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਲੇਪ ਲਗਾਉਣ।
ਪੁष੍ਪਨਦ੍ਧਸੁਕੇਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਸ੍ਯਾਃ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਃ । ਏਵਮੇਵੋਚਿਤਾਨਾਰ੍ਯ ਆਤ੍ਤਕੁਂਕੁਮਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਣ, ਚਿਹਰੇ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ। ਇੰਝ ਹੀ ਜੋ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਕੁੰਗੂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਣ।
ਯੁਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗ੍ਯੋ ਨਿਤਰਾਂ ਭੂषਣੈਰਪਿ । ਏਤਾਦृਗ੍ਵਨਿਤਾਭਿਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਵਾਦਾਪਯੇਜ੍ਜਲਮ੍
ਜਿਹੜੀਆਂ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਐਸੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤੇऽਪਿ ਪ੍ਰਦਾਨਸਮਯੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲ੍ਪਵੇष੍ਟਨਮ੍ । ਅਥਵਾ ਮਕਰੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰਕਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯ ਹਿ
ਜਦ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰੀਕ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਮਕਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵੇਖ ਲੈ।
ਦੋਰਿਕਾਨ੍ਯਸ੍ਤਮੁਨ੍ਮੁਚ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੋਯਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਏਵਂ ਸਤ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਜਦ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇੰਝ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ।
ਮਹੇਸ਼ਾਦਿषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਂਘ੍ਰਿਹਸ੍ਤੇषੁ ਗਂਧੋਦ੍ਵਰ੍ਤਿਤਪਾਣਿषੁ
ਜਦ ਮਹਿਲਾ ਦੇਵਤੇ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਭੋਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਤੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹੱਥ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਮਲੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਤਦਾਸਨਸਮਾਸੀਨੇ ਦੇਵਦੇਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ । ਅਥ ਨੀਚਸਮਾਸੀਨਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਥੱਲੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਮਣਿਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਂਵੇष੍ਟ੍ਯ ਪੂਗਖਂਡਾਨ੍ਸੁਧੂਪਿਤਾਨ੍ । ਅਕੋਣਵਰ੍ਤੁਲਾਨ੍ਸ੍ਥੂਲਾਨਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨਕृਸ਼ਾਨਪਿ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੂਪ ਕੀਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਕਦੇ ਕੋਣੀਲੇ, ਕਦੇ ਗੋਲ, ਕਦੇ ਮੋਟੇ, ਕਦੇ ਬਰੀਕ, ਕਦੇ ਪੱਤੇ, ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਲਪੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਪੂਰਖਂਡਕਮ੍ । ਚੂਰ੍ਣਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਾਯਾਥ ਨਿਵੇਦਯਤਿ ਗੌਤਮੇ
ਚਿੱਟੇ ਪੱਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਉੱਤੇ ਕਪੂਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਫਿਰ ਉਹ ਚੂਰਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਾਣ ਦੇਵ ਤਾਂਬੂਲਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨੇ ਮੁਨੌ । ਕਪੇ ਗृਹਾਣ ਤਾਂਬੂਲਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮਮ ਖਂਡਕਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਪਾਨ ਲੈ ਲਵੋ,' ਤਾਂ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਪਾਨ ਲੈ ਲਵੋ ਤੇ ਮੇਰੇ ਟੁਕੜੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।'
ਉਵਾਚ ਵਾਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਅਨੇਕਫਲਭੁਕ੍ਤਤ੍ਵਾਦ੍ਵਾਨਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਃ ਕਥਮ੍
ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਕਈ ਫਲ ਖਾਧੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਾਂਦਰ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ-। ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਖਿਲਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੇਨ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਮृਤਂ ਵਿषਮ੍ । ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਖਿਲਾ ਵੇਦਾ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਤਾਦਯਃ
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।'
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਪੁਰਾਣਾਨ੍ਯਾਗਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਮृਤਯੋ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਤਃ
'ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੇ, ਆਗਮ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਤੋਂ ਹੀ ਹਨ।'
ਅਤੋ ਗृਹਾਣ ਤਾਂਬੂਲਂ ਮਮ ਦਦ੍ਯਾਃ ਸੁਖਂਡਕਾਨ੍ । ਹਰਿਰ੍ਵਾਮਕਰੇਣਾਦਾਤ੍ਤਾਂਬੂਲਂ ਪੂਗਖਂਡਕਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਾਨ ਲੈ ਲਵੋ ਤੇ ਮੇਰੇ ਟੁਕੜੇ ਦੇ ਦਿਓ।' ਫਿਰ ਹਰੀ ਜੀ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਨ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਲੈ ਲਈ।
ਤਤਃ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਤਤਃ ਖਂਡਾਨ੍ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਮਗ੍ਰਤੋ ਦਤ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਭਕ੍ਸ਼ਯਚ੍ਛਿਵਃ
ਫਿਰ ਪੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਟੁਕੜੇ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ; ਅੱਗੇ ਕਪੂਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਲੈ ਕੇ ਖਾਧਾ।
ਦੇਵੇ ਤੁ ਕृਤਤਾਂਬੂਲੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਂਦਰਾਚਲਾਤ੍ । ਜਯਾ ਵਿਜਯਯੋਰ੍ਹਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽऽਯਾਨ੍ਮੁਨੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵ ਨੇ ਪਾਨ ਖਤਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਮੁਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ।
ਦੇਵਪਾਦੌ ਤਤੋ ਨਤ੍ਵਾ ਵਿਨਮ੍ਰਵਦਨਾऽऽਭਵਤ੍ । ਉਨ੍ਨਮਯ੍ਯ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯਾ ਇਦਮਾਹ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਮਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਅਪਰਾਧਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਹਾਯ ਭੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਤਥਾਨ੍ਯਚ੍ਛृਣੁ ਸੁਂਦਰਿ
'ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਗਲਤੀ ਕਰ ਬੈਠਿਆ ਹਾਂ; ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਖਾ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ।'
ਅਥ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਸਰ੍ਵਬਂਧਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਚ ਮਹਦੇਨੋ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
'ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਹੋਈਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਕੋਪਾ ਵਿਲੋਕਯ । ਨ ਬਭਾषੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਅਰੁਂਧਤ੍ਯਾ ਹਿ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
'ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਂਤੀਂ ਮੁਨਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ । ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਾਯ ਦਂਡਪ੍ਰਣਤਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਵਾਚ ਚ ਸ਼ਿਵਾ ਗੌਤਮ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਗੌਤਮ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?' ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰਨਾ ਹੈ—'
ਮਨ੍ਮਂਦਿਰੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਭੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਗੇਹੇਹਂ ਸ਼ਂਕਰਾਨੁਮਤਾ ਮੁਨੇ
'ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾ।' ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ।'
ਗਤ੍ਵੇਸ਼ਂ ਗੌਤਮੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞਃ ਪੁਨਰ੍ਗਤਃ । ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੀਂ ਚਾਰੁਂਧਤੀਂ ਤਥਾ
ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਰ੍ਵਂ ਗਂਧਪੁष੍ਪਸਭੂषਣਾ । ਸਹਾਨੁਚਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਾਭਿਰ੍ਹਰਂ ਯਯੌ
ਜਦੋਂ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਜੀ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਥਾਹ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੀਂ ਗਚ੍ਛ ਗੌਤਮਮਂਦਿਰਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਆਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਨਰ੍ਗृਹਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾ; ਮੈਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਮੁੜ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੇਵੀ ਗੌਤਮਸ੍ਯੈਵ ਮਂਦਿਰਮ੍ । ਸਂਧ੍ਯਾਵਂਦਨਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਏਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਕृਤਸਂਧ੍ਯਾਸ੍ਤਟਾਕੇ ਤੁ ਮਹੇਸ਼ਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ । ਅਥੋਤ੍ਤਰਮੁਖਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਨ੍ਯਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਜਾਪ ਹ
ਝਿਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਾਂਝ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਈ। ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੱਥ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕੀਤੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹੇਸ਼ਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਮਸ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਸਮਰ੍ਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੇ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—'