ਖਟ੍ਵਾ ਕਾष੍ਠਮਥਾਲਿਂਗ੍ਯ ਸ੍ਤਨਪੀਡਂ ਯਥਾਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਥੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਚਿਤ੍ਤਤ੍ਵੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁष੍ਟਤੀ ਭਵੇਤ੍
ਕਾਠ ਦੀ ਖੱਟ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਦਬਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਥੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥਵਾਹ੍ਨਿ ਪੁਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਕਂ ਵ੍ਯਵਹृਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਆਲਂਬ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਨਿਸ਼ਿ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਵਿਸ਼ਿਖਾਸੁ ਚ
ਜਾਂ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਜਾਂ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾਨ੍ਯਵੇषਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੈਃ ਕੈਰਪ੍ਯੁਪਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਅਥ ਵਾਚ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸ਼ਂਕਿਤਾ ਯੋਗ੍ਯਮਾਹਰੇਤ੍
ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਬਦਲ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੋਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜਦੋਂ ਡਰ ਹੋਵੇ ਕਿ ਗੱਲ ਪੈ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਲੱਭਦੀ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਚ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਮਯੇਦੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਨਾਰੀਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਲਬ੍ਧੇ ਤੁ ਦ੍ਰਵਿਣੇ ਹ੍ਯੇਤਦਿष੍ਯਤੇ
ਅਣਜਾਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਚਾਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾਪਿ ਭਵਤੋ ਨ ਵਿਚਾਰਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਸ਼ੋਣ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠ ਦੂਰਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੀ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਸ਼ੋਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਦੂਰ ਰਹੋ।
ਮਲਮੂਤ੍ਰਵਿਸਰ੍ਗਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਤਃ ਪਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਸ਼ੋਣੋਪਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਖਂਡਂ ਤ੍ਵਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਮੈਂ ਹੁਣ ਮਲ-ਮੂਤਰ ਦੀ ਲੋੜ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਸ਼ੋਣਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕਪੜੇ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਏਕੈਕਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤਃ ਖਂਡੇ ਤ੍ਵਗ੍ਰਹੀਦ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਬਹੁ । ਸੈਕਤੇ ਤ੍ਵਵਰਂ ਜਾਨੁਦਘ੍ਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਹਰ ਇਕ ਟੁਕੜੇ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਰੱਖਿਆ; ਫਿਰ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਖੱਡਾ ਬਣਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਠਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤੋਪਰਿ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਧਾਰਂ ਘਟਂ ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਖੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਪੂਰਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਪਰ ਮਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਮਜ੍ਞਾਤਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮੁਨਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਉਹ ਮুনি ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮਾਭ੍ਯਾਗਮਤ੍ਸਤੀ । ਏਤਾਮੇਕਾਕਿਨੀਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾ', ਤਾਂ ਉਹ ਸਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਰੀਚਾ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ,
ਭਰ੍ਤृਰੂਪਮਥਾਸ੍ਥਾਯ ਕਲਾਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ । ਮਾਰੀਚ ਉਵਾਚ- ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰੀਤੀਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਪਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀ: ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਰਾਮਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰ ਭੀਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੋ ਨॄਣਾਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰਾਕਸ਼ਾਰਾਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਭੀਮ ਆਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਵਹੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਸੁਂਦਰਿ । ਕਲੋਵਾਚ- ਇਦਾਨੀਮਭਿषੇਕਾਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਨਾਭਿषਿਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਚਲੋ ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਚੱਲੀਏ; ਤੂੰ, ਸੋਹਣੀਏ, ਬਾਹਰ ਆ। ਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਜੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਕਥਮੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਾਨੁਕ੍ਤਂ ਵਦਿष੍ਯਸਿ । ਪ੍ਰਕृਤੇਰਨ੍ਯਥਾਭਾਵਮੁਤ੍ਪਾਤਂ ਵਿਦੁਰੁਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਲਟ ਹੁਣ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰੀਚ ਉਵਾਚ- ਭਰ੍ਤੁਰਪ੍ਰਤਿਕੂਲਤ੍ਵਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਧਰ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਨੁਕੂਲਾ ਵਾ ਮਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਨੁਕੂਲ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।
ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤ੍ਵਾਥ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਰ੍ਤੇਤ੍ਯੇਵ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਮ੍ । ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਤੇਨ ਸਾ ਬਾਲਾ ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਗਤਾ ਸਤੀ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਧਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ' ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ; ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸਤੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਥ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਕਾਲੋਸੌ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਾਹ੍ਨਿਕਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਥ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਨੁष੍ਠਾਨਸ੍ਥਲਂ ਤ੍ਵਿਹ
ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਆਹੁ, ਦਿਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੀਏ।' ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਥੇ ਰਸਮ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਗਂਤਵ੍ਯਮਿਤੋ ਗਚ੍ਛਾਵਹੇ ਤਤਃ । ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੁਹਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰਸ੍ਤਥਾ
'ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਇਥੋਂ ਚਲਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਚਲੋ, ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ।' ਥੋੜ੍ਹਾ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ।
ਇਹ ਸ੍ਥਾਨਂ ਹਿ ਮੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਮਥ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰਸਿ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਫਲਾਹਾਰਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ
'ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਪਿਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਲਾ ਦਧ੍ਯਾਵੁਮਾਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਅਯਂ ਧਵੋ ਮਮ ਨ ਵਾ ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਭਵਤ੍
ਜਦ ਖਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਕਲਾ ਨੇ ਉਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ: 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?' ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤਂ ਚੋਰਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਭੀਤਾਤਿਨਮ੍ਰਵਦਨਾ ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਨਿਸਚਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਚੋਰ ਹੈ; ਡਰੀ ਹੋਈ, ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ,
ਕष੍ਟਮਾਪਤਿਤਂ ਪਾਪਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਪਾਪਤ ਚ । ਰੁਦਤੀਂ ਤਾਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਆ ਗਿਆ,' ਤੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਫਿਰ—
ਧਰ੍षਿਤੁਂ ਤਾਮਥਾਰੇਭੇ ਨ ਚੈਤਦ੍ਧਰ੍षਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਬਲਾਤ੍ਕਾਰਮਥੋ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤਮਾਨੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਕਿਰਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਰੋਕੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਆਜਾਨੁਨਾਭਿਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸ਼ੈਲਸ੍ਥਾਨਮਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਸ਼ਿਲਾ ਸਮਭਵਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਮਥ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੁੱਟਾਂ ਤੋਂ ਨਾਭੀ ਤੱਕ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਾਈ; ਪੱਥਰ ਉਸ ਦਾ ਕਪੜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਖਾਦਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਤਃ ਪਰਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾਸਿਂ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ,' ਤੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ।
ਕਲਾਹਂ ਮਤ੍ਪਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮਾ ਹਰ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਚਸਿ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇਗਾ; ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨਾ ਲੈ।' ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਮृਤਿਂ ਤਸ੍ਯਾਮਥ ਸ਼ੈਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਦੂਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਦੁਖਦਾਈ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ—ਚਮਕਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ।
ਏਤਾਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਲੋਕਮੁਪਾਗਮਨ੍ । ਤਾਮਾਗਤਾਂ ਗਿਰਿਸੁਤਾ ਹਰ੍षੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ; ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਸ੍ਵਪਾਦਪ੍ਰਣਤਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਮੁਮਾ ਵਾਕ੍ਯਮਭਾषਤ । ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਤੁष੍ਟਾ ਅਭੀष੍ਟਂ ਪ੍ਰਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਉਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਨਿਭਾਉਣ ਤੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੀ।'
ਕਲੋਵਾਚ- ਦਾਸੀਭਾਵਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਾਬ੍ਜਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯੈਃਕਿਮਨ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸ਼ਿਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦਾ ਵਿਰਦਾਨ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।' ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।'