ਯੇऽਪਿ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਯਂਤੀਹ ਦੀਪਵਰ੍ਤਿਵਿਲੋਕਨਾਃ । ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੀਵੇ ਦੀ ਵੱਟ ਬਣਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਤੈਲਂ ਚ ਵਰ੍ਤਿਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦੀਪਕੇ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੀਵੇ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਤੇ ਵੱਟ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਦੀਪਕਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤੁਮ੍ । ਕਥਯਤ੍ਯਨ੍ਯਲੋਕਾਨਾਂ ਤੇऽਪਿ ਤਤ੍ਫਲਭਾਗਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਬੁਝਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਇਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਫਲ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੋਕਂ ਸ੍ਤੋਕਂ ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਤੈਲਂ ਦੀਪਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ । ਕਰੋਤਿ ਦੀਪਕਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੇਨਾਪਿ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਦੀਵੇ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਤੇਲ ਮੰਗ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਲਈ ਦੀਵਾ ਬਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਧਮੋ ਨਰਃ । ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਜੇ ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਲਈ ਜਗਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਦੀਵਾ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਨੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ
ਇਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤਤ੍ਰੋਵਾਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਪਿਲੋ ਨਾਮ ਵੇਦਵਿਤ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸੀ ਸਿੱਧ ਆਸ਼ਰਮ। ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਕਪਿਲਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਨਿਰਤੋ ਦਰਿਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰੋਃਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਕੁਟੁਂਬ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਉਹ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਗਰੀਬ ਸੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ ਵੀ ਸੀ। ਉਹ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਨਿਯਮੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮਾਰਾਧਯਤ੍ਯਸੌ । ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੀਪਂ ਬੋਧਯਤੇ ਸਦਾ
ਉਹ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸਮਾਦਾਯ ਚ ਤਤ੍ਤੈਲਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਪੂਜ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਦੀਪਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਬੋਧਯੇਦ੍ਧਰਿਤੁष੍ਟਯੇ
ਉਹ ਤੇਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਲਈ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਾਰ੍ਜਾਰਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮੂषਕਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲਾ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਬਿੱਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਥੇ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮੂषਕਾਨਾਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਸਾਹਮਣੇ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਲਾਈ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤੇਨ ਮੂषਕਾ ਦ੍ਵਿਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਯੇ ਯੇ ਤੈਲਾਰ੍ਥਮਾਯਾਂਤਿ ਵਰ੍ਤ੍ਯਪਾਹਰਣਾਯ ਚ
ਉਸ ਬਿੱਲੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਚੂਹੇ ਖਾਧੇ, ਜੋ ਤੇਲ ਲੈਣ ਜਾਂ ਵੱਟ ਚੁੱਕਣ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੇਵ ਮੂषਕਾਨ੍ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਰੀਤਿ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ 'ਤੇ—
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ ਕਪਿਲੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਸੋਪਵਾਸਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਕਪਿਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਜਾਗਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਤੁਤਿਨृਤ੍ਯਪਰਾਯਣਃ । ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮੋਹਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ, ਭਜਨ ਤੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਨੀਂਦ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਸ਼੍ਚਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਲਘੁਕ੍ਰਮਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਗृਹਕੋਣੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਦਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਵੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਚਾਲ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਨ੍ਮੂषਿਕਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਤੈਲਪਾਨਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਮ੍ । ਮਂਦਤੇਜਸਿ ਦੀਪੇ ਤੁ ਵਰ੍ਤ੍ਯਪਾਹਰਣੋਚਿਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਚੂਹਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੇਲ ਪੀਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਦੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਵੱਟ ਚੁਰਾਉਣ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਪਦਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਦਾ ਸਾ ਬਿਲਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦੇਨ ਵੈ ਵਰ੍ਤ੍ਯਾ ਦੀਪਃ ਸਂਬੋਧਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਚੂਹਾ ਉੱਠ ਕੇ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੱਟ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਦੀਵਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਲ ਉਠਿਆ।
ਤੈਲਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਨਮਿਤਂ ਸੁਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਪਿ ਜਜਾਗਾਰ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਘਰ ਚਮਕ ਉਠੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਨੀਂਦ ਤੇ ਭੁਲੇਖਾ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰੋऽਪਿ ਚ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰੀਮਜਾਗ੍ਰਚ੍ਚਾਖੁਭਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਬਿੱਲੀ ਵੀ ਉਸ ਰਾਤ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ, ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਸਵੇਰ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦੁਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿੱਤ ਦੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਕਰਦਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਾਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬਂਧੁਜਨੈਃ ਸਹ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲ੍ਹਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲਾ ਲਗਾਤਾਰ ਇਸ ਰੀਤਿ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ।
ਬਭੂਵੁਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਧਨਧਾਨ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਪਰਮਾਮृਦ੍ਧਿਮਵਾਪ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰੇ, ਵਧੀਆ ਧਨ-ਧਾਨ, ਪੂਰੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਭਾ ਮਿਲੀ।
ਦੀਪਵ੍ਰਤਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਕਪਿਲੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਗਤਃ । ਸਂਭੇਦ੍ਯ ਮਂਡਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਵਿਤੁਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਦੀਪ-ਵਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਕਪਿਲਾ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਦੀਪਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਮੂषਿਕਾਪਿ ਚ ਕਾਲੇਨ ਮਮਾਰ ਬਿਲਮਧ੍ਯਤਃ
ਦੀਵੇ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੂਹਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿ ਮਂਗਲੈਃ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ ਵੈ ਨਾਗੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਜੈਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾਭਵਦ੍ਭੁਵਿ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਕਲਪਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਆਨੰਦਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਸੁਧਰ੍ਮਾ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ । ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਧਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।