ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਵਨਿਤਾਭਿਃ ਸਾ ਪੂਜਿਤਾਥ ਕਲਾਨਿਧਿਃ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ੋਣੋ ਮੁਨਿਰਥੋ ਗृਹਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੋਈ, ਕਲਾ—ਜੋ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ੋਣ ਰਿਸ਼ੀ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰੋਭਵਤ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ੋਹृਤਾਂ ਮृਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਲੋਕਮੁਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲਗ ਗਿਆ; ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਉਮਾਦਤ੍ਤਵਰਾਂ ਚਾਪਿ ਦृष੍ਟਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੁਃਖਸ਼੍ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਨਿਸ੍ਤਦਾ
ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਮਾ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਵਿਰਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਦੁਖ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਗਤਵਾਨ੍ਸੋऽਥ ਦੇਵਰਾਤਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਸਹਿਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮਗਾਨ੍ਮੁਨਿਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇਵਰਾਤ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਗਏ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਤਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠੋऽਪ੍ਯਾਹ ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਕੈਲਾਸਮਾਦੌ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਕੈਲਾਸ ਜਾਓ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲੋ।'
ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਵਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮਂਦਿਰੇ ਗਤਾਃ । ਦੇਵ੍ਯੈ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮਤਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਗਏ; ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਕੈਲਾਸਂ ਸ਼ਂਕਰਾਲਯਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਪੂਜਿਤਾਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ,' ਤੇ ਕੈਲਾਸ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਆਲਯ ਵਿਚ ਗਏ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸੁਰਿਦਂ ਸ਼ੋਣਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਹृਤੇਤਿ ਚ । ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂਞ੍ਜ੍ਞਾਤਮੇਵ ਮਯਾ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, 'ਸ਼ੋਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਗਈ ਹੈ,' ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੈ।'
ਅਕਾਲਮਰਣਂ ਤ੍ਵਸ੍ਯਾ ਆਯੁਰ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜ੍ਜੀਵਨਮਸ੍ਤਿ ਚ
'ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਅਣਸਮੇਂ ਹੋਈ; ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਅਣਸਮੇਂ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'
ਦਸ਼ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਸੂਰ੍ਵੀਰਾ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਵਤ੍ਯਪਿ । ਭਵਦ੍ਭਿਰਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸਮਾਗਤਮਿਹ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
'ਉਹ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ, ਸ਼ੂਰ ਵੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ।'
ਯਮਲੋਕਗਤਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਮਮਲੋਕਗਤਾਨਾਂ ਚ ਗਤਿਰਨ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਨਯਾ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਣਨਿਰ੍ਗਮਨੇ ਪੁਰਾ । ਤਯਾ ਯਮਲਿਪਿਰ੍ਮृष੍ਟਾ ਕਥਮਾਯੁष੍ਯਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੀਵ ਛੱਡਣ ਵੇਲੇ ਇਹ ਨਾਮ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਯਮ ਦੀ ਲਿਖਤ ਮਿਟ ਗਈ; ਫਿਰ ਉਮਰ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਥਵਾ ਗਿਰਿਜਾਯੈ ਚ ਨਿਵੇਦਯਤ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ । ਅਥ ਤੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਾਦਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਗਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ; ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍ । ਦੀਨਾਨਾਥਾਕृਸ਼ਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣष੍ਟਪਿਤृਕਾਞ੍ਛਿਸ਼ੂਨ੍
ਸਭ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਗਰੀਬ, ਬੇਸਹਾਰਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮਾਪੇ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਹੈ।'
ਰਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾ ਮਾਤਰਿष੍ਟਦਾ ਤ੍ਵਂ ਸਦਾ ਹ੍ਯਭੂਃ । ਕਲਾ ਪੌਤ੍ਰੀ ਮਮੈਵੇਯਂ ਤ੍ਵਾਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪਤਿਂ ਤ੍ਵਮੁਮ੍
ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਕੁੜੀ ਮੇਰੀ ਪੋਤਰੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪੂਜਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ੋਣਂ ਲਬ੍ਧਵਤੀ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪੂਜਾਯਾਃ ਫਲਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਤਪਸਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਪਰ੍ਣੇ ਦਾਨੇਨ ਯਦਿ ਵਾਪਿ ਚ
ਮਾਤਾ, ਸੋਣਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ; ਇਹ ਤਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਪੱਤਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸੈਰਥਵਾ ਕਲਾ ਸਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਮਯਾ । ਏਤਯਾ ਪਰਿਵਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਭੋਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਕਥਮ੍
ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਪਰੋਏ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਯਾਦृਸ਼ੀ ਚੇष੍ਯਤੇ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਦੀਯਤੇ ਮਯਾ । ਨੈਨਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਮੁਨੇ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਹੋ ਜਿਹੀ ਪਤਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਮੈਂ ਦੇਂਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਮੁਨੀ?'
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਮਾਤਾ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਯਾ ਅਵਿਸ਼ਂਕਿਤਮੀਰਿਤਮ੍ । ਸ਼ੋਣੋ ਮੁਨਿਰਯਂ ਮਾਤਸ੍ਤਵ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਮਾਤਾ ਹੈਂ; ਇਹ ਸੋਣਾ ਮੁਨੀ, ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸੇਗਾ।'
ਸ਼ੋਣ ਉਵਾਚ- ਤਾਮੇਵ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਤ੍ਕਟਾਤਿ । ਸੈਵ ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਮਰਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਸੋਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਕ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹੀ ਪਤਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ।'
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਤੀਸਮਾਵੇਵ ਵਿषਮੌ ਤੁ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤੌ । ਤਵ ਚਾਸਦृਸ਼ੀ ਚੇਯਂ ਸਦृਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਅਣਕੁਲ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਣਕੁਲ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਲ ਪਤਨੀ ਦੇਵਾਂਗੀ।'
ਨ ਚ ਮਨ੍ਮਂਦਿਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਦੇਹਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਸ਼ੋਣ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਨੋ ਦੀਯਤੇ ਚੇਯਂ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮਨ੍ਯਾਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਆਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਸੋਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਇਹ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ—'
ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਮੇ ਵੈਤਦਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿਓ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਿਹ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਮਾਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸਤ੍ਰਯਮ੍ । ਪ੍ਰਤੀਂਦੁਵਾਰੇ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯੈਵ ਤੁष੍ਟਯੇ
'ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰੋ, ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀੰਦੁ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ।'
ਭੋਜਨੀਯਾਃ ਸਦਾ ਕਾਲਮष੍ਟੌ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਇਚ੍ਛਯਾ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਵ੍ਰਤਮੇਤਦੁਪਕ੍ਰਮੇਤ੍
'ਅੱਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।'
ਵਤ੍ਸਰੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਨਿष੍ਕਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧੇਨੈਵ ਕਾਰਯੇਤ੍
'ਜਦੋਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਚਾਰ ਨਿਸ਼ਕ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅੱਧ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚਾਮਰੇ ਵ੍ਯਜਨੇ ਤਥਾ । ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹਂ ਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰੇ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍
'ਸੂਖਮ ਸਫੈਦ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਚਾਮਰੇ ਦਾ ਪੱਖਾ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜੁਤੀਆਂ, ਤੇ ਛਤਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਏਤਦੁਦ੍ਯਾਪਨੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਦੌ ਮਧ੍ਯੇ ਤਥਾ ਸੁਧੀਃ
'ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਆਦਿ, ਵਿਚ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਕਰੇ।'
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਤਥਾ ਪੂਜਾ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਮ ਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ । ਤਨ੍ਨੋ ਰੁਦ੍ਰ ਪ੍ਰਃਚੋਦਯਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰਦੇ ਹਾਂ; ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।