ਹਨੂਮਤਾ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਂਡਲੇ । ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਦੇਵਾਦ੍ਯਗਮ੍ਯਂ ਹਿ ਪਦਂ ਤਵ ਕਿਲਸ੍ਥਿਤਮ੍
"ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਹਨੂਮਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਥਾਂ ਵੇਦਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।"
ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਂ ਕਪਿ ਸਰ੍ਵਯੁਕ੍ । ਯਮਾਦਿਸਾਧਨੈਰ੍ਯੋਗੈਰ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੇ ਪਦਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
"ਹੇ ਵਾਨਰ, ਤੇਰੀ ਅਵਸਥਾ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਅਪਾਰ ਰੂਪ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਯਮ ਆਦਿਕ ਯੋਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।"
ਮਹਾਯੋਗਿਹृਦਂਭੋਜੇ ਬਲਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਹਨੂਮਤਿ । ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
"ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਕਮਲ ਵਿਚ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਵਿਚ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਵੀ—"
ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਕੁਤਃ ਪਾਦਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਅਹੋ ਭਾਗ੍ਯਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਹਿ ਚਪਲੋ ਵਾ ਨਰੋ ਮृਗਃ
"ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ। ਵਾਹ! ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਚਲ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਇਹ ਪਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੀ ਅਚੰਭੀ ਨਸੀਬੀ ਹੈ।"
ਧਤ੍ਤੇ ਪਾਦਯੁਗਂ ਚਾਂਗੇ ਯੋਗਿਹृਦ੍ਯਪਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ । ਮਯਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਤੇਰੇ ਦੋ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋऽਪੀਸ਼ ਪਾਦੋ ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਲੋਕੇ ਵਾਦੋ ਹਿ ਸੁਮਹਾਞ੍ਛੁਂਭੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਭਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਰਨ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਇਆ। ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਵੱਡਾ ਵਿਵਾਦ ਹੈ—ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨ ਤਾਦृਗ੍ਭਾਗ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਮੇ । ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯੋਸ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਹਰੇ
ਹਰੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ! ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤੁਲ੍ਯਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਮ । ਅਥ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਸਿਰਫ ਪਾਰਵਤੀ ਹੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ—
ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍ਦੇਵੈਹਿ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੋऽਯਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲਾऽਖਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗੌਤਮ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਮੱਧਾਨ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਭ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਥਾਚਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਭੋਜਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਤ੍ਨਾਂਗੁਲੀਯੈਰਥ ਨੂਪੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਦੁਕੂਲਬਂਧੇਨ ਤਡਿਤ੍ਸੁ ਕਾਂਚ੍ਯਾ । ਹਾਰੈਰਨੇਕੈਰਥ ਕਂਠਨਿष੍ਕ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੋਤ੍ਤਰਵਾਸਸੀ ਚ
ਉਹ ਰਤਨ ਜੜੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਨੂਪੁਰ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ, ਚਮਕਦਾ ਕਮਰਬੰਦ, ਕਈ ਹਾਰ, ਗਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ—
ਵਿਲਂਬਿਚਂਚਨ੍ਮਣਿਕੁਂਡਲੇਨ ਸੁਪੁष੍ਪਿਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਵਰੇਣ ਦੇਵਃ । ਪਂਚਾਂਗਗਂਧਸ੍ਯ ਵਿਲੇਪਨੇਨ ਬਾਹ੍ਵਂਗਦੈਃ ਕਂਕਣਕਾਂਗੁਲੀਯਕੈਃ
ਲਟਕਦੇ ਕੀਮਤੀ ਕੰਨ ਫੁੱਲ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੂੜਾ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਲਾ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਪਾ ਕੇ—
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਭੂषਿਤਃ ਸ਼ਿਵੋ ਨਿਵਿष੍ਟਉਤ੍ਤਮਾਸਨੇ ਸ੍ਵਸਂਮੁਖਂ ਹਰਿਂ ਤਥਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਦ੍ਵਰਾਸਨੇ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਂਮੁਖੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਹਰੀਸ਼ੌ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ ਸੁਵਰ੍ਣਭਾਜਨਾਨ੍ਯਥੋ ਦਦੌ ਸ ਚਾਪਿ ਗੌਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਭੇਦਭਕ੍ਸ਼੍ਯਕਂ ਸੁਪਾਯਸਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਸੁਪਕ੍ਵਪਾਕਜਾਤਕਂ ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਅਪਕ੍ਵਪਕ੍ਵਮਿਸ਼੍ਰਕਂ ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਂ ਤਥਾ ਸੁਕਂਦਸ਼ਾਕਕਂ ਤਥਾ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਹ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਖੀਰਾਂ, ਦੋ ਸੌ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਵੰਜਣਾਂ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੱਕੀਆਂ ਤੇ ਅੱਧ-ਪੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਸੌ-ਸੌ ਸੁਆਦਲੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਪਰੋਸੀਆਂ।
ਸ਼ਾਕਾਦਿ ਸਰ੍ਪਿषਾਨ੍ਵਿਤਂ ਦਦੌ ਚ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦਿਕਂ ਤਥਾ ਸੁਚੂਨਦਾਡਿਮਾਦਿਕਮ੍ । ਮੋਚਾਫਲਂ ਤੁ ਗੋਸ੍ਤਨੀਂ ਸੁਖਰ੍ਜੁਨਾਗਰਂਗਕਂ ਜਂਬੂਫਲਂ ਪ੍ਰਿਯਾਲੁਕਂ ਵਿਕਂਕਤਂ ਫਲਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੱਚੀ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਘਿਉਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਮਿਠਾਈਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਲਾਂ, ਦਾਣੇਦਾਰ ਅਨਾਰ, ਪੱਕੇ ਕੇਲੇ, ਨਾਰੀਅਲ, ਮਿੱਠੇ ਖਜੂਰ, ਜਾਮੁਨ, ਪ੍ਰਿਆਲ, ਵਿਕੰਕਟ ਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣ੍ਯਰ੍ਪ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਪੋਸ਼ਨਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੁਂਜਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਮਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਭੋਜਨ ਕਰੋ ਜੀ।'
ਭੁਂਜਾਨੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵ੍ਯਜਨਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਜਮ੍ । ਗੌਤਮਃ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੂ ਅਵੀਜਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਭ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਦੀ ਪੱਖੀ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਹਾਸਮਥੋਕਰ੍ਤੁਮਿਯੇष ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੋ ਹਨੂਮਂਤਂ ਕਥਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ ਵਾਨਰਃ
ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ: 'ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵੇਖੋ, ਹਨੂਮਾਨ, ਉਹ ਵਾਨਰ, ਕਿਵੇਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਵਾਨਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹਰੌ ਮਂਡਕਂ ਵਿष੍ਣੁਭਾਜਨੇ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਨਿਸਂਘੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵੈਠੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਡਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚੋਂ ਭੋਜਨ ਉਠਾ ਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਪ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਨੂਮਤੇ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਪਾਯਸਾਦਿਕਮ੍ । ਤ੍ਵਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮਭੋਜ੍ਯਂ ਤੁ ਤਵੈਵ ਵਚਨਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖਾਧੀ ਹੋਈ ਖੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੰਜਣ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।'
ਅਨਰ੍ਹਂ ਮਮ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤਥਾ । ਮਹ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਕਲਂ ਕੂਪ ਏਵ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
'ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤੇਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਆਂ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਅਭੁਕ੍ਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚੋ ਨੂਨਂ ਭੁਕ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਕृਪਾ ਤਵ । ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਬਾਣਲਿਂਗੇ ਸ੍ਵਯਂਭੂਤੇ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤੇ ਹ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ
'ਜੇ ਨਾ ਖਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੈ; ਜੇ ਖਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।' ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਬਾਣ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ...'
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਸਮਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲੇਯਮਧੁਨਾ ਤਦ੍ਵੈਰਸ੍ਯਂ ਕਥਾਂਤਰਾਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਖਾਣਾ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਣ ਵੇਲੇ ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੁਆਦ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਂਕਂ ਵਿਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ । ਅਥਾਸੌ ਜਲਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ
ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲੈ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰ ਲਈ।
ਆਰਕ੍ਤਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮ ਗਾਤ੍ਰਾਨਨੇਕਧਾ ਧੌਤ ਸੁਸ਼ੋषਿਤਾਂਗਾਨ੍ । ਤਡਾਗਤੋਯੈਃ ਕृਤਵੀਜਘਰ੍षਿਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ੋਧਿਤੈਸ੍ਤੈਃ ਕਰਕਾਨਪੂਰਯਤ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਲਾਲੀ ਮਾਰੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੋਮਲ ਸਨ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਧੋ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਕਾ ਲਏ, ਉਹ ਤਲਾਬ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਲੈ ਆਇਆ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਨਦ੍ਯਾਃ ਸੈਕਤਵੇਦਿਕਾਂ ਨਵਤਰਾਂ ਸਂਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂਬਰੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਤਰੈਰਥੋਪਰਿਘਟਾਂਸ੍ਤੋਯੇਨ ਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਲਕਜਾਤਿਮਾਸ੍ਤਪੁਟਕਂ ਕਂਕੋਲਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾਚੂਰ੍ਣਂ ਚਨ੍ਦਨਚਂਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਵਿਸ਼ਦਾਂ ਮਾਲਾਂ ਪੁਟਾਂ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨਵੀਂ ਰੇਤ ਦੀ ਚੌਕੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬਰੀਕ ਕਪੜੇ ਵਿੱਛਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਠ, ਕਂਕੋਲ, ਕਸਤੂਰੀ ਦਾ ਚੂਰਨ ਤੇ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਚਾਂਦਨੀ ਵਰਗਾ ਸਾਫ ਮਾਲਾ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਮਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਵਾਰਿਵਸਨੇਨਾਸ਼ੋਧ੍ਯ ਕੁਂਭੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਚ੍ਚਂਦ੍ਰ ਗ੍ਰਂਥਿਮਥੋ ਨਿਧਾਯ ਬਕੁਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਾਟਲਾਮ੍
ਚੌਥੇ ਪਹਰ ਲਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਗੰਠ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਬਕੁਲ ਤੇ ਪਾਟਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇਫਾਲੀਸ੍ਤਬਕਮਥੋ ਜਲਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਤ ਏਵ ਤੋਯਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਥੋ ਮृਦੁਤਰਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਖਂਡੇਨਾਵੇष੍ਟੇਤ੍ਸृਣਿਕਮੁਖਂ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਚਂਦ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੇਫਾਲੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਉਥੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਰਮ ਤੇ ਬਰੀਕ ਕਪੜੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਘੜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਨਰਮ ਚੰਦਨੁਮਾ ਢੱਕਣ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਤਪਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਨਿਧਾਯ ਕਰਕਾਨਥ । ਮਂਦਵਾਤਸਮੋਪੇਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵ੍ਯਜਨਵੀਜਿਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਘੜੇ ਥੱਲੇ ਠੰਢੀ ਥਾਂ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਬਰੀਕ ਪੱਖੇ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਉਰ੍ਵੀਸ਼ਸਲਿਲੈਃ ਸਿਂਚਯੇਤ੍ਸृਣਿਕਾਮਪਿ । ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਯਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋਥ ਵਾ ਨृਪ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘੜੇ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੇ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।