ਕ੍ਵਚਿਲ੍ਲੇਹਤਿ ਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਤੂष੍ਣੀਮੇਵਾਭ੍ਯਗਾਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਹਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਗੁਰੋਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਭੁਨਕ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਨੂੰ ਚੱਟ ਲੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗृਹਾਂਤਰੇ ਮੂਤ੍ਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਰ੍ਦਮਲੇਪਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਂ ਗੁਰੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰਮਾਲਂਬ੍ਯ ਮਂਦਿਰਮ੍
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਘਰ ਵਿਚ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾ ਲੈਂਦਾ; ਪਰ ਗੁਰੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵੀਯਪੀਠੇ ਤਮੁਪਵੇਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਭੋਜਯਤ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਬੁਭੁਜੇ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦਾ; ਤੇ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਤੋਂ ਖਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕਦਾਚਿਦਥ ਸੁਂਦਰੀ । ਅਹਲ੍ਯਾ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਹੂਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਸੁੰਦਰ ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਖਾ ਲੈ,' ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ—
ਸੌਵਰ੍ਣੇ ਭਾਜਨੇ ਚਾਨ੍ਨਂ ਨਿਧਾਯ ਚषਕਾਂਤਰੇ । ਪਾਨਾਦਿਕਮਥੋ ਦਤ੍ਵਾ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਵਕਂ ਪੁਨਃ
—ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਰੱਖਿਆ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਵੱਖਰੇ ਕੱਪ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਵਿਚ ਅੱਗ ਰੱਖੀ।
ਨਿਧਾਯਾਂਗਾਰਨਿਚਯਂ ਕਂਟਕਾਨਾਂ ਚਯਂ ਪਰੇ । ਨਿਧਾਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵੇਤਿ ਸ ਚਾਪਿ ਬੁਭੁਜੇ ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਨੇ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਵੀ ਰੱਖਿਆ; 'ਖਾ ਲੈ, ਖਾ ਲੈ' ਆਖਿਆ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਖਾ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਪਪੌ ਹਿ ਪਾਨੀਯਂ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਮਪਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਂਟਕਾਨਪਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਤਿष੍ਠਤ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅੱਗ ਪੀ ਲਈ; ਕੰਡੇ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾ ਹਿ ਮੁਨਿਕਨ੍ਯਾਭਿਰਾਹੂਤੋ ਭੋਜਨਾਯ ਚ । ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਲੋष੍ਠਮਂਬੁ ਚ ਗੋਮਯਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲੋਥਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਗੋ-ਮੈ ਦਿੰਦੇ।
ਕਰ੍ਦਮਂ ਕਾष੍ਠਦਂਡਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾਥ ਹਰ੍षਿਤਃ । ਏਤਾਦृਸ਼ੋ ਮੁਨਿਰਸੌ ਚਂਡਾਲਸਦृਸ਼ਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਛੜੀ ਖਾ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਹੱਸਦਾ; ਐਸਾ ਸੀ ਇਹ ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਚੰਡਾਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸੁਜੀਰ੍ਣੋਪਾਨਹੌ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਥਾ ਕਰੇ । ਅਂਤ੍ਯਜੋਚਿਤਭਾषਾਭਿਰ੍ਵृषਪਰ੍ਵਾਣਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਸੇ ਹੋਏ ਜੁੱਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਤਜਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲਦਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਵृषਪਰ੍ਵੇਸ਼ਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾਃ ਸਮਤਿष੍ਠਤ । ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਤਮਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋऽਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਦੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਵਿਚਕਾਰ ਨੰਗਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਕੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਅਤੀਵ ਕਲੁषਮਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਬਹੁਤ ਗੰਦੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਮੁਨੀ ਵੀ।
ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮਹਾਸ਼ੋਕਃ ਸਂਜਾਤਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਰ੍ਵਾਰਿ ਸ਼ੋਕਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਿਵ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਉਠਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਗਮ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਗੌਤਮਃ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸਂਨਿਧੌ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਕਿਮਨੇਨ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਯੇਨ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਿਦਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ?'
ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਸ੍ਯੇਹ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼ਿਵਯੋਗਿਨਃ । ਮਮਾਪਿ ਮਰਣਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਯਰੂਪੀ ਯਤੋ ਗੁਰੁਃ
ਇੱਥੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਯੋਗੀ; ਸੱਚ, ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਵੀ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਲਾ ਵੀ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਵਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼ਿਵਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਮਰਣਂ ਯਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਮਰਣਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਏਨਂ ਸਂਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਮ ਗੋਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਕਿਮਸੌ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ। ਇਹ ਕਿਉਂ ਮਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।'
ਇਤਿ ਵਾਦਿਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰੇ ਗੌਤਮੋऽਪਿ ਮਮਾਰ ਹ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮृਤੇऽਥ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋऽਪਿ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਯੋਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਗੌਤਮ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਆਪਣਾ ਜੀਵ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਹਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਾ ਦ੍ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਮृਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀ—ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਗਏ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮृਤਮਾਸੀਦਥ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਅਹਲ੍ਯਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਬਾਣਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਅਹਲਿਆ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ।
ਗੌਤਮੇਨ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਜਯਾ ਪੂਜਿਤੋ ਵਿਭੁਃ । ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਰਭਦਰ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਕष੍ਟਮਹੋਕष੍ਟਂ ਮਾਹੇਸ਼ਾ ਬਹਵੋ ਮृਤਾਃ । ਸ਼ਿਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
'ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ! ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ! ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਮਰ ਗਏ। ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਉਹ ਆਖੇਗਾ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਗਤਵਾਨ੍ਮਂਦਰਾਚਲਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਥੋਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ; ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਹਰੀ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਵੋ ਵਚਃ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੈਃ ਸਾਹਸਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਪ੍ਰਦਃ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ...'
ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਯੁਵਾਮਪ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਥ । ਅਥੇਸ਼ੋ ਵृषਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਯੁਨਾ ਧੂਤਚਾਮਰਃ
'ਆਓ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਸੀਂ ਵੇਖੀਏ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਆਓ।' ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬੈਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਲਦੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ।
ਨਂਦਿਕੇਨ ਸੁਵੇषੇਣ ਧृਤੇ ਛਤ੍ਰੇਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਹੇਮਦਂਡੇ ਚ ਨਾਨ੍ਯਯੋਗੇ ਧृਤੇ ਵਿਭੋਃ
ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੰਡ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ ਗਈ।
ਮਹੇਸ਼ਾਨੁਮਤਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਨਾਗਾਂਤਕੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਆਰਕ੍ਤਨੀਲਛਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਕੌਸ੍ਤੁਭਃ
ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਹਰੀ ਨਾਗਾਂਤਕ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਾਨੁਮਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਹਂਸਾਰੂਢੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਇਂਦ੍ਰਗੋਪਪ੍ਰਭਾਕਾਰਚ੍ਛਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵਿਧਿਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਹੰਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਵਿਧੀ ਇੰਦ੍ਰਗੋਪ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਾਹਨਸਂਯੁਤਾਃ । ਅਥ ਤੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਾਨੁਮੋਦਿਤਾਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ।
ਕੋਟਿਕੋਟਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਕੋਟੀਆਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।