ਵਪੁਰ੍ਵਿਦਲਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ । ਦਿਵਿ ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਨਾਪੀਨਪ੍ਰੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਰੁਚਿਰਸ੍ਤਨੈਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣ: ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ
ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਵਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਨਿਦ੍ਰਾਤਿ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸਃ । ਪਿਪੀਲਿਕਾਭਿਃ ਕੀਟੈਸ਼੍ਚ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਲਪਟ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੀਟੀਆਂ, ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ,
ਗਂਗਾਯਾਂ ਯਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਅਸ੍ਥੀਨਿ ਪਤਿਤਾਨਿ ਚ । ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਫਲਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵਦਤੋ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਮਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵ੍ਯੂਹ ਸ਼ਿਰੋਮੁਕੁਟਭੂषਣੈਃ । ਹਤਪਾਦਰਜਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯਤੇ ਚਿਰਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਦ੍ਦੇਹਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਖਿਲੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਂਗਾਰਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਚਲਿਤਾ ਜਲੈਃ । ਅਙ੍ਗਾਰਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਰੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪਤਿਤੇ ਦੇਹੇ ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੋ ਨ ਹਿ
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੁੰਨ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਕਦੇ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਕਥ੍ਯਤੇऽਧੁਨਾ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਨਹਿ
ਇਥੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਾਂ: ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਵਿषਮਦੁਰਿਤਰਾਸ਼ੀਨਾਸ਼ਿ ਗਾਙ੍ਗਂ ਨਰੋ ਯਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਭੁਵਿ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਾਵੁਕੋ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੈਃ । ਜਗਦੁਦਧਿਜਲਂ ਵਿਲਂਘ੍ਯ ਘੋਰਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸ ਪਾਰਮਪਾਰਤੁष੍ਟਿ ਨਾਵਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੁਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨਾਵ ਨਾਲ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਭੂਯ ਏਵ ਗੁਰੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਙ੍ਗਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਕਥਾਮृਤਂ ਪਾਤੁਂ ਮਾਧੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਰਿष੍ਯਤੇ
ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੁਰੂ ਜੀ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ; ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਇੰਨਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਤਦਪ੍ਯਹਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਗਙ੍ਗਾਭਕ੍ਤੋ ਯਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤੌ ਪਾਦੌ ਸਫਲੌ ਨॄਣਾਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟਗਾਮਿਨੌ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗੰਗਾ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਗਙ੍ਗਾਕਲ੍ਲੋਲਨਿਨਦਸ਼੍ਰਾਵਿਣੌ ਸ਼੍ਰਵਣੌ ਚ ਤੌ । ਸਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਯਾ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਸ੍ਵਾਦੁਭੇਦਂ ਤਦਂਭਸਃ
ਉਹ ਕੰਨ ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਭ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਸੁਆਦ ਜਾਣਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਤੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਚਾਰੁਤਰਂਗਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਚ ਤੇ । ਤਲ੍ਲਲਾਟਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਗਙ੍ਗਾਮृਤ੍ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਧਾਰਿ ਯਤ੍
ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਜਾਹਨਵੀ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੱਥਾ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਸਰਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੌ ਹਸ੍ਤੌ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤੀਰੇ ਹਰਿ ਪੂਜਾਪਰਾਯਣੌ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਫਲਂ ਤਚ੍ਚ ਵਿਮਲੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਜਲੇ
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ।
ਪਤਿਤਂ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਃ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਂਤੋ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ
ਉਹ ਸਰੀਰ ਜੋ ਉਥੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਪਿਤਾ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਹृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਂਸਂਤਿ ਵਦਂਤ ਇਤਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕृਤਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਦ੍ਗਤਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਮਿਲੇ।'
ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਚ੍ਚ ਯਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਮੀਦृਸ਼ਃ । ਅਨੇਨ ਗਾਙ੍ਗੈਃ ਸਲਿਲੈਰ੍ਵਯਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
'ਇਹ ਪੁੰਨ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਾਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਮਾਕਮਾਤ੍ਮਜਃ
'ਅਸੀਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਾ ਲਵਾਂਗੇ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਭੇਟਾਂ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭਵਿष੍ਯਂਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਵੈ । ਨਰਕਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
'ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ—'
ਵਦਂਤੀਤਿ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟਮ੍ । ਕृਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਨਰਕਕ੍ਲੇਸ਼ਦਾਨਿ ਵੈ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਜਿਹੜੇ ਪਾਪ ਅਸੀਂ ਕੀਤੇ ਹਨ ਜੋ ਨਰਕ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—'
ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਨਰਕਕ੍ਲੇਸ਼ੈਰ੍ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਦੁਃਸਹੈਃ
'ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਨਰਕ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਅਥ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿਧਾਯ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਗृਹਂ ਮੋਹਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਪਾ ਲਵਾਂਗੇ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਘਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਨਿਰਾਸ਼ਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਗਤਾਃ । ਆਮਿषਂ ਮੈਥੁਨਂ ਚੈਵ ਦੋਲਾਮਸ਼੍ਵਂ ਗਜਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੇ ਉਹ ਆਹਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਵਿਲਾਸ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਝੂਲੇ, ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਨਹਂ ਚਾਤਪਤ੍ਰਂ ਗਂਗਾਯਾਤ੍ਰਾਸੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਅਧ੍ਵਸ਼੍ਰਮੋਦ੍ਭਵਂ ਦੁਃਖਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਨ ਹਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਜੁੱਤੀ ਪਹਿਨਣੀ ਤੇ ਛਤਰੀ ਲੈਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਰਸਤੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ।
ਗृਹੇ ਪਦ੍ਮਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨੇ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨ ਚ । ਅਸਤ੍ਯਭਾषਣਂ ਚੈਵ ਪਾਖਂਡਸਂਗਮੇਵ ਚ
ਘਰ ਦੀ ਆਰਾਮ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਸੋਚ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਤੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਦ੍ਵਿਰ੍ਭੋਜਨਂ ਚ ਕਲਹਂ ਗਂਗਾਯਾਤ੍ਰਾਸੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਪਰਨਿਂਦਾਂ ਚ ਲੋਭਂ ਚ ਗਰ੍ਵਂ ਚ ਕ੍ਰੋਧਮਤ੍ਸਰੌ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ, ਲੜਾਈ, ਪਰਾਈ ਨਿੰਦਾ, ਲੋਭ, ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਂਤਹਾਸ੍ਯਸ਼ੋਕਂ ਚ ਗਂਗਾਯਾਤ੍ਰਾਸੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਮਂਚਸੁਪ੍ਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਂਤਯੇਦ੍ਭੂਮਿਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਹਾਸਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੱਟ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਮਝੋ।
ਗਂਗਾਨਾਮ ਸੁਨਾਮਾਨਿ ਵਦੇਦ੍ਗਚ੍ਛਞ੍ਜਨਃ ਪਥਿ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਨਾਮ ਤੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਮਹਾਤਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਚੈਵ ਕਥਯਨ੍ਪਥਿ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਗਙ੍ਗੇ ਦੇਵਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਦੇਹਿ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਮ
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕਰੇ: "ਹੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ।"
ਵਚੋਭਿਃ ਕੋਮਲੈਰੇਭਿਃ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਮਨਿਵਾਰਣਮ੍ । ਹਾ ਕਥਂ ਸਦਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਮਾਗਤਂ ਵਾ ਕਥਂ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰੇ: "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?"