ਅਥ ਸਾ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਯਂ ਦਾਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ । ਯਥਾਦਤ੍ਤਮਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਆਪ ਹੀ ਖਾਣਾ ਪਾਉਣ ਲੱਗੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਖਾ ਗਿਆ।
ਭਾਂਡਸ੍ਥਿਤਮਸ਼ੇषਂ ਚ ਭੋਕ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਹ । ਤਥਾਂਬਿਕਾ ਸਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਾਦਾਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸਨੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਤਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਹ ਖਾਣਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕਦੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾ।'
ਅਥ ਵਾਮਕਰੇਣਾਸੌ ਭੋਕ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਤਤਃ ਸਤੀ । ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਤਵਾਨ੍ਨਮਿਤਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਉੱਥੇ ਵੀ, ਉਸਨੇ ਖਾਣਾ ਪਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਖਾਣਾ ਕਦੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾ।'
ਕਰਾਂਤਰਮਥੋਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਏਵਂ ਕਰਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਕृਤ੍ਵੈਚ੍ਛਦ੍ਭੋਜਨਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਹੱਥ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾਣਾ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾਣਾ ਮੰਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੀ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਨ ਚ ਕੋਪਨਾ । ਨ ਚਿਤ੍ਤਮਨ੍ਯਥਾਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਸ੍ਯਾ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੇਣ ਤੇ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਚਰਣੌ ਹਸ੍ਤਾਰ੍ਪਿਤਸੁਗਂਧਵਾਨ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹੇਦਂ ਤੋषਿਤੋਹਂ ਵਰਂ ਵृਣੁ
ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਮ ਦਾਤੁਂ ਵਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮ । ਵਰੇਣ ਮਮ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਮੇ ਯਤਃ ਪਤਿਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਹੈ।'
ਤਦਾਹ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ਂਕਰਃ ਕੀਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ । ਸਦृਸ਼ੋऽਸੌ ਤ੍ਵਯਾ ਨੋ ਵਾ ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਗ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਸ਼ੰਕਰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਅੱਜ ਉਹ ਤੇਰੇ ਜੋਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।'
ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਲ੍ਲਭਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇਵ ਰੂਪਂ ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਾਂਗਨਾ । ਨੋ ਚੇਦੇਤਾਦृਸ਼ੀ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਮਦਧੀਨਾ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਣਾ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਤੇ ਕਮਲਤਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਣ, ਜੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਤ੍ਵਦ੍ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਅਪਲਾਪਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਕਿਂਵਾ ਤਥਾਵਿषਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਾਰੇ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਟਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ?'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਮਾਂਕਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਰੁਹ । ਪ੍ਰਚਲੇਦ੍ਯਦਿ ਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਂ ਕੁਤਸ੍ਤਵ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਗੁੱਥਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਆ ਬੈਠ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਡੋਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਗਈ?'
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਮ ਵ੍ਰਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਂਕਰਾਂਕੈਕਰੋਹਣਮ੍ । ਅਥ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਭਵਾਨ੍ਯਾਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਇਹ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਹੀ ਬੈਠਾਂ।' ਫਿਰ, ਭਵਾਨੀ ਦਾ ਮਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ—
ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਵਰ੍षਵਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਕਚਬਂਧਨਃ । ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚਾਰੁਨਯਨੋ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਸਮਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਬਣ ਗਿਆ, ਵਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਥੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ।
ਕੋਟਿਕਂਦਰ੍ਪਲਾਵਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ । ਸ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਿਤਨਾਰ੍ਯਂਸੇ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਭੁਜਦ੍ਵਯਃ
ਕੋਟੀਆਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਸੋਹਣਾਪਣ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਪਾ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਗਾਯਨ੍ਮਂਦਤਯਾ ਸਾਕਮੁਮਯਾ ਪਟੁਤਾ ਯਥਾ । ਅਥ ਤਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਸ਼ਂਭੁਃ ਕਰੇਣਾਕृष੍ਯ ਚ ਸ੍ਮਯਨ੍
ਉਮਾ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੰਨੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਵਨਿਤਾ ਦ੍ਵਯਾਂਸੇ ਗਾਯਨ੍ਸਮਸ੍ਤਾਭਰਣਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਦृਕ੍ । ਨਨਰ੍ਤ ਚਾਨਂਦਸਮृਦ੍ਧਗਾਤ੍ਰੋ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰ ਗੀਤਸ਼੍ਚ ਸਕਾਲਵੇਲਮ੍
ਦੋਵਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਗੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਸਾਰੀ ਵੇਲੇ ਗਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਏਤਾਦृਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸ਼ਤੇष੍ਵਪਿ । ਨ ਦੁਃਖਂ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਦਾ ਹਰ੍षਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੰਝ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮੁਨਿਵਰੈਰ੍ਨਾਰੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਤਤਃ । ਅਥ ਸਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤੁष੍ਟਾ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਾਰੀ ਬਣਾਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਨਾਕੀਨੁੰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਕਿਮਿਤ੍ਯੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਭਾਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਃ । ਨਾਰੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਨ ਚਾਗਤੌ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਾਰੀ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ?'
ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵ੍ਰਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਹ੍ਯਤਿਥੇਰ੍ਭੋਜਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਜਾਨੇ ਸਿਦ੍ਧਿਮਥੋ ਯੇषਾਂ ਵਿषਾਦੋ ਨਾਭਿਜਾਯਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਵਰਤ ਵਿਚ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।'
ਜਾਤੇ ਵਿषਾਦੇ ਤੁ ਵ੍ਰਤਮਸਮ੍ਯਗਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਸੋਮਵਾਰਾਃ ਸਮਾਯਾਂਤਿ ਯਾਵਂਤੋਬ੍ਦਸ਼ਤਾਨਿ ਤੁ
ਪਰ ਜੇ ਦੁੱਖ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਕਿ ਵਰਤ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਜਿੰਨੇ ਸੋਮਵਾਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—
ਤਾਵਂਤਿ ਮਤ੍ਪੁਰੇ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਭਾਰ੍ਯ੍ਯਪੁਤ੍ਰਬਂਧੁਸ਼੍ਚ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾਯੁष੍ਯਜੀਵਿਤਃ
ਉੱਨੇ ਹੀ ਸਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਨੁੱਖ ਵੈਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮृਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਅਥ ਦੇਵੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਯਸ੍ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉੱਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫੇਰੇ ਲਾਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪਂਚਨਮਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਫੇਰੇ ਲਾਏ। ਫਿਰ ਪੈਰਾਂ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਸ਼ੋਣਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਂਗੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਪ ਹ੍ਯਨਿਂਦਿਤਾਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਧਰ੍ਮੇਣਾਪਾਲਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਸ਼ੋਣ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਮਾਨੁषਾਨਖਿਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਬੁਭੁਜੇ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਦਾਤਾ ਨਿਤ੍ਯਯਾਜੀ ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰੋਤਾ ਪੁਰਾਣਕਮ੍ । ਮृਤਃ ਸ ਗਤਵਾਂਲ੍ਲੋਕਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਵਿਭੋਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਯੱਗ ਕਰਦਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਨਾਮਕੀਰ੍ਤਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਂਗਾਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਤਥਾ ਨृਪ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਮ ਜਪਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਰਾਜਨ।
ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਯਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਗੋਪ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨੇਰਯੇਤ੍
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ 5.113 ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਖੇ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲੋਪੇਤਾਃ ਸੁਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਯੋषਿਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।