ਸਰ੍ਵਗਂਧਸਮੋਪੇਤੋ ਭੋਗੀ ਚੇष੍ਟਾਰ੍ਥਸਂਯੁਤਃ । ਯਥੇष੍ਟਵਰ੍ਤਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਜਾਯੇਤ ਭੂਮਿਪਃ
ਸਾਰੇ ਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੋਗ ਤੇ ਇੱਛਤ ਵਸਤਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਚਂਦਨਂ ਚਂਦ੍ਰਮਗਰੁਦ੍ਵਿਤਯਂ ਤਥਾ । ਪਂਚਗਂਧਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਕਸਤੂਰੀ, ਚੰਦਨ, ਕੈਪੂਰ, ਤੇ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਗਰੂ—ਇਹ ਪੰਜ ਗੰਧ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਲਿਪ੍ਤਪਂਚਗਂਧੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ । ਆਸੀਨੇषੁ ਤਦਾਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਥਵਿਰਃ ਕृਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੰਜ ਗੰਧ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇषੋ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਜਰਾਜਰ੍ਜ੍ਜਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਰੀ । ਖਲ੍ਵਾਟਃ ਸ਼੍ਵਾਸਕਾਸੀ ਚ ਬਹੁਹਿਕ੍ਕੀ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬੁਢੇਪੇ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ, ਗੰਜਾ, ਸਾਹ ਤੇ ਖੰਘ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵੱਧ ਹਿਕਕੀਆਂ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ।
ਲਾਲਾਸ੍ਨੁਤਃ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਕੂਰ੍ਚਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਨਮ੍ਰਃ ਸ੍ਖਲਤ੍ਪਦਃ । ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਵਰ੍षਾ ਤਥਾ ਨਾਰੀ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਲਾਲਾ ਵਗਦੀ, ਵੱਡੀ ਦਾਡੀ ਵਾਲਾ, ਕਫ਼ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਵਿਚ ਡਗਮਗਾਉਂਦਾ; ਤੇ ਇੱਕ ਅਠਾਈਂ ਸਾਲ ਦੀ ਔਰਤ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਲੋਕੋਤ੍ਕृष੍ਟਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਪੁਰੁषਾਨ੍ਰੂਪਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਂਤੀ ਚ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਲਾਵਣਯ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇधर-ਉਧਰ ਤੱਕਦੀ।
ਗਾਯਂਤੀ ਤ੍ਵਥ ਨृਤ੍ਯਂਤੀ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਹ ਸਤੀ ਪਤਿਮ੍ । ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ ਵृਦ੍ਧਧਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਹਿ ਕृਸ਼ਾਧਮ
ਉਹ ਗਾਉਂਦੀ ਤੇ ਨੱਚਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਆਓ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋ!'
ਆਲਂਬ੍ਯ ਤ੍ਵਤ੍ਕਰਂ ਵृਦ੍ਧ ਦੁਃਖਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ । ਭੂषਣਂ ਵਸਨਂ ਘ੍ਰਾਣਂ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਲੇਪਨਮੇਵ ਚ
ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਹੇ ਬੁੱਢੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਗਹਿਣੇ, ਕੱਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਲੇਪ—
ਹਾਸੋ ਗੀਤਿਸ੍ਤਥਾ ਪਾਨਂ ਮਂਡਨਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਗृਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵऋਤੁਸਮृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ੍ਯੈਵਾਭਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਹਾਸਾ, ਗੀਤ, ਪੀਣ-ਓਖਾਣ, ਸਜਾਵਟ, ਸੋਹਣਾ ਘਰ, ਹਰ ਮੌਸਮ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਕਾਮਾਨਾਂ ਰਤਿਰੇਕਾ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਸੁਖਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਕਤ੍ਰ ਰਤਿਰੇਕਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਮਕਸਦ ਹੈ—ਸੁਖ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹੀ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ।
ਤੁਲਯਾ ਤੁਲਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਤਿਃ ਸ਼ਤਗੁਣਾਧਿਕਾ । ਤਨ੍ਮਾਦृਸ਼ੀ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਵਂਤਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੇਕਰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਲੀਆਂ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗੀ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਇਤਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾ ਗृਹ੍ਯ ਵੈ ਕਰੇ । ਤਦੁਤ੍ਤਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮ੍ਮੋ ਭਾਗ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਸਾਡਾ ਨਸੀਬ ਹੀ ਐਸਾ ਹੈ।'
ਮਾ ਮਾਰਯ ਦੁਰੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਥ ਚੇਦृਸ਼ਮ੍ । ਏਤਾਦृਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਵਤੀਮਂਦਿਰਂ ਤਦਾ
'ਮੈਨੂੰ ਕੌੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਮਾਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।'
ਅਵਿਜ੍ਞਾਯੈਵ ਗਿਰਿਜਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਅਨ੍ਨਾਰ੍ਥਿਨਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਤਿਥਿਂ ਮੁਨੇ
ਉਸਨੇ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਗਿਰਿਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰੋਟੀ ਦੀ ਲੋੜ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।'
ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਨ ਹਿ ਭੋਜਯ । ਤਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕ੍ਵ ਮੁਨਿਰ੍ਯੋषਿਦੇਵ ਹਿ
'ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾਣੇ ਵੇਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖਾ ਨਾ ਛੱਡ।' ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕਿੱਥੇ ਮੁਨੀ? ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤ ਹੈ।'
ਅਂਧਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵਮੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਦृਢਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚਰਣਾਵੇਤਮਾਸਨੇ ਉਪਵੇਸ਼ਯ
'ਅੰਨੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸੀਆਂ ਹੀ ਪੱਕੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।' ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ।'
ਜਾਂਬੂਨਦਕृਤੇਤੀਵ ਭੋਜ੍ਯੇਨਾਤਰ੍ਪਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਸੁਰਤ੍ਨਚषਕੋਪੇਤਮਮृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਪਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਿਆਲੀਆਂ ਵਿਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰੁਂਧਤੀਮਥਾਹੂਯ ਪਰ੍ਯ੍ਯਵੇषਯਦਂਬਿਕਾ । ਕਲਾ ਚਾਰੁਂਧਤੀ ਚੈਵ ਅਨਸੂਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਕਲਾ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਤੇ ਪਤੀਵਰਤਾ ਅਨਸੂਯਾ—
ਪਰਿਵੇषਂ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ੍ਰਗ੍ਗਂਧਾਕ੍ਸ਼ਤਭੂषਣਾਃ । ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਂਬਿਕਾਵਾਕ੍ਯਾਤ੍षਡ੍ਰਸਾਨਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣੇ ਪਰੋਸੇ।
ਭੁਂਜਾਨੇषੁ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਕृਤਿਃ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਬੁਭੁਜੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਤੁਂ ਨੋ ਸ਼ੇਕੁਰਂਗਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਇਕ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਆਈ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਗਿਆ; ਔਰਤਾਂ ਖਾਣਾ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਸਾ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਯਂ ਦਾਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ । ਯਥਾਦਤ੍ਤਮਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਆਪ ਹੀ ਖਾਣਾ ਪਾਉਣ ਲੱਗੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਖਾ ਗਿਆ।
ਭਾਂਡਸ੍ਥਿਤਮਸ਼ੇषਂ ਚ ਭੋਕ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਹ । ਤਥਾਂਬਿਕਾ ਸਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਾਦਾਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸਨੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਤਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਹ ਖਾਣਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕਦੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾ।'
ਅਥ ਵਾਮਕਰੇਣਾਸੌ ਭੋਕ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਤਤਃ ਸਤੀ । ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਤਵਾਨ੍ਨਮਿਤਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਉੱਥੇ ਵੀ, ਉਸਨੇ ਖਾਣਾ ਪਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਖਾਣਾ ਕਦੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾ।'
ਕਰਾਂਤਰਮਥੋਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਏਵਂ ਕਰਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਕृਤ੍ਵੈਚ੍ਛਦ੍ਭੋਜਨਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਹੱਥ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾਣਾ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾਣਾ ਮੰਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੀ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਨ ਚ ਕੋਪਨਾ । ਨ ਚਿਤ੍ਤਮਨ੍ਯਥਾਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਸ੍ਯਾ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੇਣ ਤੇ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਚਰਣੌ ਹਸ੍ਤਾਰ੍ਪਿਤਸੁਗਂਧਵਾਨ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹੇਦਂ ਤੋषਿਤੋਹਂ ਵਰਂ ਵृਣੁ
ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਮ ਦਾਤੁਂ ਵਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮ । ਵਰੇਣ ਮਮ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਮੇ ਯਤਃ ਪਤਿਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਹੈ।'
ਤਦਾਹ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ਂਕਰਃ ਕੀਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ । ਸਦृਸ਼ੋऽਸੌ ਤ੍ਵਯਾ ਨੋ ਵਾ ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਗ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਸ਼ੰਕਰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਅੱਜ ਉਹ ਤੇਰੇ ਜੋਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।'
ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਲ੍ਲਭਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇਵ ਰੂਪਂ ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਾਂਗਨਾ । ਨੋ ਚੇਦੇਤਾਦृਸ਼ੀ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਮਦਧੀਨਾ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਣਾ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਤੇ ਕਮਲਤਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਣ, ਜੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਤ੍ਵਦ੍ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਅਪਲਾਪਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਕਿਂਵਾ ਤਥਾਵਿषਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਾਰੇ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਟਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ?'