ਕਾ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਾ ਤਵੇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਕਸ੍ਯਾਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਕਾ ਵਿਦਗ੍ਧਾ ਸੁਸਂਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਪੁਰੁषਾਦਨ੍ਯਤਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਕੀ ਉਮੀਦ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ? ਚਲਾਕ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਵੱਲ ਵੀ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋਬ੍ਰਵੀਦਥ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਂ ਯਦਿ ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਮੇ । ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਥਾ ਵਚ੍ਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ ਤੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹੇ, 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ,' ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਚ ਧृष੍ਟਤਾਂ ਯਾਤਾ ਤਥਾ ਰੂਪਾਂਤਰੇਣ ਚ । ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਾਦਾਯ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਨੁਵਰ੍ਤੇਤ੍ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨਿੜਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵੀ ਬਦਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਮਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਤਯਿष੍ਯਤਿ । ਅਥ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਤਿ ਮृਤੌ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਨ੍ਨਾਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਭਾ ਕੇ, ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਫੈਂਕ ਦੇਵੇਗੀ। ਜਾਂ, ਜੇ ਪਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵੈਧਵ੍ਯੇ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਵੈਧਵ੍ਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, 'ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਮੇਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਆਵੇਗੀ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਨਿਕੁਂਡਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਿਵਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਨਿਸ਼ਿ । ਏਕਾਂਤਸ੍ਥਾਨਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਿਵृਤ੍ਯ ਵਸਨਂ ਭਗਮ੍
ਜਨਨ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕਪੜਾ ਤੇ ਅੰਗ ਖੋਲ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਇਦਮੂਚੇ ਵਚੋ ਦੁਃਖਾਦੁਪਸ੍ਥਸ੍ਥਕਰਾ ਸਤੀ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਕृਤਂ ਯੋਨੇ ਕਿਂਵਾ ਪਾਪਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਜਨਨ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਜਨਨ ਅਸਥਾਨ? ਜਾਂ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ?'
ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਸ੍ਯ ਵਾਥਵਾ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਦਂਤਰਵੇਸ਼ਨਾਤ੍ । ਯਚ੍ਚ ਕਰ੍ਤृਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਮਾਦृਕ੍ਸੇਵਾਵਿਵਰ੍ਜਨਾਤ੍
'ਜਾਂ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੋਇਆ? ਜਾਂ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਪ ਹੋਇਆ?'
ਅਤੋਪਿ ਕਂਡੂਸਂਭੂਤੌ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯੇਦਥਾਂਗੁਲੀਮ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਚੇष੍ਟਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਂਡੂ ਬੁਦ੍ਧੇਰਤਃ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਖੁਜਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਂਗਲੀ ਅੰਦਰ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਖੁਜਲੀ ਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਮਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਸਂਤਾਡ੍ਯ ਚ ਵਿਵृਤ੍ਯ ਤੁ । ਅਸਕृਦ੍ਧੁਨ੍ਵਤੀ ਪਾਦੌ ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਠੋਕ ਕੇ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੈਰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਖਟ੍ਵਾ ਕਾष੍ਠਮਥਾਲਿਂਗ੍ਯ ਸ੍ਤਨਪੀਡਂ ਯਥਾਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਥੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਚਿਤ੍ਤਤ੍ਵੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁष੍ਟਤੀ ਭਵੇਤ੍
ਕਾਠ ਦੀ ਖੱਟ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਦਬਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਥੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥਵਾਹ੍ਨਿ ਪੁਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਕਂ ਵ੍ਯਵਹृਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਆਲਂਬ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਨਿਸ਼ਿ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਵਿਸ਼ਿਖਾਸੁ ਚ
ਜਾਂ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਜਾਂ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾਨ੍ਯਵੇषਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੈਃ ਕੈਰਪ੍ਯੁਪਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਅਥ ਵਾਚ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸ਼ਂਕਿਤਾ ਯੋਗ੍ਯਮਾਹਰੇਤ੍
ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਬਦਲ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੋਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜਦੋਂ ਡਰ ਹੋਵੇ ਕਿ ਗੱਲ ਪੈ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਲੱਭਦੀ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਚ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਮਯੇਦੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਨਾਰੀਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਲਬ੍ਧੇ ਤੁ ਦ੍ਰਵਿਣੇ ਹ੍ਯੇਤਦਿष੍ਯਤੇ
ਅਣਜਾਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਚਾਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾਪਿ ਭਵਤੋ ਨ ਵਿਚਾਰਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਸ਼ੋਣ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠ ਦੂਰਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੀ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਸ਼ੋਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਦੂਰ ਰਹੋ।
ਮਲਮੂਤ੍ਰਵਿਸਰ੍ਗਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਤਃ ਪਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਸ਼ੋਣੋਪਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਖਂਡਂ ਤ੍ਵਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਮੈਂ ਹੁਣ ਮਲ-ਮੂਤਰ ਦੀ ਲੋੜ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਸ਼ੋਣਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕਪੜੇ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਏਕੈਕਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤਃ ਖਂਡੇ ਤ੍ਵਗ੍ਰਹੀਦ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਬਹੁ । ਸੈਕਤੇ ਤ੍ਵਵਰਂ ਜਾਨੁਦਘ੍ਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਹਰ ਇਕ ਟੁਕੜੇ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਰੱਖਿਆ; ਫਿਰ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਖੱਡਾ ਬਣਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਠਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤੋਪਰਿ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਧਾਰਂ ਘਟਂ ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਖੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਪੂਰਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਪਰ ਮਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਮਜ੍ਞਾਤਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮੁਨਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਉਹ ਮুনি ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮਾਭ੍ਯਾਗਮਤ੍ਸਤੀ । ਏਤਾਮੇਕਾਕਿਨੀਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾ', ਤਾਂ ਉਹ ਸਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਰੀਚਾ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ,
ਭਰ੍ਤृਰੂਪਮਥਾਸ੍ਥਾਯ ਕਲਾਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ । ਮਾਰੀਚ ਉਵਾਚ- ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰੀਤੀਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਪਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀ: ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਰਾਮਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰ ਭੀਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੋ ਨॄਣਾਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰਾਕਸ਼ਾਰਾਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਭੀਮ ਆਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਵਹੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਸੁਂਦਰਿ । ਕਲੋਵਾਚ- ਇਦਾਨੀਮਭਿषੇਕਾਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਨਾਭਿषਿਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਚਲੋ ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਚੱਲੀਏ; ਤੂੰ, ਸੋਹਣੀਏ, ਬਾਹਰ ਆ। ਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਜੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਕਥਮੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਾਨੁਕ੍ਤਂ ਵਦਿष੍ਯਸਿ । ਪ੍ਰਕृਤੇਰਨ੍ਯਥਾਭਾਵਮੁਤ੍ਪਾਤਂ ਵਿਦੁਰੁਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਲਟ ਹੁਣ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰੀਚ ਉਵਾਚ- ਭਰ੍ਤੁਰਪ੍ਰਤਿਕੂਲਤ੍ਵਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਧਰ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਨੁਕੂਲਾ ਵਾ ਮਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਨੁਕੂਲ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।
ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤ੍ਵਾਥ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਰ੍ਤੇਤ੍ਯੇਵ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਮ੍ । ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਤੇਨ ਸਾ ਬਾਲਾ ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਗਤਾ ਸਤੀ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਧਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ' ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ; ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸਤੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਥ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਕਾਲੋਸੌ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਾਹ੍ਨਿਕਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਥ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਨੁष੍ਠਾਨਸ੍ਥਲਂ ਤ੍ਵਿਹ
ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਆਹੁ, ਦਿਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੀਏ।' ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਥੇ ਰਸਮ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਗਂਤਵ੍ਯਮਿਤੋ ਗਚ੍ਛਾਵਹੇ ਤਤਃ । ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੁਹਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰਸ੍ਤਥਾ
'ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਇਥੋਂ ਚਲਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਚਲੋ, ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ।' ਥੋੜ੍ਹਾ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ।
ਇਹ ਸ੍ਥਾਨਂ ਹਿ ਮੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਮਥ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰਸਿ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਫਲਾਹਾਰਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ
'ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਪਿਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਲਾ ਦਧ੍ਯਾਵੁਮਾਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਅਯਂ ਧਵੋ ਮਮ ਨ ਵਾ ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਭਵਤ੍
ਜਦ ਖਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਕਲਾ ਨੇ ਉਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ: 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?' ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।