ਅਥ ਪਾਦੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਆਚਕਰ੍ष ਚ ਭ੍ਰਾਮਯਤ੍ । ਅਤਾਡਯਦ੍ਧਰੇਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਹਰੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਤ੍ਥਿਤੋ ਹਰਿਸ੍ਤੋਯਮਾਦਾਯਂਜਲਿਨਾ ਤਤਃ । ਅਵਾਕਿਰਦਥੋ ਸ਼ਂਭੁਮਥ ਵਿष੍ਣੁਮਥੋ ਹਰਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਉੱਠਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਫਿਰ ਹਰੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ।
ਜਲਕ੍ਰੀਡੈਵਮਭਵਦਥ ਚਰ੍षਿਗਣਾਂਤਰੇ । ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਸਂਭ੍ਰਮੇਣ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਜਟਬਂਧਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਸਂਭ੍ਰਮਤਸ੍ਤੇषਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਜਟਬਂਧਨਮ੍ । ਇਤਰੇਤਰਬਦ੍ਧਾਸੁ ਜਟਾਸੁ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਈਆਂ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਗਏ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਂਤੋऽਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤਃ ਆਕਰ੍षਂਤਿ ਚ ਸਵ੍ਯਥਮ੍ । ਪਾਤਯਂਤੋਨ੍ਯਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਰੁਦਤਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੇ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਰੋ ਪੈਂਦੇ ਤੇ ਚੀਕਦੇ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁਮੁਲੇ ਸਂਭੂਤੇ ਤੋਯਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਨਾਰਦੋ ਹृष੍ਟੋ ਨਨਰ੍ਤ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਾਰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਣ ਤੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਪਂਚੀਂ ਨਾਦਯਨ੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਲਲਿਤਾਂ ਗੀਤਿਮੁਜ੍ਜਗੌ । ਸੁਗੀਤ੍ਯਾ ਲਲਿਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਅਗਾਯਤ ਵਿਧਾ ਦਸ਼
ਉਸ ਨੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਕੇ ਮਿੱਠਾ ਸੰਗੀਤ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਗਾਈਆਂ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਗੀਤਂ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਲੋਕਭਾਵਨਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਹਿ ਲਲਿਤਂ ਮਂਦਂ ਮਂਦਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੁਹਾਵਣਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਯਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਮਂਗਲਕੈਸ਼ਿਕੀ । ਨਾਰਦੇ ਨृਤ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਗਾਯਤਿ ਸ੍ਵਰਭੇਦਿਨਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕੀ ਰਾਗ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗਾਇਆ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਵਰਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸ੍ਵਧਾਰਾਮृਤਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗਾਨੇਨੈਵਮਥੋ ਜਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਸੁਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਰ੍ਦਲਂ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਿਦਮਾਹਨਤ੍ । ਅਵਗਾਹਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਰ੍ਮੁਖਰੋ ਬਭੌ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ। ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਤੁੰਬੁਰੂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਨਕਾ ਗੌਤਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤੂष੍ਣੀਂ ਗਾਤੁਂ ਚ ਵਾਯੁਤਃ । ਗਾਯਕੇ ਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਹਨੂਮਤਿ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਤਾਨਕ, ਗੌਤਮ ਆਦਿਕ ਵਧੂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਕਪੀਸ਼ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਗਾਇਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮ੍ਲਾਨਮਮ੍ਲਾਨਮਭਵਤ੍ਕृਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਟਾਸ੍ਤਦਾऽਭਵਨ੍ । ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਗੀਤਿਮਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯੈਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਥੱਕ ਗਏ, ਕੁਝ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹੇ। ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਛੱਡ ਕੇ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਏ।
ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਭਵਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਾਃ । ਏਕਃ ਸ ਹਨੁਮਾਨ੍ਗਾਤਾ ਸ਼੍ਰੋਤਾਰਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਗਣ ਤੇ ਦਾਨਵ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਸਿਰਫ ਹਨੂਮਾਨ ਹੀ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਕਾਲਵਿਤਤੇ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ । ਦੁਕੂਲਯੁਗਮਾਧਤ੍ਤ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਹੋਈ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਾਰਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰਾਨਨਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਵਾਰ੍ਹਾਣ੍ਯਥ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਕਾਲਿਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਦੋ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਚਤੁਰਾਨਨ ਨੇ ਲਾਲ। ਫਿਰ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ । ਗਾਨਪ੍ਰਿਯੋ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਜਗਾਦ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹਰ ਇਕ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਲਵਗਤ੍ਵਂ ਮਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨਿਃਸ਼ਂਕਂ ਵृषਮਾਰੁਹ । ਮਮ ਚਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਾਯਸ੍ਵਾਸ਼ੇषਗਾਯਨਮ੍
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਾਨਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਮੇਰੇ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਗੀਤ ਗਾ।
ਅਥਾਹ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਭਗਵਂਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵृषਭਾਰੋਹਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤਵ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੇਵਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।"
ਤਵ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਾਤਕੀ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਵਿਭੋ । ਮਾਮੇਵਾਰੁਹ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਹਂਗਃ ਸ਼ਿਵਵਾਹਨਃ
"ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪੰਛੀ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।"
ਤਵ ਚਾਭਿਮੁਖਂ ਗਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਲੋਕਯ । ਅਥੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਨੂਮਂਤਮਾਰੁਰੋਹ ਵृषਂ ਯਥਾ
"ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਗਾਵਾਂਗਾ—ਵੇਖ!" ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਉੱਤੇ।
ਆਰੂਢੇ ਸ਼ਂਕਰੇ ਦੇਵੇ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕਂਧਰਾਸ਼ਿਰਃ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਚਂ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਖਂ ਗਾਯਤਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਚਮੜੀ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਸੁਧਾਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਗਤਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਪ੍ਯਾਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਾਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਗੀਤ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠਾਸ ਸੁਣ ਕੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾ ਗੌਤਮੇਨਾਥ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ । ਯਚ੍ਛੁष੍ਕਦਾਰੁਸਂਭੂਤਂ ਗृਹੋਪਕਰਣਾਦਿਕਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਭੋਜਨ ਵੇਲੇ ਸਭ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਿਚਲੇ ਸਾਰੇ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ—
ਪ੍ਰਰੂਢਮਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਯਮਾਨੇ ਹਨੂਮਤਿ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਾਨੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਦृष੍ਟਿਰਤਿष੍ਠਤ
—ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹੀ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਗੀਤ ਵਿਚ, ਸਭ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਬਾਹੁਰੀਸ਼ਸ੍ਯ ਪਦਾਭਿਵਂਦਨਃ ਸਮਸ੍ਤਗਾਤ੍ਰਾਭਰਣੋਪਪਨ੍ਨਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸੁਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਂਜਲਿਭਿਃ ਸੁਰੈਃ ਸ੍ਤੁਤਃ
ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ, ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰਃ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰੋ ਹਨੂਮਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੁਖਂ ਚਕਾਰ । ਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸੀਨ ਹਨੂਮਤਾਂਜਲੌ ਨਿਧਾਯ ਪਾਦਂ ਤ੍ਵਪਰਂ ਮੁਖੇ ਚ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮੂੰਹ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ। ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਤੇ ਦੂਜਾ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਪਾਦਾਂਗੁਲੀਭ੍ਯਾਮਥ ਨਾਸਿਕਾਂ ਵਿਭੁਃ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮਂਦਮਂਦਮ੍ । ਸ੍ਕਂਧੇ ਮੁਖੇ ਤ੍ਵਂਸਤਲੇ ਚ ਕਂਠੇ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਚ ਸ੍ਤਨਮਧ੍ਯਮੇ ਹृਦਿ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਨੱਕ ਛੁਹੀ, ਫਿਰ ਮੋਹ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ, ਮੂੰਹ, ਹਥੇਲੀ, ਗਲ, ਛਾਤੀ, ਸਤਨ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੁਹਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵਥ ਨਾਭਿਮਂਡਲੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਨਿਦਧਾਤਿ ਚਾਂਜਲੌ । ਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਵਨਮਯ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪृष੍ਠਂ ਚਿਬੁਕੇਨ ਸਧ੍ਵਨਿ
ਫਿਰ ਪੇਟ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ, ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਵੀ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਰੱਖਿਆ। ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਝੁਕ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਆਪਣੇ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਛੁਹੀ ਤੇ ਧੁਨੀ ਕੀਤੀ।
ਹਾਰਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਿਵੋ ਹਨੂਮਤਃ ਕਂਠਗਤਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਮਿਦਂ ਵਚਨਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: