ਅਥ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਨਨਂਤਰਮ੍ । ਅष੍ਟਯੋषਾਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਂਤ੍ਰੀਵੇਣ੍ਵਾਦਿਧਾਰਿਕਾਃ
ਫਿਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਠ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤੰਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਾਜ ਤੇ ਵਾਂਸਲੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਾਦ੍ਯਵਾਦਿਨ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੁਨਿਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਤਾਲਯੁਗਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ; ਛੋਟੇ ਝੰਜ ਲੈ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਗੌਤਮੇ ਗਾਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰਥਾਂਗਨਾਃ । ਮਂਦਂ ਮਂਦਂ ਚ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦਯਂਤਿ ਤਥਾਪਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਗਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੁਰ ਲਾਇਆ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਮਧੁਰਂ ਗਾਯਤਿ ਮੁਨੌ ਸ੍ਵਰਾਮੂਰ੍ਤਿਭृਤਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਂਤ ਮਹੇਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਮੁਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ, ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰੂਪਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ; ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਅੱਗੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਃ । ਤਮਾਗਤਂ ਗੌਤਮੋਪਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਹਚੈਨਂਕृਤਾਰ੍ਥੋਸ੍ਮਿਨਚਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਾਸਮਃ । ਤਵਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕੁਤ ਆਗਮਨਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਪਾਤਾਲਾਦਾਗਤੋਸ੍ਮੀਹ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਬਾਣਮਂਦਿਰੇ । ਆਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬਾਣਸ਼ੁਕ੍ਰਾਦਯੋ ਗृਹਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਬਾਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਬਾਣ, ਸ਼ੁਕਰ ਆਦਿਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੀ ਘਰ ਆਉਣਗੀਆਂ।'
ਅਥ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਭ੍ਯਗਾਚ੍ਚ ਬਾਣਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ । ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਯੁਕ੍ਤੋ ਗਜਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੋਸੁਰਃ
ਇਸ ਤੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜਿੱਤੂ ਬਾਣ ਵੀਹ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਅਪਰਂ ਹਿ ਗਜਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਰਥਵਰਂ ਬਲਿਸ੍ਤੁਰਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਕਰ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪర్వਾ ਚੰਗੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਤੇ ਬਲੀ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਆਏ।
ਆਗਤਾਨਥ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਜ੍ਞਾਯ ਸ ਤੁ ਗੌਤਮਃ । ਸਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਥ ਹ੍ਯਾਦਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਕਂ ਤ੍ਵਰਾ
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਜਲ ਆਦਿਕ ਆਦਰ-ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਗਿਆ।
ਗੌਤਮਂ ਚਾਪਿ ਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਰੁਹ੍ਯ ਚ ਗਜਾਦਿਕਾਤ੍ । ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਥੋ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍
ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਏ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਲਿਂਗ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਸੇਨਾਯਾਃ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਂ ਚ ਚਕਾਰ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਵਿਆਵਸਥਾ ਕੀਤੀ।
ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਜਲਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਧृਤਂ ਤਥਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਫਲਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨਰ੍ਹਣਂ ਮੁਨਿਃ
ਉਸਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਲ ਛਿੜਕਿਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਆਦਰ-ਸਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਪੀਤਡਾਗਸਰਸੀ ਸ੍ਨਾਨਪੂਰ੍ਵਕृਤ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਸਂਗਮੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤੁ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਲਾਵਾਂ, ਸਰੋਵਰਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ pavittar ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਸਪੁਰੋਹਿਤਾਃ । ਦੇਵਪੂਜਾਪ੍ਰਪਤ੍ਤਿਂ ਚ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਲਯੇ
ਫਿਰ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਾਯਾਂ ਚ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋऽਯਜਚ੍ਛਿਵਮ੍ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਾਮਭਾਗੇ ਤੁ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋਯਜਦਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਅਚੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸੋਮਂ ਚ ਬਲਿਰਪ੍ਯੇਵਮਨ੍ਯੇ ਚਾਸੁਰਪੁਂਗਵਾਃ । ਅਥ ਬਾਣੋऽਯਜਦ੍ਦੇਵਮੇਕਮੇਵ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍
ਸੋਮ, ਬਲੀ ਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਬਾਣ ਨੇ ਇਕੋ ਇਕ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੋਪਿ ਭਗਵਨ੍ਤਨ੍ਤਮੁਮਾਨਾਥਮਪੂਜਯਤ੍ । ਗੌਤਮੋਪ੍ਯਥ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਵੀ ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਾ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਸਿਤੇਨ ਭਸ੍ਮਨਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਚਿੱਟੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ । ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਮਧ੍ਯੇ ਸੁषਿਰਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੂਤਪਂਚਕਮ੍
ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਿਲ ਦੇ ਕੌਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਖੋਖਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ, ਪੰਜ ਤੱਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਕਾਸ਼ਮਾਕਾਸ਼ੇ ਨਿਰ੍ਮਲਾਨਲਮ੍ । ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੁੱਚਾ ਅੱਗ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ। ਉਸ ਵਿਚ ਮੱਧ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਂ ਭੂਤਂ ਸ਼ਮਲਂ ਸਰ੍ਵਸਂਗਤਮ੍ । ਤਦ੍ਦੇਹਮਾਕਾਸ਼ਦੀਪੇ ਪ੍ਰਦਹੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਜੋ ਜੀਵ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਭ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਸ੍ਯਾਵृਤਂ ਚਾਹਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾऽऽਕਾਸ਼ਮਥੋ ਦਹੇਤ੍ । ਦਗ੍ਧ੍ਵਾਕਾਸ਼ਮਯੋ ਵਾਯੁਮਗ੍ਨਿਭੂਤਂ ਤਦਾ ਦਹੇਤ੍
ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਸਾੜ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਵਾ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਭੂਤਂ ਚ ਤਤੋ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਭੂਤਮੇਵ ਚ । ਤਦਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਦਾਹਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦਹਿਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਦੇਹੀ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਸ਼ਿਖਾਮਧ੍ਯਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਨਂਦਰਸਨਿਰ੍ਭਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵ ਜੋਤ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਵਾਸਤਵਿਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਚਂਦ੍ਰਕਿਰਣਸਂਕਾਸ਼ਕਿਰਣਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਂਗੋਤ੍ਪਨ੍ਨਕਿਰਣੈਰਮृਤਦ੍ਰਵਸਂਯੁਤੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਚੰਦਨੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਰਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਸੁਸ਼ੀਤਲਾ ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਵਤ੍ । ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਸੁਧਾਰੁਗ੍ਭਿਃ ਸਾਂਦ੍ਰੀਭੂਤਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਲਵਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜੋਤ ਬਹੁਤ ਠੰਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਜੋਤ ਗਾੜ੍ਹੀ ਲਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਂ ਸਂਚਿਂਤਯੇਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲਹਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਡੁੱਬੋ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਕ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਜਾਯਤੇ ਏਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ । ਪੂਜਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਜਾਪ੍ਯਕਰ੍ਮ੍ਮਾਪਿ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦੇਵਧ੍ਯਾਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਹਾਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਜਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਂਦ੍ਰਦੀਪ੍ਤਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਰੋਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਲਿਂਗੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ । ਸਦਾਸ਼ਿਵਂ ਦੀਪਮਧ੍ਯੇ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣਾਰ੍ਚਨਮਵ੍ਯਯਂ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜੋਤ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰਨਾ ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।