ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਤਦਪ੍ਯਹਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਗਙ੍ਗਾਭਕ੍ਤੋ ਯਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤੌ ਪਾਦੌ ਸਫਲੌ ਨॄਣਾਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟਗਾਮਿਨੌ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗੰਗਾ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਗਙ੍ਗਾਕਲ੍ਲੋਲਨਿਨਦਸ਼੍ਰਾਵਿਣੌ ਸ਼੍ਰਵਣੌ ਚ ਤੌ । ਸਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਯਾ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਸ੍ਵਾਦੁਭੇਦਂ ਤਦਂਭਸਃ
ਉਹ ਕੰਨ ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਭ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਸੁਆਦ ਜਾਣਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਤੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਚਾਰੁਤਰਂਗਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਚ ਤੇ । ਤਲ੍ਲਲਾਟਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਗਙ੍ਗਾਮृਤ੍ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਧਾਰਿ ਯਤ੍
ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਜਾਹਨਵੀ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੱਥਾ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਸਰਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੌ ਹਸ੍ਤੌ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤੀਰੇ ਹਰਿ ਪੂਜਾਪਰਾਯਣੌ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਫਲਂ ਤਚ੍ਚ ਵਿਮਲੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਜਲੇ
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ।
ਪਤਿਤਂ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਃ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਂਤੋ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ
ਉਹ ਸਰੀਰ ਜੋ ਉਥੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਪਿਤਾ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਹृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਂਸਂਤਿ ਵਦਂਤ ਇਤਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕृਤਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਦ੍ਗਤਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਮਿਲੇ।'
ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਚ੍ਚ ਯਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਮੀਦृਸ਼ਃ । ਅਨੇਨ ਗਾਙ੍ਗੈਃ ਸਲਿਲੈਰ੍ਵਯਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
'ਇਹ ਪੁੰਨ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਾਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਮਾਕਮਾਤ੍ਮਜਃ
'ਅਸੀਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਾ ਲਵਾਂਗੇ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਭੇਟਾਂ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭਵਿष੍ਯਂਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਵੈ । ਨਰਕਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
'ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ—'
ਵਦਂਤੀਤਿ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟਮ੍ । ਕृਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਨਰਕਕ੍ਲੇਸ਼ਦਾਨਿ ਵੈ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਜਿਹੜੇ ਪਾਪ ਅਸੀਂ ਕੀਤੇ ਹਨ ਜੋ ਨਰਕ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—'
ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਨਰਕਕ੍ਲੇਸ਼ੈਰ੍ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਦੁਃਸਹੈਃ
'ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਨਰਕ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਅਥ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿਧਾਯ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਗृਹਂ ਮੋਹਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਪਾ ਲਵਾਂਗੇ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਘਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਨਿਰਾਸ਼ਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਗਤਾਃ । ਆਮਿषਂ ਮੈਥੁਨਂ ਚੈਵ ਦੋਲਾਮਸ਼੍ਵਂ ਗਜਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੇ ਉਹ ਆਹਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਵਿਲਾਸ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਝੂਲੇ, ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਨਹਂ ਚਾਤਪਤ੍ਰਂ ਗਂਗਾਯਾਤ੍ਰਾਸੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਅਧ੍ਵਸ਼੍ਰਮੋਦ੍ਭਵਂ ਦੁਃਖਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਨ ਹਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਜੁੱਤੀ ਪਹਿਨਣੀ ਤੇ ਛਤਰੀ ਲੈਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਰਸਤੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ।
ਗृਹੇ ਪਦ੍ਮਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨੇ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨ ਚ । ਅਸਤ੍ਯਭਾषਣਂ ਚੈਵ ਪਾਖਂਡਸਂਗਮੇਵ ਚ
ਘਰ ਦੀ ਆਰਾਮ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਸੋਚ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਤੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਦ੍ਵਿਰ੍ਭੋਜਨਂ ਚ ਕਲਹਂ ਗਂਗਾਯਾਤ੍ਰਾਸੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਪਰਨਿਂਦਾਂ ਚ ਲੋਭਂ ਚ ਗਰ੍ਵਂ ਚ ਕ੍ਰੋਧਮਤ੍ਸਰੌ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ, ਲੜਾਈ, ਪਰਾਈ ਨਿੰਦਾ, ਲੋਭ, ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਂਤਹਾਸ੍ਯਸ਼ੋਕਂ ਚ ਗਂਗਾਯਾਤ੍ਰਾਸੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਮਂਚਸੁਪ੍ਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਂਤਯੇਦ੍ਭੂਮਿਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਹਾਸਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੱਟ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਮਝੋ।
ਗਂਗਾਨਾਮ ਸੁਨਾਮਾਨਿ ਵਦੇਦ੍ਗਚ੍ਛਞ੍ਜਨਃ ਪਥਿ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਨਾਮ ਤੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਮਹਾਤਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਚੈਵ ਕਥਯਨ੍ਪਥਿ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਗਙ੍ਗੇ ਦੇਵਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਦੇਹਿ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਮ
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕਰੇ: "ਹੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ।"
ਵਚੋਭਿਃ ਕੋਮਲੈਰੇਭਿਃ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਮਨਿਵਾਰਣਮ੍ । ਹਾ ਕਥਂ ਸਦਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਮਾਗਤਂ ਵਾ ਕਥਂ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰੇ: "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?"
ਸ਼੍ਰਮੈਰਿਤਿ ਵਦੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਨਹਿ । ਕ੍ਵ ਪਰ੍ਯਂਙ੍ਕਃ ਕ੍ਵ ਮੇ ਪਤ੍ਨੀ ਕ੍ਵ ਚ ਮੇ ਚ ਸੁਹृਦ੍ਗृਹਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ: "ਕਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਲੰਗ, ਕਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਕਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਘਰ?"
ਸ੍ਵਪਾਮਿ ਪ੍ਰਾਂਤਰੇ ਭੂਮੌ ਕਥਂ ਵਾਹਂ ਸਮਾਗਤਃ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਵਾ ਗृਹੇ ਮਮ
"ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਘਰ 'ਚ ਮੇਰੇ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ?"
ਕਿਯਦ੍ਭਿਰ੍ਦਿਵਸੈਰ੍ਭੂਯੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਾਲਯਮ੍ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਕੁਲਾ ਯੇ ਚ ਪਥਿ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
"ਕਿੰਨੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਮੁੜ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗਾ?"—ਜੋ ਲੋਕ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਐਸੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਤੇषਾਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਨ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਗਙ੍ਗੇ ਗਂਤੁਂ ਪ੍ਰਤੀਤੀਰੇ ਯਾਤ੍ਰੇਯਂ ਵਿਹਿਤਾ ਤਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ। ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਹੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਰਿਦ੍ਵਰੇ । ਇਮਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਯਾਤ੍ਰਾਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੇ ਸਰਿਤਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਰਵਿਘਨ ਸਫਲਤਾ ਪਾਵਾਂ। ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਰ੍षਿਤੋ ਨਿਲਯਾਦ੍ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਸਹ ਜੈਮਿਨੇ । ਨਾਤਿਵੇਗੇਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਨ ਤਥਾ ਚ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਜਾਂਣਾ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਤ੍ਰਾਸੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਵਾਣਿਜ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖਾਨਿ ਚ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪ੍ਰਯਾਗ 'ਤੇ, ਵਪਾਰ ਆਦਿ ਕੰਮ ਵੀ,
ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਬਹੁ
ਜੇ ਕੋਈ ਉਹ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਪੁੰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮਾਂ-ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ,
ਗਂਗਾਦੇਵੀਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਙ੍ਗਾਤਟਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਾਤਰਂ ਗਙ੍ਗਾਮਿਮਂ ਮਂਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍ । ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਸੁਜੀਵਿਤਮ੍
ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੇ: "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚੰਗੀ ਗੁਜ਼ਰੀ।"