ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ੍ਫਟਿਕੈ ਰਤ੍ਨੈਃ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਾਲਿਕਾ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਸਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਾਸਨਗਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਰੁਦਰਾਖ ਦੇ ਮਣਕੇ, ਸਫਟਿਕ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਾਲਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਵਾਘ ਦੇ ਚਮੜੇ ਉੱਤੇ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਆਵਾਹਨਾਸਨਂ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਵਾਚਮਨੀਯਕਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਗਂਗਾਸਲਿਲੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਆਵਾਹਨ ਲਈ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਅष੍ਟਗਂਧਕਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਬਕੁਲਪਾਟਲੈਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਭਾਂਡਸ੍ਥਿਤੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੋਧਿਤੈਰ੍ਵਾਸਿਤੈਰ੍ਦृਢਮ੍
ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਪਾਟਲ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਅੱਠ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ। ਸੁਤੰਤਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵਾਰੇ ਤਾਮ੍ਰਕਟਾਹਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਬਂਧਦ੍ਰੋਣਿਨਾ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਗੋਸ਼ृਂਗੇਣ ਵਿषਾਣੇਨ ਗਵਯਸ੍ਯ ਤਥਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਬਰਤਨ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਟਰਾਫ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗਾਂ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਦੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਸ਼ਂਖੇਨ ਰਤ੍ਨਪਾਤ੍ਰੈਰਥਾਪਿ ਵਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਣੈਰ੍ਵਾ ਰਾਜਤੈਰ੍ਵਾਪਿ ਤਾਮ੍ਰੈਃ ਕਾਂਸ੍ਯੈਰਥਾਪਿ ਵਾ
ਦਖਣ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦੇ ਸ਼ੰਖ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਜਾਂ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਬੇ, ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਕਲਸ਼ੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਚੇਚ੍ਛਯਾ । ਅਥਵਾ ਮृਣ੍ਮਯੈਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੈਰਥਾਪਿ ਵਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਾਝੁਕ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਜਾਂ ਪਦਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਪਾਲਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚੂਤਜਂਬ੍ਵਾਦ੍ਯੈਃ ਪਾਤ੍ਰੈਃ ਸਂਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਵਿਭੁਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨਾਨਾਮਥ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਧਾਰਾਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਪਲਾਸ, ਆਮ ਅਤੇ ਜਾਮੁਨ ਦੇ ਦਰਖਤਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਾਰਾ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇਤ੍ਯਾਦਿਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਸਂਜ੍ਞਿਨਾ । ਸ਼ਂ ਚੇਤ੍ਯਾਦ੍ਯਨੁਵਾਕੇਨ ਸ਼ਾਂਤਿਰੂਪੇਣ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
‘ਨਮਸ’ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ‘ਸ਼ੰ’ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰੂਪ ਅਨੁਵਾਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਆਵृਤ੍ਯ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗਂਧਾਦਿ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਨੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਪਤ੍ਰੈਰ੍ਬਿਲ੍ਵੈਃ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਸੀ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਢੱਕ ਕੇ, ਫੁਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ। ਫਿਰ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤੁਲਸੀਮਾਰੁਵਦਲੈਃ ਕਲ੍ਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹੋਤ੍ਪਲੈਃ । ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਰੁਤ੍ਪਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੇषੈਸ਼੍ਚ ਕਰਵੀਰਕੈਃ
ਤੁਲਸੀ ਅਤੇ ਮਰੂਵਾ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਕਲਹਾਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਦਮ, ਨੀਲੇ ਪਦਮ, ਪਦਮ ਅਤੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਃ ਸਿਤਾਂਭੋਜੈਰਪਰਾਜਿਤਯਾ ਤਥਾ । ਤਿਲਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰਕ੍ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਪਤ੍ਰੈਸ੍ਤਿਲਮਿਸ਼੍ਰਕੈਃ
ਕਰਨਿਕਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਨਾਲ, ਤਿਲ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪੱਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਏਵਂ ਮਹੇਸ਼ਮੀਸ਼ਾਨਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮਃ । ਕਰ੍ਪੂਰਾਗਰੁਕਸ੍ਤੂਰੀ ਸਰ੍ਜ੍ਜਾਗਰੁਕਚਂਦਨੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਕਪੂਰ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਸਰਜ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪਯਾਮਾਸ षੋਡਸ਼ਾਥ ਪ੍ਰਦੀਪਿਕਾਃ । ਕਰ੍ਪੂਰਵਰ੍ਤ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦੀਪਯਂਤ੍ਰੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹੋਰ ਧੂਪਾਂ ਨਾਲ ਧੂਪ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਕਪੂਰ ਦੀ ਵੱਟੀ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ, ਦੀਵਾ-ਸਟੈਂਡ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਮਹੇਸ਼ਾਯ ਅਥ ਨੈਵੇਦ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੁਪਕ੍ਵਸ਼ਾਲਿਪਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਲੇਹ੍ਯਂ ਚ ਚੋष੍ਯਕਮ੍
ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਚਾਵਲ ਦਾ ਆਟਾ, ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ।
ਮਧੁਰਾਦਿਸਮੋਪੇਤਂ ਪਂਚਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਅਨੇਕਪਕ੍ਵਸ਼ਾਕਾਢ੍ਯਮਨੇਕ ਪਕ੍ਵਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਗ, ਕਈ ਪਕਵਾਂ ਸਬਜੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਕਵਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਪਾਨਂ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਰਂਭਾਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸੂਪਾष੍ਟਕਾਦਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮੂਲਫਲਾਦਿਨਾ
ਵੀਹ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਰ ਅਤੇ ਅਰੰਭਾ ਫਲ ਹਨ। ਸੂਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਮੂਲ, ਫਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾਸਂਭਵਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰਨ੍ਯੈਰਪ੍ਯੁਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਅਗ੍ਰਪੁष੍ਪਸਮੋਪੇਤਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਨਿਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਸੌਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਿਕਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਨੀਰਾਜਨਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਸੋਪਹਾਰਾਯ ਦੇਵਾਯ ਦਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਨਮਸ੍ਯ ਚ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਨੀਰਾਜਨ ਕੀਤਾ। ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।
ਪੂਗਖਂਡਾਨਥੋ ਘृष੍ਟਾਨ੍ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਨਿ ਚ । ਅਪृष੍ਠਾਗ੍ਰਾਣਿ ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਦਯਾਵृਤਿਕਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਧੋਏ ਹੋਏ ਪੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਝਿੱਲੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਲਏ ਗਏ।
ਘਨਸਾਰਕਚੂਰ੍ਣਂ ਚ ਨ੍ਯਸ੍ਤਪਤ੍ਰਤ੍ਰਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸੌਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮਿਦਂ ਤਾਂਬੂਲਮੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਕਪੂਰ ਦਾ ਚੂਰਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੰਗੇ ਪੱਤੇ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਿਆਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਤਾਂਬੂਲ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਨਨਂਤਰਮ੍ । ਅष੍ਟਯੋषਾਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਂਤ੍ਰੀਵੇਣ੍ਵਾਦਿਧਾਰਿਕਾਃ
ਫਿਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਠ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤੰਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਾਜ ਤੇ ਵਾਂਸਲੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਾਦ੍ਯਵਾਦਿਨ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੁਨਿਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਤਾਲਯੁਗਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ; ਛੋਟੇ ਝੰਜ ਲੈ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਗੌਤਮੇ ਗਾਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰਥਾਂਗਨਾਃ । ਮਂਦਂ ਮਂਦਂ ਚ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦਯਂਤਿ ਤਥਾਪਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਗਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੁਰ ਲਾਇਆ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਮਧੁਰਂ ਗਾਯਤਿ ਮੁਨੌ ਸ੍ਵਰਾਮੂਰ੍ਤਿਭृਤਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਂਤ ਮਹੇਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਮੁਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ, ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰੂਪਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ; ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਅੱਗੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਃ । ਤਮਾਗਤਂ ਗੌਤਮੋਪਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਹਚੈਨਂਕृਤਾਰ੍ਥੋਸ੍ਮਿਨਚਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਾਸਮਃ । ਤਵਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕੁਤ ਆਗਮਨਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਪਾਤਾਲਾਦਾਗਤੋਸ੍ਮੀਹ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਬਾਣਮਂਦਿਰੇ । ਆਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬਾਣਸ਼ੁਕ੍ਰਾਦਯੋ ਗृਹਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਬਾਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਬਾਣ, ਸ਼ੁਕਰ ਆਦਿਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੀ ਘਰ ਆਉਣਗੀਆਂ।'
ਅਥ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਭ੍ਯਗਾਚ੍ਚ ਬਾਣਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ । ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਯੁਕ੍ਤੋ ਗਜਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੋਸੁਰਃ
ਇਸ ਤੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜਿੱਤੂ ਬਾਣ ਵੀਹ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਅਪਰਂ ਹਿ ਗਜਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਰਥਵਰਂ ਬਲਿਸ੍ਤੁਰਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਕਰ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪర్వਾ ਚੰਗੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਤੇ ਬਲੀ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਆਏ।
ਆਗਤਾਨਥ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਜ੍ਞਾਯ ਸ ਤੁ ਗੌਤਮਃ । ਸਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਥ ਹ੍ਯਾਦਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਕਂ ਤ੍ਵਰਾ
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਜਲ ਆਦਿਕ ਆਦਰ-ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਗਿਆ।