ਭਰ੍ਤृਰੂਪਮਥਾਸ੍ਥਾਯ ਕਲਾਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ । ਮਾਰੀਚ ਉਵਾਚ- ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰੀਤੀਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਪਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀ: ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਰਾਮਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰ ਭੀਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੋ ਨॄਣਾਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰਾਕਸ਼ਾਰਾਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਭੀਮ ਆਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਵਹੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਸੁਂਦਰਿ । ਕਲੋਵਾਚ- ਇਦਾਨੀਮਭਿषੇਕਾਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਨਾਭਿषਿਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਚਲੋ ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਚੱਲੀਏ; ਤੂੰ, ਸੋਹਣੀਏ, ਬਾਹਰ ਆ। ਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਜੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਕਥਮੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਾਨੁਕ੍ਤਂ ਵਦਿष੍ਯਸਿ । ਪ੍ਰਕृਤੇਰਨ੍ਯਥਾਭਾਵਮੁਤ੍ਪਾਤਂ ਵਿਦੁਰੁਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਲਟ ਹੁਣ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰੀਚ ਉਵਾਚ- ਭਰ੍ਤੁਰਪ੍ਰਤਿਕੂਲਤ੍ਵਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਧਰ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਨੁਕੂਲਾ ਵਾ ਮਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਨੁਕੂਲ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।
ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤ੍ਵਾਥ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਰ੍ਤੇਤ੍ਯੇਵ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਮ੍ । ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਤੇਨ ਸਾ ਬਾਲਾ ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਗਤਾ ਸਤੀ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਧਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ' ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ; ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸਤੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਥ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਕਾਲੋਸੌ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਾਹ੍ਨਿਕਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਥ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਨੁष੍ਠਾਨਸ੍ਥਲਂ ਤ੍ਵਿਹ
ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਆਹੁ, ਦਿਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੀਏ।' ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਥੇ ਰਸਮ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਗਂਤਵ੍ਯਮਿਤੋ ਗਚ੍ਛਾਵਹੇ ਤਤਃ । ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੁਹਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰਸ੍ਤਥਾ
'ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਇਥੋਂ ਚਲਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਚਲੋ, ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ।' ਥੋੜ੍ਹਾ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ।
ਇਹ ਸ੍ਥਾਨਂ ਹਿ ਮੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਮਥ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰਸਿ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਫਲਾਹਾਰਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ
'ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਪਿਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਲਾ ਦਧ੍ਯਾਵੁਮਾਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਅਯਂ ਧਵੋ ਮਮ ਨ ਵਾ ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਭਵਤ੍
ਜਦ ਖਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਕਲਾ ਨੇ ਉਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ: 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?' ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤਂ ਚੋਰਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਭੀਤਾਤਿਨਮ੍ਰਵਦਨਾ ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਨਿਸਚਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਚੋਰ ਹੈ; ਡਰੀ ਹੋਈ, ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ,
ਕष੍ਟਮਾਪਤਿਤਂ ਪਾਪਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਪਾਪਤ ਚ । ਰੁਦਤੀਂ ਤਾਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਆ ਗਿਆ,' ਤੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਫਿਰ—
ਧਰ੍षਿਤੁਂ ਤਾਮਥਾਰੇਭੇ ਨ ਚੈਤਦ੍ਧਰ੍षਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਬਲਾਤ੍ਕਾਰਮਥੋ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤਮਾਨੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਕਿਰਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਰੋਕੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਆਜਾਨੁਨਾਭਿਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸ਼ੈਲਸ੍ਥਾਨਮਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਸ਼ਿਲਾ ਸਮਭਵਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਮਥ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੁੱਟਾਂ ਤੋਂ ਨਾਭੀ ਤੱਕ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਾਈ; ਪੱਥਰ ਉਸ ਦਾ ਕਪੜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਖਾਦਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਤਃ ਪਰਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾਸਿਂ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ,' ਤੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ।
ਕਲਾਹਂ ਮਤ੍ਪਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮਾ ਹਰ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਚਸਿ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇਗਾ; ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨਾ ਲੈ।' ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਮृਤਿਂ ਤਸ੍ਯਾਮਥ ਸ਼ੈਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਦੂਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਦੁਖਦਾਈ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ—ਚਮਕਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ।
ਏਤਾਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਲੋਕਮੁਪਾਗਮਨ੍ । ਤਾਮਾਗਤਾਂ ਗਿਰਿਸੁਤਾ ਹਰ੍षੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ; ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਸ੍ਵਪਾਦਪ੍ਰਣਤਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਮੁਮਾ ਵਾਕ੍ਯਮਭਾषਤ । ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਤੁष੍ਟਾ ਅਭੀष੍ਟਂ ਪ੍ਰਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਉਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਨਿਭਾਉਣ ਤੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੀ।'
ਕਲੋਵਾਚ- ਦਾਸੀਭਾਵਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਾਬ੍ਜਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯੈਃਕਿਮਨ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸ਼ਿਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦਾ ਵਿਰਦਾਨ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।' ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।'
ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਵਨਿਤਾਭਿਃ ਸਾ ਪੂਜਿਤਾਥ ਕਲਾਨਿਧਿਃ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ੋਣੋ ਮੁਨਿਰਥੋ ਗृਹਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੋਈ, ਕਲਾ—ਜੋ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ੋਣ ਰਿਸ਼ੀ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰੋਭਵਤ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ੋਹृਤਾਂ ਮृਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਲੋਕਮੁਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲਗ ਗਿਆ; ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਉਮਾਦਤ੍ਤਵਰਾਂ ਚਾਪਿ ਦृष੍ਟਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੁਃਖਸ਼੍ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਨਿਸ੍ਤਦਾ
ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਮਾ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਵਿਰਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਦੁਖ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਗਤਵਾਨ੍ਸੋऽਥ ਦੇਵਰਾਤਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਸਹਿਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮਗਾਨ੍ਮੁਨਿਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇਵਰਾਤ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਗਏ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਤਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠੋऽਪ੍ਯਾਹ ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਕੈਲਾਸਮਾਦੌ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਕੈਲਾਸ ਜਾਓ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲੋ।'
ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਵਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮਂਦਿਰੇ ਗਤਾਃ । ਦੇਵ੍ਯੈ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮਤਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਗਏ; ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਕੈਲਾਸਂ ਸ਼ਂਕਰਾਲਯਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਪੂਜਿਤਾਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ,' ਤੇ ਕੈਲਾਸ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਆਲਯ ਵਿਚ ਗਏ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸੁਰਿਦਂ ਸ਼ੋਣਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਹृਤੇਤਿ ਚ । ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂਞ੍ਜ੍ਞਾਤਮੇਵ ਮਯਾ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, 'ਸ਼ੋਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਗਈ ਹੈ,' ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੈ।'
ਅਕਾਲਮਰਣਂ ਤ੍ਵਸ੍ਯਾ ਆਯੁਰ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜ੍ਜੀਵਨਮਸ੍ਤਿ ਚ
'ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਅਣਸਮੇਂ ਹੋਈ; ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਅਣਸਮੇਂ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'
ਦਸ਼ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਸੂਰ੍ਵੀਰਾ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਵਤ੍ਯਪਿ । ਭਵਦ੍ਭਿਰਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸਮਾਗਤਮਿਹ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
'ਉਹ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ, ਸ਼ੂਰ ਵੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ।'