ਸ਼੍ਰਮੈਰਿਤਿ ਵਦੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਨਹਿ । ਕ੍ਵ ਪਰ੍ਯਂਙ੍ਕਃ ਕ੍ਵ ਮੇ ਪਤ੍ਨੀ ਕ੍ਵ ਚ ਮੇ ਚ ਸੁਹृਦ੍ਗृਹਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ: "ਕਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਲੰਗ, ਕਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਕਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਘਰ?"
ਸ੍ਵਪਾਮਿ ਪ੍ਰਾਂਤਰੇ ਭੂਮੌ ਕਥਂ ਵਾਹਂ ਸਮਾਗਤਃ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਵਾ ਗृਹੇ ਮਮ
"ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਘਰ 'ਚ ਮੇਰੇ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ?"
ਕਿਯਦ੍ਭਿਰ੍ਦਿਵਸੈਰ੍ਭੂਯੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਾਲਯਮ੍ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਕੁਲਾ ਯੇ ਚ ਪਥਿ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
"ਕਿੰਨੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਮੁੜ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗਾ?"—ਜੋ ਲੋਕ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਐਸੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਤੇषਾਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਨ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਗਙ੍ਗੇ ਗਂਤੁਂ ਪ੍ਰਤੀਤੀਰੇ ਯਾਤ੍ਰੇਯਂ ਵਿਹਿਤਾ ਤਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ। ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਹੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਰਿਦ੍ਵਰੇ । ਇਮਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਯਾਤ੍ਰਾਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੇ ਸਰਿਤਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਰਵਿਘਨ ਸਫਲਤਾ ਪਾਵਾਂ। ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਰ੍षਿਤੋ ਨਿਲਯਾਦ੍ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਸਹ ਜੈਮਿਨੇ । ਨਾਤਿਵੇਗੇਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਨ ਤਥਾ ਚ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਜਾਂਣਾ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਤ੍ਰਾਸੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਵਾਣਿਜ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖਾਨਿ ਚ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪ੍ਰਯਾਗ 'ਤੇ, ਵਪਾਰ ਆਦਿ ਕੰਮ ਵੀ,
ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਬਹੁ
ਜੇ ਕੋਈ ਉਹ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਪੁੰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮਾਂ-ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ,
ਗਂਗਾਦੇਵੀਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਙ੍ਗਾਤਟਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਾਤਰਂ ਗਙ੍ਗਾਮਿਮਂ ਮਂਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍ । ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਸੁਜੀਵਿਤਮ੍
ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੇ: "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚੰਗੀ ਗੁਜ਼ਰੀ।"
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਤ੍ਵਾਮਪਸ਼੍ਯਮਿਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੂਰਤ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ।
ਵਿਨष੍ਟਮਭਵਤ੍ਪਾਪਂ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕਲਂ ਦੇਹਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮੇਜ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਂ ਦੇਵੀਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਰੋਤਃਸਮੀਪੇ ਚ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਰਿਮਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਧਾਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੁੜ
ਪਠੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੈਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਗਂਗੇ ਦੇਵਿ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰਿ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਸਲਿਲਂ ਤਵ
ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; 'ਹੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ'
ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮੀਤ੍ਯਪਰਾਧਂ ਮੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰੋਹਣਸੋਪਾਨਂ ਤ੍ਵਦੀਯਮੁਦਕਂ ਸ਼ੁਭੇ
'ਮੈਂ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮਾਫ ਕਰ; ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ।'
ਅਤਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਗਂਗੇ ਦੇਵਿ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਮਸ੍ਤਕੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਗਾਂਗੇਯਂ ਵਾਰਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
'ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸ੍ਰੋਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਂਗੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਕਰ੍ਦਮੈਰਤਿਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੈਃ
ਸਨਾਨ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ 'ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਬਹੁਤ ਚਿਕਣ ਮਿੱਟੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ,
ਮਯਾ ਸਂਲਿਪ੍ਯਤੇ ਗਾਤ੍ਰਂ ਮਾਤਰ੍ਮੇ ਹਰ ਪਾਤਕਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਕਰ੍ਦਮਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੋ ਗਙ੍ਗਾਗਙ੍ਗੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ; ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋ ਕੇ, 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਭੂਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦਾਗ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਮਿੱਟੀ ਲਵੇ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਪੁਨਃ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਮੰਤਰ ਹੁਣ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਿੱਟੀ ਲਵੇ; ਦੱਸੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪੇ ਹੇ ਗਙ੍ਗੇ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰ੍ਯਤੇ ਮਯਾ । ਤ੍ਵਦੀਯੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਤੋਯੇ ਯਥੋਕ੍ਤਫਲਦਾ ਭਵ
ਹੇ ਗੰਗਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੂਰਤ, ਮੈਂ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਦੇ।
ਤਤੋ ਨਿਜੇਚ੍ਛਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਲੋਕਮਾਤਰਿ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਙ੍ਗਾਨਾਰਾਯਣਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੰਗਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਗੰਗਾ-ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਗਾਤ੍ਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਪਰਿਧੇਯਾਂਬਰਾਂਬੂਨਿ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਰੋਤਸਿ ਨ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪੋਂਛੇ; ਸਨਾਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਨ ਦਂਤਧਾਵਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗਙ੍ਗਾਗਰ੍ਭੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚੇਨ੍ਮੋਹਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਜਂ ਲਭੇਤ੍
ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੰਦ ਨਾ ਮੰਜੇ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਂਤਕਾष੍ਠਾਦਿਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਰਾਤ੍ਰਿਵਾਸਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਸਵੇਰੇ, ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਕਰੇ; ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ।
ਬਾਹ੍ਯਭੂਮਿਮਗਤ੍ਵਾ ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਸੋऽਪਿ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਲਭੇਨ੍ਨਹਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਹਰਲੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਗਙ੍ਗਾਮृਤ੍ਪੁਂਡ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨਯੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਰਮਨਾਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਨਾ ਤਰ੍ਪਣਾਦਿਕਮ੍
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਏ; ਫਿਰ, ਟਿਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਰਪਣ ਆਦਿ ਕਰੇ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੈਰੁਦਕੈਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤਾਵਧਿ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪਿਤृਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍ ੫੦ 7.9.
ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਪਿਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਕਰ੍ਮਾਣਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਿਤਃ । ਦਾਨਂ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਚੈਵ ਜਯੋऽਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਥਾ । ਕृਤਾਸ੍ਤੁ ਯਾਸ੍ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਾਸਾਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਦਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਸਮਾਂ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।