ਪਾਟੀਰਤਰੁਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧ ਸਾਂਦ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਕਪਾਟਕਮ੍ । ਸੌਗਂਧਿਕਮਹਾਮੋਦਿ ਕਲ੍ਪਿਤਾਂਤਰ ਭਿਤ੍ਤਿਕਮ੍
ਪਾਟੀਰ ਦੇ ਮਿੱਠੜੇ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਨੀਲੋਫਰ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੰਧਾਂ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਈਸ਼ਾਨਭਾਗਸੁਭਗ ਰਤਿਕਲ੍ਪਿਤ ਵੇਦਿਕਮ੍ । ਹਾਟਿਕਾਕਲ੍ਪਿਤਪਦਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੇਦਿਕਾਯੁਤਮ੍
ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਰਸ ਲਈ ਚੌਕਠ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਟ ਵਾਂਗ ਪੈੜੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੌਕਠਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਨਿ ਬਿਡਚ੍ਛਾਯਂ ਵਟਮੂਲੋਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਸੂਨਕਦਲੀਖਂਡ ਸਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਂਤਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਘਣੀ ਛਾਂ ਵਾਲਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਥੱਲੇ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਵਧਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹਾਵਟਾਗ੍ਰਸਂਲਗ੍ਨ ਤੁषਾਰਿਤਪਯੋਧਰਮ੍ । ਨਾਕੋਪਵਨਸਂਪਨ੍ਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰਾਮ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਵੱਡੇ ਵਟ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹਿਮ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਬੱਦਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਅਸਮਾਨੀ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਅਨੋਖੀਆਂ ਵਨ-ਵਾਟਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਦ੍ਯਮਨੇਕਵਨਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਮਂਦਂ ਮਂਦਂ ਵਵੌ ਵਾਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਗੇਹੇ ਸੁਖਪ੍ਰਦਃ
ਉਥੇ ਕਈ ਬਾਗ, ਕੂਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਸੀ, ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੁਖਦਾਈ ਹਵਾ ਵੱਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਵਾਦਿਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗ੍ਯੋ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਮਰਸਂਪਦਃ । ਵੀਣਾਂ ਵੇਣੁਂ ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਂ ਚ ਵਾਦਯਂਤਿ ਵਰਾਂਗਨਾਃ
ਉਥੇ ਸੋਹਣੀ-ਸੁਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੰਗੀਤ ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਮੂੰਹੀ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤੌਰ੍ਯ੍ਯਤ੍ਰਿਕਕृਤੋ ਨਾਰ੍ਯ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਥੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਤਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਾਦਿਕਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਵਟਕਾ ਭਸ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਤਿੰਨ ਤਾਲ ਵਾਲਾ ਵਾਜਾ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਭਸਮ ਦੇ ਗੋਲੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਾਸਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਸੁਧੂਪੈਰਪਿ ਧੂਪਿਤਾਃ । ਕੁਸ਼ਗ੍ਰਥਿਤਸਂਘਾਸ਼੍ਚ ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਸ਼ਃ
ਸਾਰਾ ਘਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਧੂਪ ਨਾਲ ਧੂਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਬੇਅੰਤ ਕੁਸ਼ ਦੇ ਗੱਠੇ ਤੇ ਅੱਖਮਾਲਾਵਾਂ ਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕृष੍ਣਾਜਿਨਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਾਂਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਚ । ਏਤਾਦृਸ਼ੇ ਗृਹਵਰੇ ਦੇਵਵਂਦ੍ਯੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਬਾਹਰ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਐਸੇ ਸੋਹਣੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੰਦਨਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਕਰ੍ਪੂਰਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਾਟੀਰਪੀਠੇ ਕਰ੍ਪੂਰਸਿਂਹਾਸਨਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਨੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਕਪੂਰ ਆਦਿਕ ਪਦਾਰਥ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਪਾਟੀਰ ਦੀ ਚੌਕਠ ਉੱਤੇ ਕਪੂਰ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਚ ਸੁਸ੍ਰਿਗ੍ਧਮਾਵृਤ੍ਤਂ ਘਨਸਾਰਕੈਃ । ਸੁਗਂਧਵਾਸਿਤਜਲੈਃ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਸੁਤਲ, ਚਿੱਟਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੋਟੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਕਪੜਾ ਵਰਤ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ । ਦਾਰੁਚਂਦ੍ਰੋਪਪੀਠੇ ਤੁ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੀਠਂ ਨਿਧਾਯ ਚ । ਪਾਤ੍ਰਿਕਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦਲੇष੍ਵਮੂਨ੍
ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਕਪੂਰ ਦੀ ਚੌਕਠ ਉੱਤੇ ਕਪੜੇ ਦੀ ਚੌਕਠ ਰੱਖੀ, ਅੱਗੇ ਛੋਟੀ ਪਿਆਲੀ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਇਹ ਪੱਤੇ ਵਿਖੇ ਰੱਖੇ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤਾਃ ਪਾਤ੍ਰੇ ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਤਿਲਾਕ੍ਸ਼ਤਾਃ । ਪਂਚਗਂਧਕਮੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨष੍ਟਗਂਧਕਮ੍
ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਚਾਵਲ, ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਚਾਵਲ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਂ ਮृਗਨਾਭਿਂ ਤੁ ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚਂਦਨਂ ਤਥਾ । ਪਾਤ੍ਰੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਜਾਸ੍ਥਾਨੇ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ
ਕਸ਼ਮੀਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵਰਣਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪੂਜਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਲਿਂਗਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਃ ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਤੇ ਢੱਕਣਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਦਾ ਪੰਜ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਲਿਂਗਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਸ਼ਕ੍ਤੇਰਾਵਰਣਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰਾਵਰਣਂ ਵਿਧਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਢੱਕਣ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਉਸ ਲਿੰਗ ਦਾ ਢੱਕਣ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਢੱਕਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਢੱਕਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਦਿਗ੍ਦੇਵਤਾਸੁ ਤਦ੍ਗੁਪ੍ਤਿਸ੍ਤਾਸਾਮਾਵਰਣਂ ਦਿਸ਼ਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਢੱਕਣ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਸੂਰਜ, ਫਿਰ ਵੇਦ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਾ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਿਸ਼ਾਮਾਵਰਣਂ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਵਰਣਂ ਗੁਣਾਃ । ਦਸ਼ਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਹ੍ਯੇਤਚ੍ਛਿਵਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਢੱਕਣ ਸ਼ੰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਢੱਕਣ ਗੁਣ ਹਨ; ਇਹ ਦੱਸ ਢੱਕਣ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਸੁਭ ਪੂਜਾ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਕੇषਾਂਚਿਨ੍ਮਤਮੇਤਤ੍ਸ੍ਯਾਦਥ ਪ੍ਰਾਵਰਣਾਂਤਰਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਰਣਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਦੁਮਾਵਰਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਢੱਕਣ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਗਿਆਨ ਦਾ ਢੱਕਣ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਢੱਕਣ ਉਮਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰਾਵਰਣਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚਾਵਰਣਂ ਵਿਧਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਾਵਰਣਂਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਨੁਰਥਾਵृਤਿਃ
ਉਮਾ ਦਾ ਢੱਕਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਢੱਕਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਢੱਕਣ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੂਰਜ ਹੈ।
ਭਾਨੋਰਾਵਰਣਂ ਚੇਸ਼ ਇਤਿ षੋਢਾਵृਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਾ । ਵਿਧਿਂ ਵਿਨਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪਂਚਾਵਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੂਰਜ ਦਾ ਢੱਕਣ ਈਸ਼ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇ ਢੱਕਣ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੱਕਣ ਹਨ।
ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਵਿष੍ਣੁਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਮੇਤਦਾਵਰਣਤ੍ਰਯਮ੍ । ਅਂਬਿਕਾਵਰਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮੇਕਾਵਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਢੱਕਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ; ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਢੱਕਣ ਇੱਕੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸ੍ਯੁਰਾਵृਤਿਃ ਸੋਮਪੂਜਨੇ । ਅਨਾਵਰਣਮਥਵਾ ਪੂਜਨਂ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਿਵੇ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਸੋਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੋਕਪਾਲ (ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ) ਢੱਕਣ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਜਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਢੱਕਣ ਦੇ ਵੀ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਤ੍ਰਿਕਾष੍ਟਦਲੇष੍ਵੇਵ ਸ੍ਥਿਤਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ਯਜੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ । ਪਤ੍ਰਿਕਾਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮੋਪਯੋਗਿਤਮ੍
ਆਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਥਾਲੀ ਦੇ ਲੱਛਣ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਹਰ ਰਸਮ ਲਈ ਢੁੱਕਵੀਂ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਤੇਨਾਥ ਤਾਮ੍ਰੇਣਾਥ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼ੁਕ੍ਤਿਨਿਭਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਤ੍ਰਿਕਾष੍ਟਦਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮੋਤੀ ਦੀ ਸਿੱਪੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗੇ; ਆਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸੁਭ ਥਾਲੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਸਮਾਨਾष੍ਟਕੋਣਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਪਲਮਾਤ੍ਰਂ ਤਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਂ ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਅੱਠ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਇੱਕ ਪਲ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੀ ਬਣਾਵਟ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਥੂਲਮਧ੍ਯਮੁਪਰਿ ਪਦ੍ਮਾਕृਤਿਦਲਾष੍ਟਕਮ੍ । ਅਥਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪਂਚਪਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਟੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਹੋਣ; ਜਾਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਮਾਰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਲੀ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਪਤ੍ਰਮਥਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਭਾਵੇ ਮਤੇਨ ਚ । ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੋਭਨਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜਾਂ, ਕੁਝ ਰਾਏ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਲੀ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਥਾਲੀ ਜਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਬਣ ਸਕੇ, ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਂਤਰਿਤਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕਲ੍ਪਿਤਾष੍ਟਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ੁਭਾ । ਮਾਲੋਪਵੀਤਂ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਅष੍ਟਕੇਨ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੁਦਰਾਖ ਦੇ ਅੱਠ ਸੌ ਮਣਕੇ ਪੋਹ ਕੇ ਸੁਭ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੀਹ ਜਾਂ ਅੱਠ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਜਨੇਊ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਗਂਡਯੋਰਥੈਕੈਕਂ ਬਦ੍ਧਾ ਤੁ ਦ੍ਵੇ ਪ੍ਰਕੋष੍ਠਯੋਃ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਕਾ ਧृਤਾ ਤੇਨ ਕਂਠੇ ਚ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ
ਗਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।