ਤਵ ਚਾਭਿਮੁਖਂ ਗਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਲੋਕਯ । ਅਥੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਨੂਮਂਤਮਾਰੁਰੋਹ ਵृषਂ ਯਥਾ
"ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਗਾਵਾਂਗਾ—ਵੇਖ!" ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਉੱਤੇ।
ਆਰੂਢੇ ਸ਼ਂਕਰੇ ਦੇਵੇ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕਂਧਰਾਸ਼ਿਰਃ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਚਂ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਖਂ ਗਾਯਤਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਚਮੜੀ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਸੁਧਾਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਗਤਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਪ੍ਯਾਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਾਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਗੀਤ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠਾਸ ਸੁਣ ਕੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾ ਗੌਤਮੇਨਾਥ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ । ਯਚ੍ਛੁष੍ਕਦਾਰੁਸਂਭੂਤਂ ਗृਹੋਪਕਰਣਾਦਿਕਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਭੋਜਨ ਵੇਲੇ ਸਭ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਿਚਲੇ ਸਾਰੇ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ—
ਪ੍ਰਰੂਢਮਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਯਮਾਨੇ ਹਨੂਮਤਿ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਾਨੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਦृष੍ਟਿਰਤਿष੍ਠਤ
—ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹੀ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਗੀਤ ਵਿਚ, ਸਭ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਬਾਹੁਰੀਸ਼ਸ੍ਯ ਪਦਾਭਿਵਂਦਨਃ ਸਮਸ੍ਤਗਾਤ੍ਰਾਭਰਣੋਪਪਨ੍ਨਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸੁਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਂਜਲਿਭਿਃ ਸੁਰੈਃ ਸ੍ਤੁਤਃ
ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ, ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰਃ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰੋ ਹਨੂਮਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੁਖਂ ਚਕਾਰ । ਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸੀਨ ਹਨੂਮਤਾਂਜਲੌ ਨਿਧਾਯ ਪਾਦਂ ਤ੍ਵਪਰਂ ਮੁਖੇ ਚ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮੂੰਹ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ। ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਤੇ ਦੂਜਾ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਪਾਦਾਂਗੁਲੀਭ੍ਯਾਮਥ ਨਾਸਿਕਾਂ ਵਿਭੁਃ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮਂਦਮਂਦਮ੍ । ਸ੍ਕਂਧੇ ਮੁਖੇ ਤ੍ਵਂਸਤਲੇ ਚ ਕਂਠੇ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਚ ਸ੍ਤਨਮਧ੍ਯਮੇ ਹृਦਿ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਨੱਕ ਛੁਹੀ, ਫਿਰ ਮੋਹ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ, ਮੂੰਹ, ਹਥੇਲੀ, ਗਲ, ਛਾਤੀ, ਸਤਨ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੁਹਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵਥ ਨਾਭਿਮਂਡਲੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਨਿਦਧਾਤਿ ਚਾਂਜਲੌ । ਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਵਨਮਯ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪृष੍ਠਂ ਚਿਬੁਕੇਨ ਸਧ੍ਵਨਿ
ਫਿਰ ਪੇਟ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ, ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਵੀ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਰੱਖਿਆ। ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਝੁਕ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਆਪਣੇ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਛੁਹੀ ਤੇ ਧੁਨੀ ਕੀਤੀ।
ਹਾਰਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਿਵੋ ਹਨੂਮਤਃ ਕਂਠਗਤਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਮਿਦਂ ਵਚਨਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਹਨੂਮਤਾ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਂਡਲੇ । ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਦੇਵਾਦ੍ਯਗਮ੍ਯਂ ਹਿ ਪਦਂ ਤਵ ਕਿਲਸ੍ਥਿਤਮ੍
"ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਹਨੂਮਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਥਾਂ ਵੇਦਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।"
ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਂ ਕਪਿ ਸਰ੍ਵਯੁਕ੍ । ਯਮਾਦਿਸਾਧਨੈਰ੍ਯੋਗੈਰ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੇ ਪਦਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
"ਹੇ ਵਾਨਰ, ਤੇਰੀ ਅਵਸਥਾ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਅਪਾਰ ਰੂਪ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਯਮ ਆਦਿਕ ਯੋਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।"
ਮਹਾਯੋਗਿਹृਦਂਭੋਜੇ ਬਲਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਹਨੂਮਤਿ । ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
"ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਕਮਲ ਵਿਚ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਵਿਚ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਵੀ—"
ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਕੁਤਃ ਪਾਦਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਅਹੋ ਭਾਗ੍ਯਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਹਿ ਚਪਲੋ ਵਾ ਨਰੋ ਮृਗਃ
"ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ। ਵਾਹ! ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਚਲ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਇਹ ਪਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੀ ਅਚੰਭੀ ਨਸੀਬੀ ਹੈ।"
ਧਤ੍ਤੇ ਪਾਦਯੁਗਂ ਚਾਂਗੇ ਯੋਗਿਹृਦ੍ਯਪਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ । ਮਯਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਤੇਰੇ ਦੋ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋऽਪੀਸ਼ ਪਾਦੋ ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਲੋਕੇ ਵਾਦੋ ਹਿ ਸੁਮਹਾਞ੍ਛੁਂਭੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਭਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਰਨ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਇਆ। ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਵੱਡਾ ਵਿਵਾਦ ਹੈ—ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨ ਤਾਦृਗ੍ਭਾਗ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਮੇ । ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯੋਸ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਹਰੇ
ਹਰੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ! ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤੁਲ੍ਯਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਮ । ਅਥ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਸਿਰਫ ਪਾਰਵਤੀ ਹੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ—
ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍ਦੇਵੈਹਿ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੋऽਯਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲਾऽਖਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗੌਤਮ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਮੱਧਾਨ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਭ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਥਾਚਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਭੋਜਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਤ੍ਨਾਂਗੁਲੀਯੈਰਥ ਨੂਪੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਦੁਕੂਲਬਂਧੇਨ ਤਡਿਤ੍ਸੁ ਕਾਂਚ੍ਯਾ । ਹਾਰੈਰਨੇਕੈਰਥ ਕਂਠਨਿष੍ਕ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੋਤ੍ਤਰਵਾਸਸੀ ਚ
ਉਹ ਰਤਨ ਜੜੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਨੂਪੁਰ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ, ਚਮਕਦਾ ਕਮਰਬੰਦ, ਕਈ ਹਾਰ, ਗਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ—
ਵਿਲਂਬਿਚਂਚਨ੍ਮਣਿਕੁਂਡਲੇਨ ਸੁਪੁष੍ਪਿਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਵਰੇਣ ਦੇਵਃ । ਪਂਚਾਂਗਗਂਧਸ੍ਯ ਵਿਲੇਪਨੇਨ ਬਾਹ੍ਵਂਗਦੈਃ ਕਂਕਣਕਾਂਗੁਲੀਯਕੈਃ
ਲਟਕਦੇ ਕੀਮਤੀ ਕੰਨ ਫੁੱਲ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੂੜਾ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਲਾ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਪਾ ਕੇ—
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਭੂषਿਤਃ ਸ਼ਿਵੋ ਨਿਵਿष੍ਟਉਤ੍ਤਮਾਸਨੇ ਸ੍ਵਸਂਮੁਖਂ ਹਰਿਂ ਤਥਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਦ੍ਵਰਾਸਨੇ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਂਮੁਖੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਹਰੀਸ਼ੌ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ ਸੁਵਰ੍ਣਭਾਜਨਾਨ੍ਯਥੋ ਦਦੌ ਸ ਚਾਪਿ ਗੌਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਭੇਦਭਕ੍ਸ਼੍ਯਕਂ ਸੁਪਾਯਸਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਸੁਪਕ੍ਵਪਾਕਜਾਤਕਂ ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਅਪਕ੍ਵਪਕ੍ਵਮਿਸ਼੍ਰਕਂ ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਂ ਤਥਾ ਸੁਕਂਦਸ਼ਾਕਕਂ ਤਥਾ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਹ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਖੀਰਾਂ, ਦੋ ਸੌ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਵੰਜਣਾਂ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੱਕੀਆਂ ਤੇ ਅੱਧ-ਪੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਸੌ-ਸੌ ਸੁਆਦਲੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਪਰੋਸੀਆਂ।
ਸ਼ਾਕਾਦਿ ਸਰ੍ਪਿषਾਨ੍ਵਿਤਂ ਦਦੌ ਚ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਸੁਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦਿਕਂ ਤਥਾ ਸੁਚੂਨਦਾਡਿਮਾਦਿਕਮ੍ । ਮੋਚਾਫਲਂ ਤੁ ਗੋਸ੍ਤਨੀਂ ਸੁਖਰ੍ਜੁਨਾਗਰਂਗਕਂ ਜਂਬੂਫਲਂ ਪ੍ਰਿਯਾਲੁਕਂ ਵਿਕਂਕਤਂ ਫਲਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੱਚੀ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਘਿਉਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਮਿਠਾਈਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਲਾਂ, ਦਾਣੇਦਾਰ ਅਨਾਰ, ਪੱਕੇ ਕੇਲੇ, ਨਾਰੀਅਲ, ਮਿੱਠੇ ਖਜੂਰ, ਜਾਮੁਨ, ਪ੍ਰਿਆਲ, ਵਿਕੰਕਟ ਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣ੍ਯਰ੍ਪ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਪੋਸ਼ਨਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੁਂਜਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਮਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਭੋਜਨ ਕਰੋ ਜੀ।'
ਭੁਂਜਾਨੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵ੍ਯਜਨਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਜਮ੍ । ਗੌਤਮਃ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੂ ਅਵੀਜਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਭ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਦੀ ਪੱਖੀ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਹਾਸਮਥੋਕਰ੍ਤੁਮਿਯੇष ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੋ ਹਨੂਮਂਤਂ ਕਥਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ ਵਾਨਰਃ
ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ: 'ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵੇਖੋ, ਹਨੂਮਾਨ, ਉਹ ਵਾਨਰ, ਕਿਵੇਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਵਾਨਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹਰੌ ਮਂਡਕਂ ਵਿष੍ਣੁਭਾਜਨੇ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਨਿਸਂਘੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵੈਠੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਡਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚੋਂ ਭੋਜਨ ਉਠਾ ਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਪ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਨੂਮਤੇ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਪਾਯਸਾਦਿਕਮ੍ । ਤ੍ਵਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮਭੋਜ੍ਯਂ ਤੁ ਤਵੈਵ ਵਚਨਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖਾਧੀ ਹੋਈ ਖੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੰਜਣ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।'