ਗੌਤਮੇਨ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਜਯਾ ਪੂਜਿਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਰਭਦਰ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਕष੍ਟਮਹੋਕष੍ਟਂ ਮਾਹੇਸ਼ਾ ਬਹਵੋ ਮृਤਾਃ । ਸ਼ਿਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
'ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ! ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ! ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਮਰ ਗਏ। ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਉਹ ਆਖੇਗਾ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਗਤਵਾਨ੍ਮਂਦਰਾਚਲਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਥੋਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ; ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਹਰੀ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਵੋ ਵਚਃ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੈਃ ਸਾਹਸਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਪ੍ਰਦਃ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ...'
ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਯੁਵਾਮਪ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਥ । ਅਥੇਸ਼ੋ ਵृषਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਯੁਨਾ ਧੂਤਚਾਮਰਃ
'ਆਓ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਸੀਂ ਵੇਖੀਏ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਆਓ।' ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬੈਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਲਦੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ।
ਨਂਦਿਕੇਨ ਸੁਵੇषੇਣ ਧृਤੇ ਛਤ੍ਰੇਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਹੇਮਦਂਡੇ ਚ ਨਾਨ੍ਯਯੋਗੇ ਧृਤੇ ਵਿਭੋਃ
ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੰਡ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ ਗਈ।
ਮਹੇਸ਼ਾਨੁਮਤਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਨਾਗਾਂਤਕੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਆਰਕ੍ਤਨੀਲਛਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਕੌਸ੍ਤੁਭਃ
ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਹਰੀ ਨਾਗਾਂਤਕ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਾਨੁਮਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਹਂਸਾਰੂਢੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਇਂਦ੍ਰਗੋਪਪ੍ਰਭਾਕਾਰਚ੍ਛਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵਿਧਿਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਹੰਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਵਿਧੀ ਇੰਦ੍ਰਗੋਪ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਾਹਨਸਂਯੁਤਾਃ । ਅਥ ਤੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਾਨੁਮੋਦਿਤਾਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ।
ਕੋਟਿਕੋਟਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਕੋਟੀਆਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਂ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਵਾਮਕੋਣਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼ਂਕਰੋ ਗੌਤਮਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤੇ ਵਰਂ ਵृਣੁ
ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ—ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।'
ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ । ਤ੍ਵਲ੍ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਮਿਲੀ ਰਹੇ।'
ਵृਤਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦੇਵ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਤਤ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ । ਮਮ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਹੇਯਾਹੇਯਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਸੁਣ, ਮੇਰਾ ਚੇਲਾ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਭ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਮਮਤ੍ਵੇਨ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਨ ਚ ਘ੍ਰਾਣੇਨ ਘ੍ਰਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚੇਤਰਤ੍
ਉਹ ਜੋ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਨਾਂ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਬੁਦ੍ਘ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ ਹਿ ਯੋਗੀ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਿਕृਤਾਕਾਰਃ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਮੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਯੋਗੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੈ, ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਤੇ ਵੱਖਰੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ, 'ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਪਣਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਤਂ ਹਿਂਸਯੇਦਿਤਿ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਦੇਵ ਏਤੇषਾਮਮृਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿਲਾ ਦੇ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਵੀ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ-। ਆਕਲ੍ਪਮੇਤੇ ਜੀਵਂਤੁ ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭਜਂਤੁ ਚ । ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਵਿਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜੀਉਣ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਣ। ਇਹ ਵੱਡਾ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।'
ਤਿष੍ਠਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮ ਮਂਦਿਰਮ੍ । ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਅਯੋਗ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮੀਸ਼ ਹ੍ਯਰ੍ਥੀ ਦੋषਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
'ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।' ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਖ਼ਾਮੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਲਭ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੀਯਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ । ਅਥੇਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਰਂ ਹਰੇਃ
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ।' ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਂਬੁਜਾਭਾਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ । ਮ੍ਲਾਨੋਦਰੋਸਿ ਗੋਵਿਂਦ ਦੇਯਂ ਤੇ ਭੋਜਨਂ ਕਿਮੁ
ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਗੋਵਿੰਦਾ, ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?'
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯਦਿ ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਗੇਹਵਤ੍ । ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਗੇਹਂ ਯਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ
'ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਂਗ, ਆਪ ਹੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਖਾ ਲੈ, ਜਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ—ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰਾਲਂਬੀ ਏਕਾਂਤਮਗਮਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਨਂਦਿਨਂ ਦੇਵੋ ਦ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯਥੋਕ੍ਤਵਤ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਗੌਤਮਂ ਸਮੁਵਾਚਾਯਮੁਤ੍ਤਰਂ ਵਿष੍ਣੁਭਾषਣਮ੍ । ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਸਂਪਾਦਯਾਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਾ ਵਯਂ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਭ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਮੁਨੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਾਂਤਮਗਮਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਮृਦੁਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਯਿਤੌ ਦੇਵਤੋਤ੍ਤਮੌ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨਰਮ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਭਾषਣਂ ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਤ੍ਤਸ੍ਥਤੁਰੁਭਾਵਪਿ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਟਾਕਂ ਗਂਭੀਰਂ ਸ੍ਨਾਸ੍ਯਂਤੌ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਇਕ ਡੂੰਘੇ ਤਲਾਬ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਏ।
ਕਰਾਂਬੁਪਾਨਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪृਥਕ੍ਕृਤ੍ਵੋਭਯਤ੍ਰ ਚ । ਮੁਨਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੀ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਜਲਪਾਤਾਨਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਃ । ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਦ੍ਮਕਿਂਜਲ੍ਕਾਂਜਲਿਨਾ ਹਰੇਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤੇ।
ਅਵਾਕਿਰਨ੍ਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਲੋਚਨੇ । ਨੇਤ੍ਰੇ ਕੇਸ਼ਰਸਂਪਾਤਾਨ੍ਨ੍ਯਮੀਲਯਤ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਜਦ ਰੇਸ਼ੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਹਰੇਃ ਸ੍ਕਂਧਮਾਰੁਰੋਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਹਰ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਂਗਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਨ੍ਯਮਜ੍ਜਯਤ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਉਨ੍ਮਜ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪੀਡਿਤਃ ਸ ਹਰਿਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਫਿਰ-ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਡੁਬੋਇਆ। ਸ਼ੰਕਰ ਵਲੋਂ ਦਬਾਏ ਜਾਣ ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।