ਬਲਾਙ੍ਗੇष੍ਵੇਵ ਲੀਨਾ ਸਾ ਸੁਮੇਰੋਃ ਪੂਰ੍ਵਵਾਹਿਨੀ । ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੋਯੇਨ ਸਂਜਾਤਾ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਕਾਂਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿ ਚਲੀ। ਉਸ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰੇ ਮਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਕਥਿਤਂ ਸਿਂਧੁਸੂਨਵੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਹਂਤੁ ਸਰ੍ਵਵੀਰੇਸ਼ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਕृਤਾ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਮਦ੍ਵਚੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੋऽਸੁਰਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, 'ਸਭ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਦੀ ਹੈ।' ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ-। ਕਿਮਸ੍ਤਿ ਸ਼ੂਲਿਨੋ ਗੇਹੇ ਰਤ੍ਨਜਾਤਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਕਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰਾਮਿषਮ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਕੀ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਭੂਤਿਰ੍ਗਾਤ੍ਰੇ ਵृषੋ ਜੀਰ੍ਣਃ ਫਣਿਨੋਂऽਗੇ ਗਲੇ ਵਿषਮ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਰਂ ਕਰੇ ਪੁਤ੍ਰੌ ਗਜਾਨਨ षਡਾਨਨੌ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰਾਖ, ਇਕ ਬੁੱਢਾ ਬਲਦ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੱਪ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਤੇ ਛੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਿਭਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਦਨ੍ਯਤ੍ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ । ਤਨਯਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਹ੍ਯੁਨ੍ਨਤਸ੍ਤਨੀ
ਉਸ ਦੀ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਰ ਚੌੜੀ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਦਗ੍ਧਸ੍ਮਰੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਃ । ਮਹੇਸ਼ੋ ਯਦ੍ਵਿਨੋਦਾਯ ਕੁਰੁਤੇ ਨਿਤ੍ਯ ਕੌਤੁਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਾਮਦੇਵ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਲੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਚਮਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਗਾਯਂਸ਼੍ਚ ਤਾਞ੍ਛਂਭੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭਵਤਿ ਹਾਸਕਃ । ਸਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸੌਂਦਰ੍ਯਾਵਧਿ ਦੈਵਤਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਆਪ ਉਸ ਲਈ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਹੱਦ ਹੈ।
ਵृਂਦਾ ਵਰਾਂਗਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਮਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਨ ਚਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਃ षੋਡਸ਼ੀਮਪਿ ਤਾਂ ਕਲਾਮ੍
ਰਾਜਨ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਦਾ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀਆਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਮਹੀਪਾਲ ਜਾਲਂਧਰਮਮਰ੍षਣਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਨਾਰਦ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ ਪ੍ਰੇषਯਦ੍ਦੂਤਂ ਸਿਂਧੁਜਃ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸਾਦ੍ਯ ਕੈਲਾਸਂ ਦੇਵਾਵਾਸਮਪਸ਼੍ਯਤ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੰਦੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸਾ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਹਰਿਰ੍ਭੀਮਮਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਤੁ ਤਦਾ ਹਰਮ੍ । ਜਗਾਮਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਂ ਭੇਦਸ਼ਂਕਯਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਭੀਮ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਰਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਟ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਹੁਰ੍ਭਵਨਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਤਿਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਿਮਿਤ੍ਯਾਹ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਰਾਹੂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਥੇ ਦਰਪਣ ਵਾਂਗੁ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਕਾਮੋ ਬਲਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੈਰ੍ਨਿਰੋਧਿਤਃ । ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍ਸ ਨਿषਿਦ੍ਧੋऽਪਿ ਤਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧਾਃ
ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤਾਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਗਣਾਨ੍ਨਂਦੀ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਵਿਧੁਂਤੁਦਮ੍ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਮਾਦਿਹਾਯਾਤਃ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਵ ਬਰ੍ਬਰ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਗਣਾ ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਭਯਾਵਹਾਃ
ਨੰਦੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਬਾਲ ਵਾਲਿਆ? ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਗਣ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾਂ ਦੇਣ।'
ਰਾਹੁਰੁਵਾਚ-। ਦੂਤੋ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯਾਹਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਸ਼ਰ੍ਵਾਂਤਿਕੇ ਨਯ । ਨ ਵਾਚ੍ਯਮਂਤਰੇ ਦ੍ਵਾਸ੍ਥ ਮਹਾਰਾਜਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਰਾਹੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਦਰਬਾਨਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ—ਇਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਨਂਦੀ ਦੂਤੋਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮਾਯਯੌ । ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸੈਂਹਿਕੇਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਵਾਰੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਰ੍ਯਤਃ । ਸ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਵਥਵਾਯਾਤੁ ਭਵਾਨਾਜ੍ਞਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਸੈੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਹੂ ਕੰਮ ਵਾਸਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਅੰਦਰ ਆਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।
ਨਂਦਿਨੋਕ੍ਤਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤ੍ਵਰਨ੍ਨਿਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸੁਪ੍ਤਾਮਂਤਃਪੁਰਾਦ੍ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਸਖੀਵृਤਾਮ੍
ਨੰਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਾਸ੍ਥਂ ਜਗਾਦਾਥ ਨਂਦਿਨ੍ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯ । ਤਤੋ ਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਮੁਂ ਦੂਤਂ ਨਂਦੀ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨੰਦੀ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉ।' ਤਾਂ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੇ ਦੂਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਆਨਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਂਭੁਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ । ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਰਾਹੁਰ੍ਜਟਿਲਂ ਨੀਲਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਦੂਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਉਥੇ ਰਾਹੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਮੋੜੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਸਿਆਹ ਰੰਗ ਵਾਲਾ।
ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍ । ਦੇਵੀਵਿਰਹਿਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਂਦ੍ਰਲੇਖਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਮੁੱਖ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦਰੀਕਾ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇਖਿਆ।
ਉਚ੍ਛ੍ਵਾਸੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਨਿਰ੍ਮੁਂਚਤ੍ਪृਦਾਕੁਗਣਸੇਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੋਪੇਤਂ ਸੇਵਿਤਂ ਗਣਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਮਥ ਗਣ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸੇਵਕ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੂਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰਾਲੋਕ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਦਾ ਰਾਹੁਰ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੂਤ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਬੋਲ।' ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਹੁਰੁਵਾਚ-। ਦੇਵ ਜਾਲਂਧਰੇਣਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਮੁਖੇਨ ਦ੍ਰੁਤਂ ਕੁਰੁ
ਰਾਹੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਕਰ।
ਗਿਰਿਸ਼ਤ੍ਵਂ ਤਪੋਨਿष੍ਠੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਤਵ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਵਸੁ ਗੋਤ੍ਰਾਦਿ ਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਿਰਲੇਪ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਨਾ ਪਿਉ ਹੈ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੰਸ਼, ਨਾ ਕੁਟੰਬ।
ਜਾਲਂਧਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਸੌ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਤਤਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰ
ਜਾਲੰਧਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜੋ ਆਖੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਃ ਕਾਮੀ ਵृषਾਰੂਢਃ ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍ । ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸੁਤੌ ਸ੍ਕਂਦਵਿਨਾਯਕੌ
ਤੂੰ ਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਾ, ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸਕੰਦ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਆ ਗਏ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਦੇਵਦੇਵੋ ਯਤਵਾਗਂਗਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਚਕਾਰ ਚ ਕਰੈਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਤੈਰ੍ਵਾਸੁਕਿਰ੍ਭੂਤਲੇऽਪਤਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ-ਹੱਥ ਰੋਕ ਲਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਾਸੁਕੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹੇਰਂਬਵਾਹਨਸ੍ਯਾਖੋਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਥਾਹਿਨਾ । ਸ੍ਵਪਤ੍ਰਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮੁਂਚਮੁਂਚੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਹੇਰੰਬ ਦੇ ਵਾਹਨ ਚੂਹੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਸੱਪ ਨੇ ਫੜ ਲਈ। ਆਪਣਾ ਪਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਛੱਡ, ਛੱਡ!'
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਸ੍ਕਂਦਵਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਤਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਸੁਕਿਰ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਾਖੁਪੁਚ੍ਛਮਥੋਦ੍ਗਿਰਤ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਦ ਸਕੰਦ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਉਤਾਵਲਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਸੁਕੀ ਡਰ ਕਰ ਚੂਹੇ ਦੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਪੂੰਛ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।