ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਤੀਸਮਾਵੇਵ ਵਿषਮੌ ਤੁ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤੌ । ਤਵ ਚਾਸਦृਸ਼ੀ ਚੇਯਂ ਸਦृਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਅਣਕੁਲ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਣਕੁਲ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਲ ਪਤਨੀ ਦੇਵਾਂਗੀ।'
ਨ ਚ ਮਨ੍ਮਂਦਿਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਦੇਹਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਸ਼ੋਣ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਨੋ ਦੀਯਤੇ ਚੇਯਂ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮਨ੍ਯਾਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਆਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਸੋਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਇਹ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ—'
ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਮੇ ਵੈਤਦਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿਓ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਿਹ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਮਾਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸਤ੍ਰਯਮ੍ । ਪ੍ਰਤੀਂਦੁਵਾਰੇ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯੈਵ ਤੁष੍ਟਯੇ
'ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰੋ, ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀੰਦੁ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ।'
ਭੋਜਨੀਯਾਃ ਸਦਾ ਕਾਲਮष੍ਟੌ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਇਚ੍ਛਯਾ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਵ੍ਰਤਮੇਤਦੁਪਕ੍ਰਮੇਤ੍
'ਅੱਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।'
ਵਤ੍ਸਰੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਨਿष੍ਕਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧੇਨੈਵ ਕਾਰਯੇਤ੍
'ਜਦੋਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਚਾਰ ਨਿਸ਼ਕ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅੱਧ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚਾਮਰੇ ਵ੍ਯਜਨੇ ਤਥਾ । ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹਂ ਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰੇ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍
'ਸੂਖਮ ਸਫੈਦ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਚਾਮਰੇ ਦਾ ਪੱਖਾ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜੁਤੀਆਂ, ਤੇ ਛਤਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਏਤਦੁਦ੍ਯਾਪਨੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਦੌ ਮਧ੍ਯੇ ਤਥਾ ਸੁਧੀਃ
'ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਆਦਿ, ਵਿਚ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਕਰੇ।'
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਤਥਾ ਪੂਜਾ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਮ ਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ । ਤਨ੍ਨੋ ਰੁਦ੍ਰ ਪ੍ਰਃਚੋਦਯਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰਦੇ ਹਾਂ; ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।
ਇਤਿ ਪੂਜਾਮਂਤ੍ਰਃ । ਸ੍ਥਂਡਿਲੇ ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਪੂਜਾ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੇ।
ਏਤਤ੍ਸੋਮਵ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਤੁष੍ਟਿਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਰੀ ਵਾ ਪੁਰੁषੋਪਿ ਵਾ
ਇਹ ਸੋਮ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ।
ਛਾਯੇਵ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਸੌ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਨੁਵਰ੍ਤਤੇ । ਅਦ੍ਯ ਸੋਮਦਿਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਤ੍ਪਰਤੋ ਭੁਜਿਃ
ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਸੋਮ ਦਾ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਯੂਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਃ ਕृਤਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਮਾਧ੍ਯਾਹ੍ਨਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਂਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਕਰਮਵਿਧੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਹੋ, ਖਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਯ ਚ । ਅਨੁष੍ਠਾਨਾਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਾ ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਨਦੀਮ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਂਗਮੇ ਮਧ੍ਯਤੋ ਵृਤ੍ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਧ੍ਯਾਹ੍ਨਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ षੋਡਸ਼ੈਰੁਪਚਾਰਕੈਃ
ਸੰਗਮ ਵਿਚ ਦੁਪਹਿਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਧਿਆਹਨ ਦੀ ਕਰਮਵਿਧੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਤੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀਗੇਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਲੋਕਮਾਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗੇਨ ਸ਼ਾਲਂਕਾਯਨਕਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਮਾਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਲੰਕਾਯਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਮੁਖਾਨੁਪਚਾਰਾਨਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਪਂਚਗਂਧਕਮਾਦਾਯ ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨਭ੍ਯਲੇਪਯਤ੍
ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਉਪਚਾਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਪੰਜ ਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਮਹਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਂਚਗਂਧਕਮ੍ । ਪਂਚਬਾਣਸਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਤਾਮਿਯਾਤ੍
ਜੋ ਪੰਜ ਗੰਧ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਬਾਣਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਚਾਹਿਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣਵੇ ਯੋ ਹਿ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਸੋਪਿ ਮਾਰਸਮੋ ਭਵੇਤ੍ । ਕਾਮੀਤ੍ਵਕਾਮੀ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕੈਲਾਸੇ ਪਂਚਵਤ੍ਸਰਾਨ੍
ਜੋ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰਾ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਅਨਇੱਛਾ ਕਰੇ,।
ਸਰ੍ਵਗਂਧਸਮੋਪੇਤੋ ਭੋਗੀ ਚੇष੍ਟਾਰ੍ਥਸਂਯੁਤਃ । ਯਥੇष੍ਟਵਰ੍ਤਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਜਾਯੇਤ ਭੂਮਿਪਃ
ਸਾਰੇ ਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੋਗ ਤੇ ਇੱਛਤ ਵਸਤਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਚਂਦਨਂ ਚਂਦ੍ਰਮਗਰੁਦ੍ਵਿਤਯਂ ਤਥਾ । ਪਂਚਗਂਧਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਕਸਤੂਰੀ, ਚੰਦਨ, ਕੈਪੂਰ, ਤੇ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਗਰੂ—ਇਹ ਪੰਜ ਗੰਧ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਲਿਪ੍ਤਪਂਚਗਂਧੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ । ਆਸੀਨੇषੁ ਤਦਾਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਥਵਿਰਃ ਕृਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੰਜ ਗੰਧ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇषੋ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਜਰਾਜਰ੍ਜ੍ਜਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਰੀ । ਖਲ੍ਵਾਟਃ ਸ਼੍ਵਾਸਕਾਸੀ ਚ ਬਹੁਹਿਕ੍ਕੀ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬੁਢੇਪੇ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ, ਗੰਜਾ, ਸਾਹ ਤੇ ਖੰਘ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵੱਧ ਹਿਕਕੀਆਂ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ।
ਲਾਲਾਸ੍ਨੁਤਃ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਕੂਰ੍ਚਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਨਮ੍ਰਃ ਸ੍ਖਲਤ੍ਪਦਃ । ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਵਰ੍षਾ ਤਥਾ ਨਾਰੀ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਲਾਲਾ ਵਗਦੀ, ਵੱਡੀ ਦਾਡੀ ਵਾਲਾ, ਕਫ਼ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਵਿਚ ਡਗਮਗਾਉਂਦਾ; ਤੇ ਇੱਕ ਅਠਾਈਂ ਸਾਲ ਦੀ ਔਰਤ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਲੋਕੋਤ੍ਕृष੍ਟਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਪੁਰੁषਾਨ੍ਰੂਪਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਂਤੀ ਚ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਲਾਵਣਯ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇधर-ਉਧਰ ਤੱਕਦੀ।
ਗਾਯਂਤੀ ਤ੍ਵਥ ਨृਤ੍ਯਂਤੀ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਹ ਸਤੀ ਪਤਿਮ੍ । ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ ਵृਦ੍ਧਧਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਹਿ ਕृਸ਼ਾਧਮ
ਉਹ ਗਾਉਂਦੀ ਤੇ ਨੱਚਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਆਓ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋ!'
ਆਲਂਬ੍ਯ ਤ੍ਵਤ੍ਕਰਂ ਵृਦ੍ਧ ਦੁਃਖਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ । ਭੂषਣਂ ਵਸਨਂ ਘ੍ਰਾਣਂ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਲੇਪਨਮੇਵ ਚ
ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਹੇ ਬੁੱਢੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਗਹਿਣੇ, ਕੱਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਲੇਪ—
ਹਾਸੋ ਗੀਤਿਸ੍ਤਥਾ ਪਾਨਂ ਮਂਡਨਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਗृਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵऋਤੁਸਮृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ੍ਯੈਵਾਭਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਹਾਸਾ, ਗੀਤ, ਪੀਣ-ਓਖਾਣ, ਸਜਾਵਟ, ਸੋਹਣਾ ਘਰ, ਹਰ ਮੌਸਮ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਕਾਮਾਨਾਂ ਰਤਿਰੇਕਾ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਸੁਖਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਕਤ੍ਰ ਰਤਿਰੇਕਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਮਕਸਦ ਹੈ—ਸੁਖ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹੀ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ।