ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਰ੍ਦਲਂ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਿਦਮਾਹਨਤ੍ । ਅਵਗਾਹਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਰ੍ਮੁਖਰੋ ਬਭੌ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ। ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਤੁੰਬੁਰੂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਨਕਾ ਗੌਤਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤੂष੍ਣੀਂ ਗਾਤੁਂ ਚ ਵਾਯੁਤਃ । ਗਾਯਕੇ ਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਹਨੂਮਤਿ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਤਾਨਕ, ਗੌਤਮ ਆਦਿਕ ਵਧੂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਕਪੀਸ਼ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਗਾਇਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮ੍ਲਾਨਮਮ੍ਲਾਨਮਭਵਤ੍ਕृਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਟਾਸ੍ਤਦਾऽਭਵਨ੍ । ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਗੀਤਿਮਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯੈਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਥੱਕ ਗਏ, ਕੁਝ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹੇ। ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਛੱਡ ਕੇ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਏ।
ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਭਵਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਾਃ । ਏਕਃ ਸ ਹਨੁਮਾਨ੍ਗਾਤਾ ਸ਼੍ਰੋਤਾਰਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਗਣ ਤੇ ਦਾਨਵ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਸਿਰਫ ਹਨੂਮਾਨ ਹੀ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਕਾਲਵਿਤਤੇ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ । ਦੁਕੂਲਯੁਗਮਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਹੋਈ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਾਰਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰਾਨਨਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਵਾਰ੍ਹਾਣ੍ਯਥ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਕਾਲਿਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਦੋ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਚਤੁਰਾਨਨ ਨੇ ਲਾਲ। ਫਿਰ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ । ਗਾਨਪ੍ਰਿਯੋ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਜਗਾਦ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹਰ ਇਕ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਲਵਗਤ੍ਵਂ ਮਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨਿਃਸ਼ਂਕਂ ਵृषਮਾਰੁਹ । ਮਮ ਚਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਾਯਸ੍ਵਾਸ਼ੇषਗਾਯਨਮ੍
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਾਨਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਮੇਰੇ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਗੀਤ ਗਾ।
ਅਥਾਹ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਭਗਵਂਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵृषਭਾਰੋਹਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤਵ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੇਵਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।"
ਤਵ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਾਤਕੀ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਵਿਭੋ । ਮਾਮੇਵਾਰੁਹ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਹਂਗਃ ਸ਼ਿਵਵਾਹਨਃ
"ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪੰਛੀ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।"
ਤਵ ਚਾਭਿਮੁਖਂ ਗਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਲੋਕਯ । ਅਥੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਨੂਮਂਤਮਾਰੁਰੋਹ ਵृषਂ ਯਥਾ
"ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਗਾਵਾਂਗਾ—ਵੇਖ!" ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਉੱਤੇ।
ਆਰੂਢੇ ਸ਼ਂਕਰੇ ਦੇਵੇ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕਂਧਰਾਸ਼ਿਰਃ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਚਂ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਖਂ ਗਾਯਤਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਚਮੜੀ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਸੁਧਾਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਗਤਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਪ੍ਯਾਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਾਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਗੀਤ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠਾਸ ਸੁਣ ਕੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾ ਗੌਤਮੇਨਾਥ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ । ਯਚ੍ਛੁष੍ਕਦਾਰੁਸਂਭੂਤਂ ਗृਹੋਪਕਰਣਾਦਿਕਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਭੋਜਨ ਵੇਲੇ ਸਭ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਿਚਲੇ ਸਾਰੇ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ—
ਪ੍ਰਰੂਢਮਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਯਮਾਨੇ ਹਨੂਮਤਿ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਾਨੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਦृष੍ਟਿਰਤਿष੍ਠਤ
—ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹੀ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਗੀਤ ਵਿਚ, ਸਭ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਬਾਹੁਰੀਸ਼ਸ੍ਯ ਪਦਾਭਿਵਂਦਨਃ ਸਮਸ੍ਤਗਾਤ੍ਰਾਭਰਣੋਪਪਨ੍ਨਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸੁਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਂਜਲਿਭਿਃ ਸੁਰੈਃ ਸ੍ਤੁਤਃ
ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ, ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰਃ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰੋ ਹਨੂਮਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੁਖਂ ਚਕਾਰ । ਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸੀਨ ਹਨੂਮਤਾਂਜਲੌ ਨਿਧਾਯ ਪਾਦਂ ਤ੍ਵਪਰਂ ਮੁਖੇ ਚ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮੂੰਹ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ। ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਤੇ ਦੂਜਾ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਪਾਦਾਂਗੁਲੀਭ੍ਯਾਮਥ ਨਾਸਿਕਾਂ ਵਿਭੁਃ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮਂਦਮਂਦਮ੍ । ਸ੍ਕਂਧੇ ਮੁਖੇ ਤ੍ਵਂਸਤਲੇ ਚ ਕਂਠੇ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਚ ਸ੍ਤਨਮਧ੍ਯਮੇ ਹृਦਿ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਨੱਕ ਛੁਹੀ, ਫਿਰ ਮੋਹ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ, ਮੂੰਹ, ਹਥੇਲੀ, ਗਲ, ਛਾਤੀ, ਸਤਨ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੁਹਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵਥ ਨਾਭਿਮਂਡਲੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਨਿਦਧਾਤਿ ਚਾਂਜਲੌ । ਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਵਨਮਯ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪृष੍ਠਂ ਚਿਬੁਕੇਨ ਸਧ੍ਵਨਿ
ਫਿਰ ਪੇਟ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ, ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਵੀ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਰੱਖਿਆ। ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਝੁਕ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਆਪਣੇ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਛੁਹੀ ਤੇ ਧੁਨੀ ਕੀਤੀ।
ਹਾਰਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਿਵੋ ਹਨੂਮਤਃ ਕਂਠਗਤਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਮਿਦਂ ਵਚਨਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਹਨੂਮਤਾ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਂਡਲੇ । ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਦੇਵਾਦ੍ਯਗਮ੍ਯਂ ਹਿ ਪਦਂ ਤਵ ਕਿਲਸ੍ਥਿਤਮ੍
"ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਹਨੂਮਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਥਾਂ ਵੇਦਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।"
ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਂ ਕਪਿ ਸਰ੍ਵਯੁਕ੍ । ਯਮਾਦਿਸਾਧਨੈਰ੍ਯੋਗੈਰ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੇ ਪਦਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
"ਹੇ ਵਾਨਰ, ਤੇਰੀ ਅਵਸਥਾ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਅਪਾਰ ਰੂਪ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਯਮ ਆਦਿਕ ਯੋਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।"
ਮਹਾਯੋਗਿਹृਦਂਭੋਜੇ ਬਲਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਹਨੂਮਤਿ । ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
"ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਕਮਲ ਵਿਚ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਵਿਚ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਵੀ—"
ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਕੁਤਃ ਪਾਦਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਅਹੋ ਭਾਗ੍ਯਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਹਿ ਚਪਲੋ ਵਾ ਨਰੋ ਮृਗਃ
"ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ। ਵਾਹ! ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਚਲ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਇਹ ਪਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੀ ਅਚੰਭੀ ਨਸੀਬੀ ਹੈ।"
ਧਤ੍ਤੇ ਪਾਦਯੁਗਂ ਚਾਂਗੇ ਯੋਗਿਹृਦ੍ਯਪਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ । ਮਯਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਤੇਰੇ ਦੋ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋऽਪੀਸ਼ ਪਾਦੋ ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਲੋਕੇ ਵਾਦੋ ਹਿ ਸੁਮਹਾਞ੍ਛੁਂਭੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਭਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਰਨ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਇਆ। ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਵੱਡਾ ਵਿਵਾਦ ਹੈ—ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨ ਤਾਦृਗ੍ਭਾਗ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਮੇ । ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯੋਸ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਹਰੇ
ਹਰੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ! ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤੁਲ੍ਯਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਮ । ਅਥ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਸਿਰਫ ਪਾਰਵਤੀ ਹੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਗੌਤਮ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ—
ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍ਦੇਵੈਹਿ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੋऽਯਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲਾऽਖਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗੌਤਮ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਮੱਧਾਨ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਭ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਥਾਚਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਭੋਜਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।