ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਕਾਸ਼ਮਾਕਾਸ਼ੇ ਨਿਰ੍ਮਲਾਨਲਮ੍ । ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੁੱਚਾ ਅੱਗ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ। ਉਸ ਵਿਚ ਮੱਧ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਂ ਭੂਤਂ ਸ਼ਮਲਂ ਸਰ੍ਵਸਂਗਤਮ੍ । ਤਦ੍ਦੇਹਮਾਕਾਸ਼ਦੀਪੇ ਪ੍ਰਦਹੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਜੋ ਜੀਵ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਭ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਸ੍ਯਾਵृਤਂ ਚਾਹਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾऽऽਕਾਸ਼ਮਥੋ ਦਹੇਤ੍ । ਦਗ੍ਧ੍ਵਾਕਾਸ਼ਮਯੋ ਵਾਯੁਮਗ੍ਨਿਭੂਤਂ ਤਦਾ ਦਹੇਤ੍
ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਸਾੜ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਵਾ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਭੂਤਂ ਚ ਤਤੋ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਭੂਤਮੇਵ ਚ । ਤਦਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਦਾਹਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦਹਿਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਦੇਹੀ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਸ਼ਿਖਾਮਧ੍ਯਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਨਂਦਰਸਨਿਰ੍ਭਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵ ਜੋਤ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਵਾਸਤਵਿਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਚਂਦ੍ਰਕਿਰਣਸਂਕਾਸ਼ਕਿਰਣਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਂਗੋਤ੍ਪਨ੍ਨਕਿਰਣੈਰਮृਤਦ੍ਰਵਸਂਯੁਤੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਚੰਦਨੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਰਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਸੁਸ਼ੀਤਲਾ ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਵਤ੍ । ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਸੁਧਾਰੁਗ੍ਭਿਃ ਸਾਂਦ੍ਰੀਭੂਤਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਲਵਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜੋਤ ਬਹੁਤ ਠੰਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਜੋਤ ਗਾੜ੍ਹੀ ਲਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਂ ਸਂਚਿਂਤਯੇਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲਹਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਡੁੱਬੋ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਕ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਜਾਯਤੇ ਏਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ । ਪੂਜਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਜਾਪ੍ਯਕਰ੍ਮ੍ਮਾਪਿ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦੇਵਧ੍ਯਾਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਹਾਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਜਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਂਦ੍ਰਦੀਪ੍ਤਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਰੋਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਲਿਂਗੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ । ਸਦਾਸ਼ਿਵਂ ਦੀਪਮਧ੍ਯੇ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣਾਰ੍ਚਨਮਵ੍ਯਯਂ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜੋਤ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰਨਾ ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਵਾਹਨਾਦੀਨੁਪਚਾਰਾਂਸ੍ਤਥਾਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ਛਂਕਰਸ੍ਯ । ਉਦੁਂਬਰਂ ਰਾਜਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੀਠਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਛਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਹ ਪੀਠਮ੍
ਆਵਾਹਨ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਉਪਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਉੱਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੀਠਾ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੇ ਆਸਨ ਵਜੋਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਬੁਦਾਨਾਂ ਚ ਵृष੍ਟਿਂ ਪੀਠੇ ਪੀਠੇ ਨਾਗਮੇਕਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੀਠੇ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਕੇ ਨਾਗਯੁਗ੍ਮਂ ਦੇਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਵਾਮਤਸ਼੍ਚ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪੀਠੇ ਉੱਤੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਰਗਾ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪੀਠੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਨਾਗ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੇ ਪੀਠੇ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਨਾਗ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਜਪਾਪੁष੍ਪਂ ਨਾਗਮਧ੍ਯੇ ਨਿਧਾਯ ਮਧ੍ਯੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਤਿਗੁਣ੍ਯੇ । ਸੁਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹੇਸ਼ਂ ਲਿਂਗਾਕਾਰਂ ਪੀਠਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਮ੍
ਨਾਗਾਂ ਵਿਚ ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਕਪੜਾ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਰੱਖਣਾ। ਉਸ ਵਿਚ ਸੁੱਚਾ ਚਿੱਟਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੱਧ ਵਿਚ ਪੀਠੇ ਉੱਤੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਣਮੁਖ੍ਯਾ ਦਿਤੀਸ਼ਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਂਚਗਂਧਾष੍ਟਗਂਧਮ੍ । ਪੁष੍ਪੈਃ ਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼੍ਰੀ ਤਿਲੈਰਕ੍ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰੈਃ ਕੇਵਲੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਬਾਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁੱਖ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੰਜ ਤੇ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ। ਫੁੱਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਤਿਲ, ਅੱਖ, ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਅੱਖ ਤੇ ਖਾਲਸਾ ਅੱਖ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਧੂਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਦੀਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਕ੍ਤਮੇਵੋਪਹਾਰਮ੍ । ਪੂਜਾਸ਼ੇषਂ ਤੇ ਸਮਾਪ੍ਯਾਥ ਸਰ੍ਵੇ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਜਦੋਂ ਧੂਪ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਦੀਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦਿੱਤੇ, ਪੂਜਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਨੱਚਿਆ।
ਅਥਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਗੌਤਮਸ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਮੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਗੌਤਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਕਰਾਤਮਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇਸ਼ੋ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਅਨੇਕਾਵृਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਪ੍ਰਵਰਃ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚਂਡਾਲਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈਆਂ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛੂਦ੍ਰ ਸਮੋ ਯੋਗੀ ਤਾਪਸਃ ਕ੍ਵਚਿਦਪ੍ਯੁਤ । ਗਰ੍ਜਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤਤੇ ਚੈਵ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਤੌਤਿ ਗਾਯਤਿ
ਕਦੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਰਗਾ, ਕਦੇ ਯੋਗੀ ਤੇ ਤਪਸੀ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਗਰਜਦਾ, ਉੱਡਦਾ, ਨੱਚਦਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ।
ਰੋਦਿਤਿ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪਤਤ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨੈਕਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪਰਮਾਨਂਦਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਕਦੇ ਰੋਂਦਾ, ਕਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਕਦੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਉਠ ਜਾਂਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭੋਜ੍ਯਵੇਲਾਯਾਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਯਯੌ । ਬੁਭੁਜੇ ਗੁਰੁਣਾ ਸਾਕਂ ਕ੍ਵਚਿਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮੇਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਖਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ।
ਕ੍ਵਚਿਲ੍ਲੇਹਤਿ ਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਤੂष੍ਣੀਮੇਵਾਭ੍ਯਗਾਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਹਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਗੁਰੋਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਭੁਨਕ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਨੂੰ ਚੱਟ ਲੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗृਹਾਂਤਰੇ ਮੂਤ੍ਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਰ੍ਦਮਲੇਪਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਂ ਗੁਰੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰਮਾਲਂਬ੍ਯ ਮਂਦਿਰਮ੍
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਘਰ ਵਿਚ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾ ਲੈਂਦਾ; ਪਰ ਗੁਰੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵੀਯਪੀਠੇ ਤਮੁਪਵੇਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਭੋਜਯਤ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਬੁਭੁਜੇ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦਾ; ਤੇ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਤੋਂ ਖਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕਦਾਚਿਦਥ ਸੁਂਦਰੀ । ਅਹਲ੍ਯਾ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਹੂਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਸੁੰਦਰ ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਖਾ ਲੈ,' ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ—
ਸੌਵਰ੍ਣੇ ਭਾਜਨੇ ਚਾਨ੍ਨਂ ਨਿਧਾਯ ਚषਕਾਂਤਰੇ । ਪਾਨਾਦਿਕਮਥੋ ਦਤ੍ਵਾ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਵਕਂ ਪੁਨਃ
—ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਰੱਖਿਆ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਵੱਖਰੇ ਕੱਪ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਵਿਚ ਅੱਗ ਰੱਖੀ।
ਨਿਧਾਯਾਂਗਾਰਨਿਚਯਂ ਕਂਟਕਾਨਾਂ ਚਯਂ ਪਰੇ । ਨਿਧਾਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵੇਤਿ ਸ ਚਾਪਿ ਬੁਭੁਜੇ ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਨੇ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਵੀ ਰੱਖਿਆ; 'ਖਾ ਲੈ, ਖਾ ਲੈ' ਆਖਿਆ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਖਾ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਪਪੌ ਹਿ ਪਾਨੀਯਂ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਮਪਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਂਟਕਾਨਪਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਤਿष੍ਠਤ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅੱਗ ਪੀ ਲਈ; ਕੰਡੇ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾ ਹਿ ਮੁਨਿਕਨ੍ਯਾਭਿਰਾਹੂਤੋ ਭੋਜਨਾਯ ਚ । ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਲੋष੍ਠਮਂਬੁ ਚ ਗੋਮਯਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲੋਥਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਗੋ-ਮੈ ਦਿੰਦੇ।
ਕਰ੍ਦਮਂ ਕਾष੍ਠਦਂਡਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾਥ ਹਰ੍षਿਤਃ । ਏਤਾਦृਸ਼ੋ ਮੁਨਿਰਸੌ ਚਂਡਾਲਸਦृਸ਼ਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਛੜੀ ਖਾ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਹੱਸਦਾ; ਐਸਾ ਸੀ ਇਹ ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਚੰਡਾਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸੁਜੀਰ੍ਣੋਪਾਨਹੌ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਥਾ ਕਰੇ । ਅਂਤ੍ਯਜੋਚਿਤਭਾषਾਭਿਰ੍ਵृषਪਰ੍ਵਾਣਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਸੇ ਹੋਏ ਜੁੱਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਤਜਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲਦਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।