ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਨਰਕਕ੍ਲੇਸ਼ੈਰ੍ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਦੁਃਸਹੈਃ
'ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਨਰਕ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਅਥ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿਧਾਯ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਗृਹਂ ਮੋਹਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਪਾ ਲਵਾਂਗੇ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਘਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਨਿਰਾਸ਼ਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਗਤਾਃ । ਆਮਿषਂ ਮੈਥੁਨਂ ਚੈਵ ਦੋਲਾਮਸ਼੍ਵਂ ਗਜਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੇ ਉਹ ਆਹਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਵਿਲਾਸ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਝੂਲੇ, ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਨਹਂ ਚਾਤਪਤ੍ਰਂ ਗਂਗਾਯਾਤ੍ਰਾਸੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਅਧ੍ਵਸ਼੍ਰਮੋਦ੍ਭਵਂ ਦੁਃਖਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਨ ਹਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਜੁੱਤੀ ਪਹਿਨਣੀ ਤੇ ਛਤਰੀ ਲੈਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਰਸਤੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ।
ਗृਹੇ ਪਦ੍ਮਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨੇ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨ ਚ । ਅਸਤ੍ਯਭਾषਣਂ ਚੈਵ ਪਾਖਂਡਸਂਗਮੇਵ ਚ
ਘਰ ਦੀ ਆਰਾਮ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਸੋਚ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਤੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਦ੍ਵਿਰ੍ਭੋਜਨਂ ਚ ਕਲਹਂ ਗਂਗਾਯਾਤ੍ਰਾਸੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਪਰਨਿਂਦਾਂ ਚ ਲੋਭਂ ਚ ਗਰ੍ਵਂ ਚ ਕ੍ਰੋਧਮਤ੍ਸਰੌ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ, ਲੜਾਈ, ਪਰਾਈ ਨਿੰਦਾ, ਲੋਭ, ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਂਤਹਾਸ੍ਯਸ਼ੋਕਂ ਚ ਗਂਗਾਯਾਤ੍ਰਾਸੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਮਂਚਸੁਪ੍ਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਂਤਯੇਦ੍ਭੂਮਿਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਹਾਸਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੱਟ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਮਝੋ।
ਗਂਗਾਨਾਮ ਸੁਨਾਮਾਨਿ ਵਦੇਦ੍ਗਚ੍ਛਞ੍ਜਨਃ ਪਥਿ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਨਾਮ ਤੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਮਹਾਤਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਚੈਵ ਕਥਯਨ੍ਪਥਿ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਗਙ੍ਗੇ ਦੇਵਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਦੇਹਿ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਮ
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕਰੇ: "ਹੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ।"
ਵਚੋਭਿਃ ਕੋਮਲੈਰੇਭਿਃ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਮਨਿਵਾਰਣਮ੍ । ਹਾ ਕਥਂ ਸਦਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਮਾਗਤਂ ਵਾ ਕਥਂ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰੇ: "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?"
ਸ਼੍ਰਮੈਰਿਤਿ ਵਦੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਨਹਿ । ਕ੍ਵ ਪਰ੍ਯਂਙ੍ਕਃ ਕ੍ਵ ਮੇ ਪਤ੍ਨੀ ਕ੍ਵ ਚ ਮੇ ਚ ਸੁਹृਦ੍ਗृਹਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ: "ਕਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਲੰਗ, ਕਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਕਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਘਰ?"
ਸ੍ਵਪਾਮਿ ਪ੍ਰਾਂਤਰੇ ਭੂਮੌ ਕਥਂ ਵਾਹਂ ਸਮਾਗਤਃ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਵਾ ਗृਹੇ ਮਮ
"ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਘਰ 'ਚ ਮੇਰੇ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ?"
ਕਿਯਦ੍ਭਿਰ੍ਦਿਵਸੈਰ੍ਭੂਯੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਾਲਯਮ੍ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਕੁਲਾ ਯੇ ਚ ਪਥਿ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
"ਕਿੰਨੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਮੁੜ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗਾ?"—ਜੋ ਲੋਕ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਐਸੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਤੇषਾਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਨ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਗਙ੍ਗੇ ਗਂਤੁਂ ਪ੍ਰਤੀਤੀਰੇ ਯਾਤ੍ਰੇਯਂ ਵਿਹਿਤਾ ਤਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ। ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਹੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਰਿਦ੍ਵਰੇ । ਇਮਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਯਾਤ੍ਰਾਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੇ ਸਰਿਤਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਰਵਿਘਨ ਸਫਲਤਾ ਪਾਵਾਂ। ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਰ੍षਿਤੋ ਨਿਲਯਾਦ੍ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਸਹ ਜੈਮਿਨੇ । ਨਾਤਿਵੇਗੇਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਨ ਤਥਾ ਚ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਜਾਂਣਾ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਤ੍ਰਾਸੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਵਾਣਿਜ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖਾਨਿ ਚ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪ੍ਰਯਾਗ 'ਤੇ, ਵਪਾਰ ਆਦਿ ਕੰਮ ਵੀ,
ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਬਹੁ
ਜੇ ਕੋਈ ਉਹ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਪੁੰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮਾਂ-ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ,
ਗਂਗਾਦੇਵੀਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਙ੍ਗਾਤਟਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਾਤਰਂ ਗਙ੍ਗਾਮਿਮਂ ਮਂਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍ । ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਸੁਜੀਵਿਤਮ੍
ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੇ: "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚੰਗੀ ਗੁਜ਼ਰੀ।"
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਤ੍ਵਾਮਪਸ਼੍ਯਮਿਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੂਰਤ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ।
ਵਿਨष੍ਟਮਭਵਤ੍ਪਾਪਂ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕਲਂ ਦੇਹਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮੇਜ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਂ ਦੇਵੀਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਰੋਤਃਸਮੀਪੇ ਚ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਰਿਮਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਧਾਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੁੜ
ਪਠੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੈਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਗਂਗੇ ਦੇਵਿ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰਿ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਸਲਿਲਂ ਤਵ
ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; 'ਹੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ'
ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮੀਤ੍ਯਪਰਾਧਂ ਮੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰੋਹਣਸੋਪਾਨਂ ਤ੍ਵਦੀਯਮੁਦਕਂ ਸ਼ੁਭੇ
'ਮੈਂ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮਾਫ ਕਰ; ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ।'
ਅਤਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਗਂਗੇ ਦੇਵਿ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਮਸ੍ਤਕੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਗਾਂਗੇਯਂ ਵਾਰਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
'ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸ੍ਰੋਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਂਗੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਕਰ੍ਦਮੈਰਤਿਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੈਃ
ਸਨਾਨ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ 'ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਬਹੁਤ ਚਿਕਣ ਮਿੱਟੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ,
ਮਯਾ ਸਂਲਿਪ੍ਯਤੇ ਗਾਤ੍ਰਂ ਮਾਤਰ੍ਮੇ ਹਰ ਪਾਤਕਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਕਰ੍ਦਮਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੋ ਗਙ੍ਗਾਗਙ੍ਗੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ; ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋ ਕੇ, 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਭੂਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦਾਗ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਮਿੱਟੀ ਲਵੇ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਪੁਨਃ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਮੰਤਰ ਹੁਣ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਿੱਟੀ ਲਵੇ; ਦੱਸੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰੇ।