ਵृषਪਰ੍ਵੇਸ਼ਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾਃ ਸਮਤਿष੍ਠਤ । ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਤਮਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋऽਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਦੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਵਿਚਕਾਰ ਨੰਗਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਕੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਅਤੀਵ ਕਲੁषਮਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਬਹੁਤ ਗੰਦੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਮੁਨੀ ਵੀ।
ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮਹਾਸ਼ੋਕਃ ਸਂਜਾਤਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਰ੍ਵਾਰਿ ਸ਼ੋਕਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਿਵ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਉਠਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਗਮ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਗੌਤਮਃ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸਂਨਿਧੌ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਕਿਮਨੇਨ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਯੇਨ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਿਦਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ?'
ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਸ੍ਯੇਹ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼ਿਵਯੋਗਿਨਃ । ਮਮਾਪਿ ਮਰਣਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਯਰੂਪੀ ਯਤੋ ਗੁਰੁਃ
ਇੱਥੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਯੋਗੀ; ਸੱਚ, ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਵੀ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਲਾ ਵੀ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਵਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼ਿਵਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਮਰਣਂ ਯਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਮਰਣਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਏਨਂ ਸਂਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਮ ਗੋਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਕਿਮਸੌ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ। ਇਹ ਕਿਉਂ ਮਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।'
ਇਤਿ ਵਾਦਿਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰੇ ਗੌਤਮੋऽਪਿ ਮਮਾਰ ਹ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮृਤੇऽਥ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋऽਪਿ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਯੋਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਗੌਤਮ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਆਪਣਾ ਜੀਵ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਹਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਾ ਦ੍ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਮृਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀ—ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਗਏ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮृਤਮਾਸੀਦਥ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਅਹਲ੍ਯਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਬਾਣਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਅਹਲਿਆ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ।
ਗੌਤਮੇਨ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਜਯਾ ਪੂਜਿਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਰਭਦਰ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਕष੍ਟਮਹੋਕष੍ਟਂ ਮਾਹੇਸ਼ਾ ਬਹਵੋ ਮृਤਾਃ । ਸ਼ਿਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
'ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ! ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ! ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਮਰ ਗਏ। ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਉਹ ਆਖੇਗਾ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਗਤਵਾਨ੍ਮਂਦਰਾਚਲਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਥੋਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ; ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਹਰੀ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਵੋ ਵਚਃ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੈਃ ਸਾਹਸਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਪ੍ਰਦਃ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ...'
ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਯੁਵਾਮਪ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਥ । ਅਥੇਸ਼ੋ ਵृषਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਯੁਨਾ ਧੂਤਚਾਮਰਃ
'ਆਓ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਸੀਂ ਵੇਖੀਏ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਆਓ।' ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬੈਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਲਦੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ।
ਨਂਦਿਕੇਨ ਸੁਵੇषੇਣ ਧृਤੇ ਛਤ੍ਰੇਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਹੇਮਦਂਡੇ ਚ ਨਾਨ੍ਯਯੋਗੇ ਧृਤੇ ਵਿਭੋਃ
ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੰਡ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ ਗਈ।
ਮਹੇਸ਼ਾਨੁਮਤਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਨਾਗਾਂਤਕੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਆਰਕ੍ਤਨੀਲਛਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਕੌਸ੍ਤੁਭਃ
ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਹਰੀ ਨਾਗਾਂਤਕ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਾਨੁਮਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਹਂਸਾਰੂਢੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਇਂਦ੍ਰਗੋਪਪ੍ਰਭਾਕਾਰਚ੍ਛਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵਿਧਿਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਹੰਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਵਿਧੀ ਇੰਦ੍ਰਗੋਪ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਾਹਨਸਂਯੁਤਾਃ । ਅਥ ਤੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਾਨੁਮੋਦਿਤਾਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ।
ਕੋਟਿਕੋਟਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਕੋਟੀਆਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਂ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਵਾਮਕੋਣਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼ਂਕਰੋ ਗੌਤਮਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤੇ ਵਰਂ ਵृਣੁ
ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ—ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।'
ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ । ਤ੍ਵਲ੍ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਮਿਲੀ ਰਹੇ।'
ਵृਤਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦੇਵ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਤਤ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ । ਮਮ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਹੇਯਾਹੇਯਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਸੁਣ, ਮੇਰਾ ਚੇਲਾ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਭ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਮਮਤ੍ਵੇਨ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਨ ਚ ਘ੍ਰਾਣੇਨ ਘ੍ਰਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚੇਤਰਤ੍
ਉਹ ਜੋ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਨਾਂ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਬੁਦ੍ਘ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ ਹਿ ਯੋਗੀ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਿਕृਤਾਕਾਰਃ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਮੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਯੋਗੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੈ, ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਤੇ ਵੱਖਰੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ, 'ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਪਣਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਤਂ ਹਿਂਸਯੇਦਿਤਿ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਦੇਵ ਏਤੇषਾਮਮृਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿਲਾ ਦੇ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਵੀ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ-। ਆਕਲ੍ਪਮੇਤੇ ਜੀਵਂਤੁ ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭਜਂਤੁ ਚ । ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਵਿਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜੀਉਣ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਣ। ਇਹ ਵੱਡਾ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।'
ਤਿष੍ਠਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮ ਮਂਦਿਰਮ੍ । ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ- ਅਯੋਗ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮੀਸ਼ ਹ੍ਯਰ੍ਥੀ ਦੋषਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
'ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।' ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਖ਼ਾਮੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਲਭ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੀਯਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ । ਅਥੇਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਰਂ ਹਰੇਃ
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ।' ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਂਬੁਜਾਭਾਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ । ਮ੍ਲਾਨੋਦਰੋਸਿ ਗੋਵਿਂਦ ਦੇਯਂ ਤੇ ਭੋਜਨਂ ਕਿਮੁ
ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਗੋਵਿੰਦਾ, ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?'