ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਾਯੇਤ ਨृਪਤਿਰੇਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਰਾਜ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ-। ਦਿਲੀਪਾਯ ਵਸਿष੍ਠੋਕ੍ਤਂ ਮੁਨੀਨਾਮਂਗਿਰੋਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤੇ ਤਥਾ ਕृਤਵਂਤਸ਼੍ਚ ਤੌਰ੍ਯ੍ਯਤ੍ਰਿਕਮੁਮਾਪਤੇਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਦਿਲੀਪ ਨੂੰ ਉਹੀ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਜੋ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਮਾਪਤੀ ਦੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਕਰੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਦ੍ਮਂ ਚ ਸਮਗ੍ਰਂ ਸੁਖਿਨੋ ਭਵਨ੍ । ਤ ਏਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਰਾਮ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰਾ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ।
ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਖੇ ਚ ਸੁਖਿਨਃ ਸਦਾ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।
ਇਤਃ ਪਰਂ ਚ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਰਾਘਵ
ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ?
ਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਸ਼ਿਵਰਾਘਵਸਂਵਾਦੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਤੇ ਤੇਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਕ ਏष ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ । ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੋ ਮਹਾਦੀਪ੍ਤ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਰ੍ਕ ਇਵਾਪਰਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂਕੇ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਅਪਰਾ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਥਾ ਪਂਚਸੁਯੋषਿਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਇਕ ਔਰਤ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪੰਜ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਗਾਯਂਤਿ ਮਧੁਰਾਂ ਗੀਤਿਂ ਸੁਭ੍ਰੂਭਂਗਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਮਂਦਸ੍ਮਿਤੈਃ ਕਰਤਲਸ਼ਬ੍ਦਾਸ੍ਫੋਟਿਕਯਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਲੀਆਂ ਨਾਲ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਲਕृਤੈਰ੍ਗੀਤੈਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯ ਕਰਤਾਡਨੈਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯ ਮੁਖਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਲੋਭੈਰ੍ਗੀਤਪੂਰ੍ਵਕੈਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਗਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਜਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਯੋਗੀ ਪਦ੍ਮਕਿਂਜਲ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਏਵਂ ਚਰਿਤਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕੇਨ ਵਾ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਹ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਜੋਗੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਨੇ ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਪਾਇਆ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਏष ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਰਾ ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਨਾਨਾਵਿਧਸੁਖੋਪੇਤੋ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਪੋषਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਦਾਨਹੀਨਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਪਂਚਯਜ੍ਞਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਕੰਤਾ ਸੀ, ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਠ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਾਯਾਹ੍ਨਭੋਜਨਪ੍ਰਵਣੋऽਸ਼ੁਚਿਃ । ਕਦਾਚਿਦਗਮਦ੍ਗੇਹਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸੁੱਧ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਸ੍ਯ ਗਿਰੌ ਪੁਣ੍ਯੇ ਨਾਨਾਮੁਨਿਗਣਾਸ਼੍ਰਿਤੇ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ੋਭਿਤਗृਹਂ ਸ੍ਫਟਿਕਸ੍ਤਂਭਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਕੱਚ ਦੇ ਸਫ਼ੈਦ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਮਕਾਨ ਸੀ।
ਅਗੁਰੁਦ੍ਰਵਕਸ੍ਤੂਰੀਚਂਦ੍ਰ ਕੁਂਕੁਮਚਰ੍ਚਿਤਾ । ਭਿਤ੍ਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਸਂਤਾਨਕੁਸੁਮਾਮੋਦਸੌष੍ਠਵਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਅਗਰ, ਕਪੂਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮੰਡਪ ਮਹਿਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾ ਪੁष੍ਪਰਸ ਸਮੁਤ੍ਸੇਚਿਤਭੂਤਲਮ੍ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮ ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਵਿਵਿਧਵਿਤਾਨਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਨੱਕੀਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਛੱਜੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਂਗਣਂ ਸ਼ੋਭਿਤ ਮਹਾਕਦਲੀਪੂਗਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਸਮੀਪਸਰਸੀਜਾਤ ਮਂਜੁਕੂਜਨ੍ਮਧੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਅੰਗਣ ਵੱਡੀਆਂ ਕੇਲੀਆਂ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮਿੱਠਾ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਾਟੀਰਤਰੁਸਂਭੂਤ ਗਂਧਪੂਰਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਗੀਤਕृਤਾਲ੍ਹਾਦ ਗੀਤਪੂਰਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਪਾਟੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਹਵਾ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਰਸ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਦਾਘਜਨਿਤਾਤਾਪ ਨਾਸ਼ਯਂਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਕਦਲੀਦਲਸਂਚ੍ਛਾਦਿ ਪਾਵਕਾਕਲ੍ਪਿਤਚ੍ਛਦਮ੍
ਗਰਮੀ ਦੇ ਤਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਜੁਗਤ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛੱਤ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਾਟੀਰਤਰੁਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧ ਸਾਂਦ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਕਪਾਟਕਮ੍ । ਸੌਗਂਧਿਕਮਹਾਮੋਦਿ ਕਲ੍ਪਿਤਾਂਤਰ ਭਿਤ੍ਤਿਕਮ੍
ਪਾਟੀਰ ਦੇ ਮਿੱਠੜੇ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਨੀਲੋਫਰ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੰਧਾਂ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਈਸ਼ਾਨਭਾਗਸੁਭਗ ਰਤਿਕਲ੍ਪਿਤ ਵੇਦਿਕਮ੍ । ਹਾਟਿਕਾਕਲ੍ਪਿਤਪਦਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੇਦਿਕਾਯੁਤਮ੍
ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਰਸ ਲਈ ਚੌਕਠ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਟ ਵਾਂਗ ਪੈੜੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੌਕਠਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਨਿ ਬਿਡਚ੍ਛਾਯਂ ਵਟਮੂਲੋਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਸੂਨਕਦਲੀਖਂਡ ਸਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਂਤਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਘਣੀ ਛਾਂ ਵਾਲਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਥੱਲੇ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਵਧਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹਾਵਟਾਗ੍ਰਸਂਲਗ੍ਨ ਤੁषਾਰਿਤਪਯੋਧਰਮ੍ । ਨਾਕੋਪਵਨਸਂਪਨ੍ਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰਾਮ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਵੱਡੇ ਵਟ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹਿਮ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਬੱਦਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਅਸਮਾਨੀ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਅਨੋਖੀਆਂ ਵਨ-ਵਾਟਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਦ੍ਯਮਨੇਕਵਨਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਮਂਦਂ ਮਂਦਂ ਵਵੌ ਵਾਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਗੇਹੇ ਸੁਖਪ੍ਰਦਃ
ਉਥੇ ਕਈ ਬਾਗ, ਕੂਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਸੀ, ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੁਖਦਾਈ ਹਵਾ ਵੱਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਵਾਦਿਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗ੍ਯੋ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਮਰਸਂਪਦਃ । ਵੀਣਾਂ ਵੇਣੁਂ ਤ੍ਰਿਵੇਣੁਂ ਚ ਵਾਦਯਂਤਿ ਵਰਾਂਗਨਾਃ
ਉਥੇ ਸੋਹਣੀ-ਸੁਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੰਗੀਤ ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਮੂੰਹੀ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤੌਰ੍ਯ੍ਯਤ੍ਰਿਕਕृਤੋ ਨਾਰ੍ਯ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਥੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਤਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਾਦਿਕਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਵਟਕਾ ਭਸ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਤਿੰਨ ਤਾਲ ਵਾਲਾ ਵਾਜਾ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਭਸਮ ਦੇ ਗੋਲੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਾਸਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਸੁਧੂਪੈਰਪਿ ਧੂਪਿਤਾਃ । ਕੁਸ਼ਗ੍ਰਥਿਤਸਂਘਾਸ਼੍ਚ ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਸ਼ਃ
ਸਾਰਾ ਘਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਧੂਪ ਨਾਲ ਧੂਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਬੇਅੰਤ ਕੁਸ਼ ਦੇ ਗੱਠੇ ਤੇ ਅੱਖਮਾਲਾਵਾਂ ਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕृष੍ਣਾਜਿਨਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਾਂਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਚ । ਏਤਾਦृਸ਼ੇ ਗृਹਵਰੇ ਦੇਵਵਂਦ੍ਯੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਬਾਹਰ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਐਸੇ ਸੋਹਣੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੰਦਨਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਕਰ੍ਪੂਰਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਾਟੀਰਪੀਠੇ ਕਰ੍ਪੂਰਸਿਂਹਾਸਨਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਨੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਕਪੂਰ ਆਦਿਕ ਪਦਾਰਥ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਪਾਟੀਰ ਦੀ ਚੌਕਠ ਉੱਤੇ ਕਪੂਰ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।