ਗੌਤਮਂ ਚਾਪਿ ਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਰੁਹ੍ਯ ਚ ਗਜਾਦਿਕਾਤ੍ । ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਥੋ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍
ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਏ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਲਿਂਗ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਸੇਨਾਯਾਃ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਂ ਚ ਚਕਾਰ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਵਿਆਵਸਥਾ ਕੀਤੀ।
ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਜਲਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਧृਤਂ ਤਥਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਫਲਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨਰ੍ਹਣਂ ਮੁਨਿਃ
ਉਸਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਲ ਛਿੜਕਿਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਆਦਰ-ਸਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਪੀਤਡਾਗਸਰਸੀ ਸ੍ਨਾਨਪੂਰ੍ਵਕृਤ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਸਂਗਮੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਲਾਵਾਂ, ਸਰੋਵਰਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ pavittar ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਸਪੁਰੋਹਿਤਾਃ । ਦੇਵਪੂਜਾਪ੍ਰਪਤ੍ਤਿਂ ਚ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਲਯੇ
ਫਿਰ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਾਯਾਂ ਚ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋऽਯਜਚ੍ਛਿਵਮ੍ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਾਮਭਾਗੇ ਤੁ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋਯਜਦਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਅਚੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸੋਮਂ ਚ ਬਲਿਰਪ੍ਯੇਵਮਨ੍ਯੇ ਚਾਸੁਰਪੁਂਗਵਾਃ । ਅਥ ਬਾਣੋऽਯਜਦ੍ਦੇਵਮੇਕਮੇਵ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍
ਸੋਮ, ਬਲੀ ਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਬਾਣ ਨੇ ਇਕੋ ਇਕ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੋਪਿ ਭਗਵਨ੍ਤਨ੍ਤਮੁਮਾਨਾਥਮਪੂਜਯਤ੍ । ਗੌਤਮੋਪ੍ਯਥ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਵੀ ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਾ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਸਿਤੇਨ ਭਸ੍ਮਨਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਚਿੱਟੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ । ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਮਧ੍ਯੇ ਸੁषਿਰਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੂਤਪਂਚਕਮ੍
ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਿਲ ਦੇ ਕੌਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਖੋਖਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ, ਪੰਜ ਤੱਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਕਾਸ਼ਮਾਕਾਸ਼ੇ ਨਿਰ੍ਮਲਾਨਲਮ੍ । ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੁੱਚਾ ਅੱਗ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ। ਉਸ ਵਿਚ ਮੱਧ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਂ ਭੂਤਂ ਸ਼ਮਲਂ ਸਰ੍ਵਸਂਗਤਮ੍ । ਤਦ੍ਦੇਹਮਾਕਾਸ਼ਦੀਪੇ ਪ੍ਰਦਹੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਜੋ ਜੀਵ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਭ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਸ੍ਯਾਵृਤਂ ਚਾਹਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾऽऽਕਾਸ਼ਮਥੋ ਦਹੇਤ੍ । ਦਗ੍ਧ੍ਵਾਕਾਸ਼ਮਯੋ ਵਾਯੁਮਗ੍ਨਿਭੂਤਂ ਤਦਾ ਦਹੇਤ੍
ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਸਾੜ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਵਾ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਭੂਤਂ ਚ ਤਤੋ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਭੂਤਮੇਵ ਚ । ਤਦਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਦਾਹਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦਹਿਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਦੇਹੀ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਸ਼ਿਖਾਮਧ੍ਯਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਨਂਦਰਸਨਿਰ੍ਭਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵ ਜੋਤ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਵਾਸਤਵਿਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਚਂਦ੍ਰਕਿਰਣਸਂਕਾਸ਼ਕਿਰਣਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਂਗੋਤ੍ਪਨ੍ਨਕਿਰਣੈਰਮृਤਦ੍ਰਵਸਂਯੁਤੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਚੰਦਨੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਰਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਸੁਸ਼ੀਤਲਾ ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਵਤ੍ । ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਸੁਧਾਰੁਗ੍ਭਿਃ ਸਾਂਦ੍ਰੀਭੂਤਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਲਵਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜੋਤ ਬਹੁਤ ਠੰਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਜੋਤ ਗਾੜ੍ਹੀ ਲਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਂ ਸਂਚਿਂਤਯੇਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲਹਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਡੁੱਬੋ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਕ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਜਾਯਤੇ ਏਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ । ਪੂਜਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਜਾਪ੍ਯਕਰ੍ਮ੍ਮਾਪਿ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦੇਵਧ੍ਯਾਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਹਾਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਜਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਂਦ੍ਰਦੀਪ੍ਤਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਰੋਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਲਿਂਗੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ । ਸਦਾਸ਼ਿਵਂ ਦੀਪਮਧ੍ਯੇ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣਾਰ੍ਚਨਮਵ੍ਯਯਂ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜੋਤ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰਨਾ ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਵਾਹਨਾਦੀਨੁਪਚਾਰਾਂਸ੍ਤਥਾਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ਛਂਕਰਸ੍ਯ । ਉਦੁਂਬਰਂ ਰਾਜਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੀਠਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਛਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਹ ਪੀਠਮ੍
ਆਵਾਹਨ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਉਪਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਉੱਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੀਠਾ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੇ ਆਸਨ ਵਜੋਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਬੁਦਾਨਾਂ ਚ ਵृष੍ਟਿਂ ਪੀਠੇ ਪੀਠੇ ਨਾਗਮੇਕਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੀਠੇ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਕੇ ਨਾਗਯੁਗ੍ਮਂ ਦੇਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਵਾਮਤਸ਼੍ਚ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪੀਠੇ ਉੱਤੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਰਗਾ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪੀਠੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਨਾਗ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੇ ਪੀਠੇ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਨਾਗ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਜਪਾਪੁष੍ਪਂ ਨਾਗਮਧ੍ਯੇ ਨਿਧਾਯ ਮਧ੍ਯੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਤਿਗੁਣ੍ਯੇ । ਸੁਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹੇਸ਼ਂ ਲਿਂਗਾਕਾਰਂ ਪੀਠਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਮ੍
ਨਾਗਾਂ ਵਿਚ ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਕਪੜਾ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਰੱਖਣਾ। ਉਸ ਵਿਚ ਸੁੱਚਾ ਚਿੱਟਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੱਧ ਵਿਚ ਪੀਠੇ ਉੱਤੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਣਮੁਖ੍ਯਾ ਦਿਤੀਸ਼ਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਂਚਗਂਧਾष੍ਟਗਂਧਮ੍ । ਪੁष੍ਪੈਃ ਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼੍ਰੀ ਤਿਲੈਰਕ੍ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰੈਃ ਕੇਵਲੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਬਾਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁੱਖ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੰਜ ਤੇ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ। ਫੁੱਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਤਿਲ, ਅੱਖ, ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਅੱਖ ਤੇ ਖਾਲਸਾ ਅੱਖ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਧੂਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਦੀਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਕ੍ਤਮੇਵੋਪਹਾਰਮ੍ । ਪੂਜਾਸ਼ੇषਂ ਤੇ ਸਮਾਪ੍ਯਾਥ ਸਰ੍ਵੇ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਜਦੋਂ ਧੂਪ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਦੀਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦਿੱਤੇ, ਪੂਜਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਨੱਚਿਆ।
ਅਥਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਗੌਤਮਸ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਮੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਗੌਤਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਕਰਾਤਮਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇਸ਼ੋ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਅਨੇਕਾਵृਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਪ੍ਰਵਰਃ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚਂਡਾਲਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈਆਂ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛੂਦ੍ਰ ਸਮੋ ਯੋਗੀ ਤਾਪਸਃ ਕ੍ਵਚਿਦਪ੍ਯੁਤ । ਗਰ੍ਜਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤਤੇ ਚੈਵ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਤੌਤਿ ਗਾਯਤਿ
ਕਦੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਰਗਾ, ਕਦੇ ਯੋਗੀ ਤੇ ਤਪਸੀ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਗਰਜਦਾ, ਉੱਡਦਾ, ਨੱਚਦਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ।
ਰੋਦਿਤਿ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪਤਤ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨੈਕਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪਰਮਾਨਂਦਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਕਦੇ ਰੋਂਦਾ, ਕਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ, ਕਦੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਉਠ ਜਾਂਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭੋਜ੍ਯਵੇਲਾਯਾਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਯਯੌ । ਬੁਭੁਜੇ ਗੁਰੁਣਾ ਸਾਕਂ ਕ੍ਵਚਿਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮੇਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਖਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ।