ਨਤਿਂ ਯਤਿਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮੁਪਾਸ੍ਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਦਾਸ੍ਯਂ ਚ ਕੈਂਕਰ੍ਯ੍ਯਮਥ ਸ਼੍ਰੁਤਿਂਵਦਾਃ । ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰੋਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯੋਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਨਮਨ, ਯਤ, ਕੀਰਤੀ, ਭਗਤੀ, ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਪਾਠ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰੀ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਮਨ੍ਨਾਮਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਵਿਭੂਤਿਧਾਰਣੋ ਮਮਾਗ੍ਰਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਰਾਣਵਕ੍ਤਾ । ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਾਪੇष੍ਵਪਿ ਤੇषੁ ਸਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਨੈਵ ਯਮਾਧਿਕਾਰਃ
ਜੋ ਮੇਰਾ ਨਾਮ, ਰੁਦ੍ਰਾਖ, ਵਿਭੂਤੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪੀ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਹੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਾਂ; ਯਮ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਚਾਪਿ ਪਾਪਾਨ੍ਵਿਤਮਾਯਿਨੋ ਨਰਾਃ ਪਰਾਨ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਵਧੂਭੁਜਸ਼੍ਚ । ਵਾਰਾਣਸੀਮृਤ੍ਯੁਪਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵੈ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਪਾਪੀ, ਛਲਕ, ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਖਾਣਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ 'ਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਯੂਕਾਸ਼੍ਚ ਦਂਸ਼ਾ ਅਪਿ ਮਤ੍ਕੁਣਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਾਦਯਃ ਕੀਟਪਿਪੀਲਿਕਾਸ਼੍ਚ । ਸਰੀਸृਪਾ ਵृਸ਼੍ਚਿਕਸ਼ੂਕਰਾਸ਼੍ਚ ਕਾਸ਼ੀਮृਤਾਃ ਸ਼ਂਕਰਮਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ
ਜੂਆਂ, ਮੱਛਰ, ਕੀੜੇ, ਜਾਨਵਰ, ਪਿੱਪੜ, ਚੀਟੀਆਂ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਬਿਛੂ ਤੇ ਸੂਰ—ਜੋ ਕਾਸ਼ੀ 'ਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਨਾਮਗृਣਨ੍ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਯੋ ਵੈ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਮਂਦਿਰੇ । ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸੋਮਂ ਸੋਮਾਰ੍ਦ੍ਧਭੂषਣਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਦੇ ਮੰਦਰ 'ਚ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਲੱਖਣ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਮ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਕਂ ਤ੍ਰਯੀਨੇਤ੍ਰਂ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਲੋਚਨਮ੍ । ਤਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੂਰਸ੍ਥੋ ਭਵਮृਤ੍ਯੋ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰੈਅੱਖਰੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਤਾਨਾਥ ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਮੂਰ੍ਤਯੇ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੌਤ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ: "ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੇਵਤਾ-ਸਰੂਪ।"
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ । ਅਥ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਰਂ ਵृਣੁ
"ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ; ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ।"
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵਰਮਯਾਚਤ । ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਪਾਲਯ ਵਿਭੋ ਮਾਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰ ਪਾਪਿਨਮ੍
ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੌਤ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮੀਸ਼ੋ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਯਮਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸੋਪਿ ਯਮਾਯਾਸ਼ੇषਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ।' ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਯਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਯਾਤਿ ਸ਼ਂਕਰਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੋ ਇਹ ਉੱਤਮ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਸ਼ਿਵਰਾਘਵਸਂਵਾਦੇ ਏਕਾਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਅਥਾਨ੍ਯਦਪਿ ਨਿਰ੍ਵਚ੍ਮਿ ਪ੍ਰਮਦਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੁਤਯਾ ਦੇਵਰਾਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਾਮਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੇਵਰਾਤਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਦੇਵਰਾਤਸੁਤਾ ਬਾਲਾ ਕਲਾ ਨਾਮਾਤਿਰੂਪਿਣੀ । ਧਨਂਜਯਸੁਤਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ੋਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਦੇਵਰਾਤਾ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਲਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੋਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ।
ਤਾਵੁਭੌ ਨਿਯਤੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮੈਕਪ੍ਰਵਣੌ ਸ਼ੁਭੌ । ਲਬ੍ਧਵਂਤੌ ਨਿਧਿਮਥੋ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਾਯ ਤੌ ਗਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਰਤੂਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਖਜਾਨਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਾਹਪਤਿਤੇ ਕੂਲੇ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਨਯਨਾਯਤੌ । ਕੂਲਾਦਾਦਾਯ ਮृਲ੍ਲੋष੍ਟਂ ਦृष੍ਟਵਂਤੌ ਮਹਾਘਟਮ੍
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਦ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਲੈਣ ਗਏ। ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲੋੜਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਘੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਜਤਂ ਚੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪਾषਾਣਮਥ ਸ਼ੋਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵਚਃ । ਇਦਮਾਹ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਨੋ ਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਡੱਲਾ ਤੇ ਪੱਥਰ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੋਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਭਾਰ੍ਯੋਵਾਚ- ਨ ਨਾਰੀਮਤਮਾਲਂਬ੍ਯ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਨ ਚ ਨਾਰ੍ਯਾ ਚਰੇਦ੍ਗੁਹ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਂ ਵਾਥ ਕਿਂਚਨ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਲਈ ਔਰਤ ਦੀ ਰਾਏ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਜਾਂ ਅਪਰੀਤ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਦਿ ਨਾਰੀਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦृष੍ਟਿਮਾਪਤੇਤ੍ । ਵਂਚਯੀਤ ਤਥਾ ਨਾਰੀ ਈਦृਸ਼ੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯਸਂਚਯੈਃ
ਜੇ ਔਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਨ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਐਸੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਠੱਗ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨ ਹਿ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਕਿਂ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਹਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਚੇਨ੍ਨ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਬਾਧੋਦਰ੍ਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਥੇ ਕੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਧਨ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਅਨ੍ਯਾਜ੍ਞਾਤਂ ਤੁ ਯਦਿ ਚੇਤ੍ਕੁਤੋ ਜ੍ਞਾਨਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਅਪ੍ਰਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਚੇਨ੍ਨਿਭृਤਃ ਕੋਪਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕੋਈ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਨ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚੇਨ੍ਮਾਯਯਾ ਕੋਪਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਨ ਚੇਨ੍ਮਾਯਾ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਤ੍ਰਪਾਲਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕੋਈ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਖੇਤ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਉਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਚੇਦ੍ਭੈਰਵਸ਼੍ਚੇਹ ਤਿष੍ਠਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਨ ਸੋਪਿ ਚੇਨ੍ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਇਥੇ ਭੈਰਵ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂਗਰ ਉਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਚੇਦ੍ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਵਹਾਰਾਦਿਸਂਭਵਃ । ਸ ਚੇਦ੍ਗੂਢਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਚੋਰਬਾਧਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮਾਮਲਾ-ਕਚਹਿਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਰਾਜਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੋਰੀ ਚੁਪਕੇ ਹੋਵੇਗੀ।
ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵਤੋ ਮਹਾਨਰ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰਾਯੇਣਾਰ੍ਥਵਤਾਂ ਨॄਣਾਂ ਭੋਗਲਿਪ੍ਸਾ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਧਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੋਗਾਦ੍ਭੋਗਾਂਤਰੇਚ੍ਛਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨੁष੍ਠਾਨਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਜਾਨਾਤਿ ਯਦਿ ਨਾਰੀ ਸ੍ਵਂ ਭਾਵਯੋਗਗਤਂ ਤਥਾ
ਇੱਕ ਭੋਗ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਉਪਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਔਰਤ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਵੇ—
ਨਾਰੀ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਤਾਮੇਤਿ ਰੋषਾਲ੍ਲਬ੍ਧਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਨੀ । ਰੋषੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਤਾਂ ਯਾਤਿ ਤਦਾ ਦੋषਃ ਪੁਰੋਦਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਗਲਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਿਨਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਰਂਭਃ ਪ੍ਰਵਾਸੋ ਵਾਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤਤਾ । ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਭਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਨਾਨਾਵਿਧਵਿਚੇष੍ਟਿਤਾ
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਘਣਿਸ਼ਟਤਾ ਜਾਂ ਦੂਰਤਾ ਜਾਂ ਮਨ-ਬਦਲਾਓ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘਣਿਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਂ ਕਂਚਿਤ੍ਪੁਰੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਵਾਨਂ ਪ੍ਰੀਤਿਰਾਪਤੇਤ੍ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਂਜਾਯਤੇ ਯੋਗੋ ਯੋਗਾਨ੍ਮੈਥੁਨਸਂਗਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਜਨਸੀ ਸੰਪਰਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤਤਂ ਮੈਥੁਨੇ ਜਾਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਂਭਾਂਤਰਮਾਪਤੇਤ੍ । ਭਵਤਾ ਵਾ ਤਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭੁਕ੍ਤੇਦਾਨੀਂ ਚ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਜਨਸੀ ਸੰਪਰਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਕ ਨਵੀਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਘਣਿਸ਼ਟਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਦਾ ਸਾਥ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।