ਸੁਂਦਰ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੁਵਤੀਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਦਾ ਗਤਾਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਹृਦਯੋਤ੍ਸਾਹਂ ਤਨ੍ਵਂਤੀ ਸਾ ਵਰਾਂਗਨਾ
ਹੋਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਗਈ।
ਪੁਰਂਦਰਪੁਰੇ ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਭਗਾ ਪ੍ਰੀਤਿਵਲ੍ਲਭਾ । ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਾਵਦਸ੍ਥੀਨਿ ਜੈਮਿਨੇ
ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ,
ਕੁਲਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਤਾਵਤ੍ਤਸ੍ਥਾਵਾਸ ਸੁਰਾਲਯੇ । ਰਾਜਾਨੋ ਦਿਵਿਰਾਜ੍ਯੇषੁ ਯੇ ਯੇ ਭੂਤਾਸ੍ਤਪੋਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਇੰਨੇ ਹੀ ਕਰੋੜਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ
ਤੇषਾਂਤੇषਾਂ ਸ੍ਨੇਹਭੂਮਿਰ੍ਭਵਤ੍ਯਮਰਸੁਂਦਰੀ । ਗਂਗਾਸ੍ਥਿਮਜ੍ਜਨਾਦੇਵ ਜੈਮਿਨੇ ਫਲਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਪਿਆਰ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿਗੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਂ ਤ੍ਯਜਤੋ ਦੇਹਂ ਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਮृਤਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਗਂਗਾਯਾਂ ਯਾਵਦਸ੍ਥੀਨਿ ਜੈਮਿਨੇ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ,
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਤਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਾਸਃ ਸੁਰਾਲਯੇ । ਮृਤਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਗਂਗਾਯਾਂ ਸ੍ਰੋਤੋਭਿਸ਼੍ਚਲਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਇੰਨੇ ਹੀ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆ, ਜਦ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧਾਰਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ,
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦੇਹਿਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ ਜੈਮਿਨੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੇਵਾਂਗਨਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਚਾਰੁਚਾਮਰਵਾਯੁਭਿਃ
ਉਸ ਜੀਵ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ: ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਡਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੰਵਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਜਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਰ੍ਯਂਕੇ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੌਤੁਕੀ । ਜਾਹ੍ਨਵੀਸੈਕਤੇ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਖ਼ਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪੱਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਦਿਵਾਕਰਕਰੈਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਕੁਲਂ ਤਸ੍ਯ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸੁਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚਂਦਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਲਿਪ੍ਤਸਰ੍ਵਕਲੇਵਰਃ ੧੦੦ 7.8.
ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧਤ ਦਿਵ੍ਯ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਙ੍ਗਨਾਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਦਿਵਿ ਕ੍ਰੀਡਤਿਸਰ੍ਵਦਾ । ਕਾਕੈਰ੍ਗृਧ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕਂਕੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕੁਂਤੈਰ੍ਭੀष੍ਮਮਾਤਰਿ
ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਂ, ਗਿੱਧ, ਲੱਕੜਬੱਗੇ ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਪੁਰ੍ਵਿਦਲਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ । ਦਿਵਿ ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਨਾਪੀਨਪ੍ਰੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਰੁਚਿਰਸ੍ਤਨੈਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣ: ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ
ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਵਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਨਿਦ੍ਰਾਤਿ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸਃ । ਪਿਪੀਲਿਕਾਭਿਃ ਕੀਟੈਸ਼੍ਚ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਲਪਟ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੀਟੀਆਂ, ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ,
ਗਂਗਾਯਾਂ ਯਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਅਸ੍ਥੀਨਿ ਪਤਿਤਾਨਿ ਚ । ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਫਲਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵਦਤੋ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਮਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵ੍ਯੂਹ ਸ਼ਿਰੋਮੁਕੁਟਭੂषਣੈਃ । ਹਤਪਾਦਰਜਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯਤੇ ਚਿਰਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਦ੍ਦੇਹਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਖਿਲੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਂਗਾਰਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਚਲਿਤਾ ਜਲੈਃ । ਅਙ੍ਗਾਰਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਰੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪਤਿਤੇ ਦੇਹੇ ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੋ ਨ ਹਿ
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੁੰਨ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਕਦੇ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਕਥ੍ਯਤੇऽਧੁਨਾ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਨਹਿ
ਇਥੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਾਂ: ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਵਿषਮਦੁਰਿਤਰਾਸ਼ੀਨਾਸ਼ਿ ਗਾਙ੍ਗਂ ਨਰੋ ਯਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਭੁਵਿ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਾਵੁਕੋ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੈਃ । ਜਗਦੁਦਧਿਜਲਂ ਵਿਲਂਘ੍ਯ ਘੋਰਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸ ਪਾਰਮਪਾਰਤੁष੍ਟਿ ਨਾਵਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੁਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨਾਵ ਨਾਲ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਭੂਯ ਏਵ ਗੁਰੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਙ੍ਗਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਕਥਾਮृਤਂ ਪਾਤੁਂ ਮਾਧੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਰਿष੍ਯਤੇ
ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੁਰੂ ਜੀ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ; ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਇੰਨਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਤਦਪ੍ਯਹਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਗਙ੍ਗਾਭਕ੍ਤੋ ਯਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤੌ ਪਾਦੌ ਸਫਲੌ ਨॄਣਾਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟਗਾਮਿਨੌ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗੰਗਾ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਗਙ੍ਗਾਕਲ੍ਲੋਲਨਿਨਦਸ਼੍ਰਾਵਿਣੌ ਸ਼੍ਰਵਣੌ ਚ ਤੌ । ਸਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਯਾ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਸ੍ਵਾਦੁਭੇਦਂ ਤਦਂਭਸਃ
ਉਹ ਕੰਨ ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਭ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਸੁਆਦ ਜਾਣਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਤੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਚਾਰੁਤਰਂਗਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਚ ਤੇ । ਤਲ੍ਲਲਾਟਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਗਙ੍ਗਾਮृਤ੍ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਧਾਰਿ ਯਤ੍
ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਜਾਹਨਵੀ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੱਥਾ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਸਰਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੌ ਹਸ੍ਤੌ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤੀਰੇ ਹਰਿ ਪੂਜਾਪਰਾਯਣੌ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਫਲਂ ਤਚ੍ਚ ਵਿਮਲੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਜਲੇ
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ।
ਪਤਿਤਂ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਃ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਂਤੋ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ
ਉਹ ਸਰੀਰ ਜੋ ਉਥੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਪਿਤਾ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਹृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਂਸਂਤਿ ਵਦਂਤ ਇਤਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕृਤਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਦ੍ਗਤਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਮਿਲੇ।'
ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਚ੍ਚ ਯਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਮੀਦृਸ਼ਃ । ਅਨੇਨ ਗਾਙ੍ਗੈਃ ਸਲਿਲੈਰ੍ਵਯਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
'ਇਹ ਪੁੰਨ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਾਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਮਾਕਮਾਤ੍ਮਜਃ
'ਅਸੀਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਾ ਲਵਾਂਗੇ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਭੇਟਾਂ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭਵਿष੍ਯਂਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਵੈ । ਨਰਕਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
'ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ—'
ਵਦਂਤੀਤਿ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟਮ੍ । ਕृਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਨਰਕਕ੍ਲੇਸ਼ਦਾਨਿ ਵੈ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਜਿਹੜੇ ਪਾਪ ਅਸੀਂ ਕੀਤੇ ਹਨ ਜੋ ਨਰਕ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—'