ਪਦ੍ਮਮੁਤ੍ਪਲਮਾਂਦੋਲ ਪਾਦੋ ਵ੍ਯਜਨ ਚਾਮਰੇ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰੇ ਚ ਗਦਾਧਨੁਰਥੈਵ ਚ
ਕਮਲ, ਨੀਲੋਫਰ, ਝੂਲਾ, ਪੈਰ, ਪੱਖਾ, ਚਾਮਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰਥ ਵੀ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਡਮਰੁਂਖਡ੍ਗਂ ਵृषਂ ਭृਂਗਿਰਿਟਿਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਤਥਾष੍ਟਪਤ੍ਰਂ ਕਮਲਮਨ੍ਯਦ੍ਯਂਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਡਮਰੂ, ਤਲਵਾਰ, ਨੰਦਾ, ਭੰਬੀ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ, ਸ਼ਿਵ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਯੰਤਰ ਵੀ।
ਕਲ੍ਪਯਂਤੀ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਸੇਵਤੇ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ । ਕਦਾਚਿਦਥ ਸਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਦੇਵਸਦ੍ਮਨ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਵੱਛਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਘਰ ਆਈ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਾਰਾਂਕਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵਵੇਸ਼੍ਮ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਅਥ ਤਾਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਕਿਸੇ ਜੇਲ੍ਹ ਦੀ ਮੋਹਰ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਮੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਾਰਾਙ੍ਕਿਕ ਉਵਾਚ- ਏਕਾਂਤਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਯੁਵਾਹਂ ਸ੍ਥਵਿਰਸ਼੍ਚ ਨ । ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਵ੍ਯਾਧਿਤਂ षਂਢਮਸ਼ਕ੍ਤਂ ਧਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੇਲ੍ਹੀ ਆਖਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਇਕੱਲੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਂ, ਬੁੱਢਾ ਨਹੀਂ; ਬੁੱਢਾ, ਬੀਮਾਰ, ਨਪੁੰਸਕ, ਅਸਮਰਥ ਤੇ ਗਰੀਬ—
ਅਦੀਰ੍ਘਮੇਹਨਂ ਦੀਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਯੋषਿਦੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਲਂ ਮਲਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਜਡਂ ਦੁਰ੍ਗਂਧਿਦੂषਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੂਤ ਛੋਟੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਔਰਤ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੈਲ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮੰਦਾ, ਸੁਸਤ ਤੇ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਵ੍ਯਸਨਂ ਨਾਰੀ ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜ੍ਜਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਵੇਸ਼੍ਯੇ ਮੈਥੁਨਂ ਜੀਵਯਾਸ਼ੁ ਮਾਮ੍
ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵੀ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਟਾਲ ਲਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਤੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਬਚਾਓ।
ਵੇਸ਼੍ਯੋਵਾਚ- ਨਿਯਤਃ ਸਰ੍ਵਜਾਤੀਨਾਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਖਪ੍ਰਦਃ । ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਿਤਿ ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਉਹ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹਰ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਧੀਨਾ ਯਦਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਤਦਾ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਸਂਗਤਾ । ਪਤਿਵ੍ਰਤੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰਾਂਕਿਕ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਚੈਵਂ ਮृਤਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਥ ਰਾਜਾਂਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਕਾਰਾਂਕਿਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਵੇਸ਼੍ਯੈਵ ਨੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨੇਤਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਚ ਨੋਚਿਤਮ੍ । ਇਤ੍ਥਂ ਰਾਜਾਨਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਮਂਡਂ ਚੈਵਾਰਨਾਲਜਮ੍
ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ 'ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਤਾਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਹੀ ਹੈ, ਘਰਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਰਾਖ ਲੈ ਆਇਆ।
ਕਿਂਚਿਦਾਦਾਯ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮਂਦਿਰਂ ਗਤਵਾਨਯਮ੍ । ਨਿਦ੍ਰਾਵਸਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਸृਜ੍ਯਚ ਕਰਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਵਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਂਡਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੁष੍ਟਧੀਃ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਖ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਦੱਸਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾਥ ਵੇਸ਼੍ਯਾਗ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤਵ ਯੋषਿਤਃ । ਉਤ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਲੈ।
ਉਨ੍ਮੁਕ੍ਤਬਂਧਮਥਵਾ ਵਸਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਵੇਸ਼੍ਯਾਵੇਸ਼੍ਮਾਥਗਤਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਕਾਰਾਂਕਿਕਂ ਵਚਃ
ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੇਖ, ਕਿ ਓਹ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕਾਰਾਂਕਿਕ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਇਦਮਾਹ ਸਨਿਦ੍ਰੇਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਂ ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ । ਸ ਤੂਵਾਚ ਨृਪਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਮੇ ਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਨृਪ
ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵੇਖੀਏ; ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੇਖ ਲੈ।' ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਤਨ੍ਮਾਤਰਂ ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਨਿਯੋਜਯ । ਤਦ੍ਦृष੍ਟੌ ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਦਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਸ਼ੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਉ ਨੂੰ ਆਖੋ ਕਿ ਉਹ ਵੇਖ ਲੈਣ। ਜਦ ਉਹ ਵੇਖ ਲੈਣਗੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਆਨੀਤਾ ਹ੍ਯਥ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੁ ਮਾਤਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ । ਵਚਨਾਤ੍ਤੁ ਨृਪਸ੍ਯੈਵ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੋਧਯਤੀਵ ਸਾ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਵੇਖਣ ਲਈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਕੱਪੜਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਮਂਡਮਥ ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਂਬਾ ਹ੍ਯਮਰ੍ਦਯਤ੍ । ਮਰ੍ਦਨਾਦ੍ਵਸਨਂ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਕਿਂ ਤਦਿਤ੍ਯਾਹ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਥੇ ਰਾਖ ਲੱਭ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਲਿਆ। ਮਲਣ ਨਾਲ ਕੱਪੜਾ ਗੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੇਵ ਨੋ ਕਿਂਚਿਦਿਤਿ ਵੇਸ਼੍ਯਾਪ੍ਰਸੂਰਪਿ । ਬਹੁਵਾਕ੍ਯੇਨ ਰਾਜਾਥ ਵਸਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਂਕਯਾ
'ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਮਾਲਕ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ,' ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਸ਼ੱਕ ਕਰ ਕੇ, ਕੱਪੜਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮਿਦਂ ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਾਹੈਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਾਮਿਤਿ । ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਵਚੋ ਨृਪਮ੍
ਇਹ ਕੱਪੜਾ ਵੀਰਜ ਨਾਲ ਗੀਲਾ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹਾਂ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਹੈ।'
ਰਾਜਾਥ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦਂਡਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਭਾषਤ । ਇਦਾਨੀਮੇਵ ਵੇਸ਼੍ਯਾਯਾਃ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਂਧ੍ਯਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣੇ ਹੀ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦੇ, ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ।'
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਘਟਿਕਾਭ੍ਯਂਤਰੇ ਮਮ । ਦਂਡਕਸ਼੍ਚ ਨृਪੋਕ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮੈਨੂੰ ਘੰਟੇ-ਅੱਧ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਓ। ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਇਹੀ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਿਰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚ ਫਲਮਦ੍ਯ ਤੇ । ਜ੍ਵਾਲਯੈਵ ਹਿ ਵਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਜਿਘ੍ਰਸਿ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁੰਘਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਰਸਂ ਜਾਨਾਸਿ ਮਤਿਮਾਨਤਿਕ੍ਰੋਧੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਂ ਜ੍ਵਾਲਾਮੁਖੋ ਜਾਤੋ ਰਾਜਾ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋऽਕ੍ਸ਼ਮੀ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਸਲ ਮੱਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਜਿਆਦਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਲਾਮੁਖਾ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਮਿਣਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਪਰਤ੍ਰੇਹ ਸੁਖੇਪ੍ਸੁਨਾ । ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਹਾਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਵਿਮੁਕ੍ਤਪਾਪਬਂਧਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
—ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਸ਼ਿਵਰਾਘਵਸਂਵਾਦੇ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਕਥਨਂ। ਨਾਮ ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ 'ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਸੌ ਦਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਮਹੇਸ਼ਨਾਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੂਜਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਨਮਸ੍ਕਾਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਦृष੍ਟਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮਾਹੇਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ।
ਜਲਦਾਨਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਧੂਪਦਾਨਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ । ਦੀਪਗਂਧਾਦਿਦਾਨਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਦ ਮੇ ਗੁਰੋ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਧੂਪ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਦੀਵਾ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸੋ।