ਇਤਿ ਪੂਜਾਮਂਤ੍ਰਃ । ਸ੍ਥਂਡਿਲੇ ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਪੂਜਾ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੇ।
ਏਤਤ੍ਸੋਮਵ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਤੁष੍ਟਿਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਰੀ ਵਾ ਪੁਰੁषੋਪਿ ਵਾ
ਇਹ ਸੋਮ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ।
ਛਾਯੇਵ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਸੌ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਨੁਵਰ੍ਤਤੇ । ਅਦ੍ਯ ਸੋਮਦਿਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਤ੍ਪਰਤੋ ਭੁਜਿਃ
ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਸੋਮ ਦਾ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਯੂਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਃ ਕृਤਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਮਾਧ੍ਯਾਹ੍ਨਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਂਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਕਰਮਵਿਧੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਹੋ, ਖਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਯ ਚ । ਅਨੁष੍ਠਾਨਾਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਾ ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਨਦੀਮ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਂਗਮੇ ਮਧ੍ਯਤੋ ਵृਤ੍ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਧ੍ਯਾਹ੍ਨਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ षੋਡਸ਼ੈਰੁਪਚਾਰਕੈਃ
ਸੰਗਮ ਵਿਚ ਦੁਪਹਿਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਧਿਆਹਨ ਦੀ ਕਰਮਵਿਧੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਤੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀਗੇਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਲੋਕਮਾਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗੇਨ ਸ਼ਾਲਂਕਾਯਨਕਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਮਾਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਲੰਕਾਯਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਮੁਖਾਨੁਪਚਾਰਾਨਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਪਂਚਗਂਧਕਮਾਦਾਯ ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨਭ੍ਯਲੇਪਯਤ੍
ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਉਪਚਾਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਪੰਜ ਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਮਹਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਂਚਗਂਧਕਮ੍ । ਪਂਚਬਾਣਸਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਤਾਮਿਯਾਤ੍
ਜੋ ਪੰਜ ਗੰਧ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਬਾਣਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਚਾਹਿਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣਵੇ ਯੋ ਹਿ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਸੋਪਿ ਮਾਰਸਮੋ ਭਵੇਤ੍ । ਕਾਮੀਤ੍ਵਕਾਮੀ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕੈਲਾਸੇ ਪਂਚਵਤ੍ਸਰਾਨ੍
ਜੋ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰਾ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਅਨਇੱਛਾ ਕਰੇ,।
ਸਰ੍ਵਗਂਧਸਮੋਪੇਤੋ ਭੋਗੀ ਚੇष੍ਟਾਰ੍ਥਸਂਯੁਤਃ । ਯਥੇष੍ਟਵਰ੍ਤਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਜਾਯੇਤ ਭੂਮਿਪਃ
ਸਾਰੇ ਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੋਗ ਤੇ ਇੱਛਤ ਵਸਤਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਚਂਦਨਂ ਚਂਦ੍ਰਮਗਰੁਦ੍ਵਿਤਯਂ ਤਥਾ । ਪਂਚਗਂਧਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਕਸਤੂਰੀ, ਚੰਦਨ, ਕੈਪੂਰ, ਤੇ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਗਰੂ—ਇਹ ਪੰਜ ਗੰਧ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਲਿਪ੍ਤਪਂਚਗਂਧੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ । ਆਸੀਨੇषੁ ਤਦਾਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਥਵਿਰਃ ਕृਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੰਜ ਗੰਧ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇषੋ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਜਰਾਜਰ੍ਜ੍ਜਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਰੀ । ਖਲ੍ਵਾਟਃ ਸ਼੍ਵਾਸਕਾਸੀ ਚ ਬਹੁਹਿਕ੍ਕੀ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬੁਢੇਪੇ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ, ਗੰਜਾ, ਸਾਹ ਤੇ ਖੰਘ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵੱਧ ਹਿਕਕੀਆਂ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ।
ਲਾਲਾਸ੍ਨੁਤਃ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਕੂਰ੍ਚਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਨਮ੍ਰਃ ਸ੍ਖਲਤ੍ਪਦਃ । ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਵਰ੍षਾ ਤਥਾ ਨਾਰੀ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਲਾਲਾ ਵਗਦੀ, ਵੱਡੀ ਦਾਡੀ ਵਾਲਾ, ਕਫ਼ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਵਿਚ ਡਗਮਗਾਉਂਦਾ; ਤੇ ਇੱਕ ਅਠਾਈਂ ਸਾਲ ਦੀ ਔਰਤ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਲੋਕੋਤ੍ਕृष੍ਟਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਪੁਰੁषਾਨ੍ਰੂਪਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਂਤੀ ਚ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਲਾਵਣਯ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇधर-ਉਧਰ ਤੱਕਦੀ।
ਗਾਯਂਤੀ ਤ੍ਵਥ ਨृਤ੍ਯਂਤੀ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਹ ਸਤੀ ਪਤਿਮ੍ । ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ ਵृਦ੍ਧਧਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਹਿ ਕृਸ਼ਾਧਮ
ਉਹ ਗਾਉਂਦੀ ਤੇ ਨੱਚਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਆਓ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋ!'
ਆਲਂਬ੍ਯ ਤ੍ਵਤ੍ਕਰਂ ਵृਦ੍ਧ ਦੁਃਖਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ । ਭੂषਣਂ ਵਸਨਂ ਘ੍ਰਾਣਂ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਲੇਪਨਮੇਵ ਚ
ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਹੇ ਬੁੱਢੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਗਹਿਣੇ, ਕੱਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਲੇਪ—
ਹਾਸੋ ਗੀਤਿਸ੍ਤਥਾ ਪਾਨਂ ਮਂਡਨਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਗृਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵऋਤੁਸਮृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ੍ਯੈਵਾਭਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਹਾਸਾ, ਗੀਤ, ਪੀਣ-ਓਖਾਣ, ਸਜਾਵਟ, ਸੋਹਣਾ ਘਰ, ਹਰ ਮੌਸਮ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਕਾਮਾਨਾਂ ਰਤਿਰੇਕਾ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਸੁਖਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਕਤ੍ਰ ਰਤਿਰੇਕਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਮਕਸਦ ਹੈ—ਸੁਖ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹੀ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ।
ਤੁਲਯਾ ਤੁਲਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਤਿਃ ਸ਼ਤਗੁਣਾਧਿਕਾ । ਤਨ੍ਮਾਦृਸ਼ੀ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਵਂਤਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੇਕਰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਲੀਆਂ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗੀ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਇਤਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾ ਗृਹ੍ਯ ਵੈ ਕਰੇ । ਤਦੁਤ੍ਤਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮ੍ਮੋ ਭਾਗ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਸਾਡਾ ਨਸੀਬ ਹੀ ਐਸਾ ਹੈ।'
ਮਾ ਮਾਰਯ ਦੁਰੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਥ ਚੇਦृਸ਼ਮ੍ । ਏਤਾਦृਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਵਤੀਮਂਦਿਰਂ ਤਦਾ
'ਮੈਨੂੰ ਕੌੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਮਾਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।'
ਅਵਿਜ੍ਞਾਯੈਵ ਗਿਰਿਜਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਅਨ੍ਨਾਰ੍ਥਿਨਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਤਿਥਿਂ ਮੁਨੇ
ਉਸਨੇ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਗਿਰਿਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰੋਟੀ ਦੀ ਲੋੜ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।'
ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਨ ਹਿ ਭੋਜਯ । ਤਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕ੍ਵ ਮੁਨਿਰ੍ਯੋषਿਦੇਵ ਹਿ
'ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾਣੇ ਵੇਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖਾ ਨਾ ਛੱਡ।' ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕਿੱਥੇ ਮੁਨੀ? ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤ ਹੈ।'
ਅਂਧਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵਮੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਦृਢਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚਰਣਾਵੇਤਮਾਸਨੇ ਉਪਵੇਸ਼ਯ
'ਅੰਨੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸੀਆਂ ਹੀ ਪੱਕੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।' ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ।'
ਜਾਂਬੂਨਦਕृਤੇਤੀਵ ਭੋਜ੍ਯੇਨਾਤਰ੍ਪਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਸੁਰਤ੍ਨਚषਕੋਪੇਤਮਮृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਪਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਿਆਲੀਆਂ ਵਿਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰੁਂਧਤੀਮਥਾਹੂਯ ਪਰ੍ਯ੍ਯਵੇषਯਦਂਬਿਕਾ । ਕਲਾ ਚਾਰੁਂਧਤੀ ਚੈਵ ਅਨਸੂਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਕਲਾ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਤੇ ਪਤੀਵਰਤਾ ਅਨਸੂਯਾ—
ਪਰਿਵੇषਂ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ੍ਰਗ੍ਗਂਧਾਕ੍ਸ਼ਤਭੂषਣਾਃ । ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਂਬਿਕਾਵਾਕ੍ਯਾਤ੍षਡ੍ਰਸਾਨਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣੇ ਪਰੋਸੇ।
ਭੁਂਜਾਨੇषੁ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਕृਤਿਃ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਬੁਭੁਜੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਤੁਂ ਨੋ ਸ਼ੇਕੁਰਂਗਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਇਕ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਆਈ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਗਿਆ; ਔਰਤਾਂ ਖਾਣਾ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।