ਨਾਨਾਦੀਪਸਮੋਪੇਤਂ ਮਣਿਭਿਰ੍ਨਾਗਰਾਡਿਵ । ਭਟਾਨਾਮਥ ਸਂਮਰ੍ਦ ਏਕੋ ਦੀਪੋ ਪਤਨ੍ਨृਪੇ
ਉਹ ਘਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਹਿਲ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਦੀਵਾ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਦਾਸੌ ਕੁਪਿਤੋ ਰਾਜਾ ਦੀਪਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਦੇਵਾਲਯਪੁਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ, ਫੌਰਨ ਉਹ ਦੀਵਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਦਗ੍ਧਂ ਦੇਵਗृਹਂ ਤੇਨ ਏਨਸ਼੍ਚ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਅਥ ਤੇਨ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਗ੍ਧਂ ਵੇਸ਼੍ਮਗृਹਾਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੰਦਰ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਘਰ ਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਿਰ੍ਮਾਪਯਾਮਾਸ ਨृਪੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨਮਥਾਯਜਤ੍ । ਅਥ ਮृਤ੍ਯੁਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਾਜਾਰਾਧਿਤਸ਼ਂਕਰਃ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੰਦਰ ਨਵਾਂ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਮੌਤ ਦਾ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਯੀ ਭਸ੍ਮਸ਼ਾਯੀ ਜਪਨ੍ਰੁਦ੍ਰਂ ਮਮਾਰ ਹ । ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸੋਯਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤਃ
ਉਹ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਗਣਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਮਮਵੈ ਪਰਿਚਾਰਕਃ । ਸ਼ਾਙ੍ਕਰਾਨ੍ਮਮ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਾਦਾਨਯਸ੍ਵ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ ਕਰ।
ਸ਼ਿਰੋਹੀਨੋ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜ੍ਵਾਲਾਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸਤੂਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦਾ ਹੋਵੇਂਗਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਨਾਸਿਕਾਸ੍ਯਂ ਸ਼ਿਰੋਗਣਃ । ਏਤੈਰ੍ਵਿਨਾ ਵ੍ਯਵਹृਤਿਃ ਕਥਂ ਮੇ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਜੀਭ, ਨੱਕ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਿਰ—ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂਗਾ?
ਅਭਾਵੇ ਸ਼ਿਰਸਃ ਕਿਂ ਵਾ ਮਯਾ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਵਿਭੋ । ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਯੈਵ ਸ੍ਵੀਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵੀ ਪਰਮਸੁਂਦਰੀ
ਜੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਤੂੰ ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਮਹੇਸ਼ਭਵਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਰ੍ਤੁਵਰ੍ਣਕਰਂਗਕੈਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਨਂਦ੍ਯਾਵਰ੍ਤਾਦਿਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦਾ ਘਰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਭਾਗ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਨੰਦੀਅਵਰਤ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਮੁਤ੍ਪਲਮਾਂਦੋਲ ਪਾਦੋ ਵ੍ਯਜਨ ਚਾਮਰੇ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰੇ ਚ ਗਦਾਧਨੁਰਥੈਵ ਚ
ਕਮਲ, ਨੀਲੋਫਰ, ਝੂਲਾ, ਪੈਰ, ਪੱਖਾ, ਚਾਮਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰਥ ਵੀ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਡਮਰੁਂਖਡ੍ਗਂ ਵृषਂ ਭृਂਗਿਰਿਟਿਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਤਥਾष੍ਟਪਤ੍ਰਂ ਕਮਲਮਨ੍ਯਦ੍ਯਂਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਡਮਰੂ, ਤਲਵਾਰ, ਨੰਦਾ, ਭੰਬੀ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ, ਸ਼ਿਵ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਯੰਤਰ ਵੀ।
ਕਲ੍ਪਯਂਤੀ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਸੇਵਤੇ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ । ਕਦਾਚਿਦਥ ਸਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਦੇਵਸਦ੍ਮਨ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਵੱਛਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਘਰ ਆਈ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਾਰਾਂਕਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵਵੇਸ਼੍ਮ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਅਥ ਤਾਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਕਿਸੇ ਜੇਲ੍ਹ ਦੀ ਮੋਹਰ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਮੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਾਰਾਙ੍ਕਿਕ ਉਵਾਚ- ਏਕਾਂਤਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਯੁਵਾਹਂ ਸ੍ਥਵਿਰਸ਼੍ਚ ਨ । ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਵ੍ਯਾਧਿਤਂ षਂਢਮਸ਼ਕ੍ਤਂ ਧਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੇਲ੍ਹੀ ਆਖਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਇਕੱਲੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਂ, ਬੁੱਢਾ ਨਹੀਂ; ਬੁੱਢਾ, ਬੀਮਾਰ, ਨਪੁੰਸਕ, ਅਸਮਰਥ ਤੇ ਗਰੀਬ—
ਅਦੀਰ੍ਘਮੇਹਨਂ ਦੀਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਯੋषਿਦੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਲਂ ਮਲਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਜਡਂ ਦੁਰ੍ਗਂਧਿਦੂषਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੂਤ ਛੋਟੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਔਰਤ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੈਲ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮੰਦਾ, ਸੁਸਤ ਤੇ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਵ੍ਯਸਨਂ ਨਾਰੀ ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜ੍ਜਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਵੇਸ਼੍ਯੇ ਮੈਥੁਨਂ ਜੀਵਯਾਸ਼ੁ ਮਾਮ੍
ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵੀ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਟਾਲ ਲਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਤੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਬਚਾਓ।
ਵੇਸ਼੍ਯੋਵਾਚ- ਨਿਯਤਃ ਸਰ੍ਵਜਾਤੀਨਾਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਖਪ੍ਰਦਃ । ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਿਤਿ ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਉਹ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹਰ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਧੀਨਾ ਯਦਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਤਦਾ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਸਂਗਤਾ । ਪਤਿਵ੍ਰਤੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰਾਂਕਿਕ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਚੈਵਂ ਮृਤਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਥ ਰਾਜਾਂਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਕਾਰਾਂਕਿਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਵੇਸ਼੍ਯੈਵ ਨੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨੇਤਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਚ ਨੋਚਿਤਮ੍ । ਇਤ੍ਥਂ ਰਾਜਾਨਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਮਂਡਂ ਚੈਵਾਰਨਾਲਜਮ੍
ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ 'ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਤਾਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਹੀ ਹੈ, ਘਰਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਰਾਖ ਲੈ ਆਇਆ।
ਕਿਂਚਿਦਾਦਾਯ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮਂਦਿਰਂ ਗਤਵਾਨਯਮ੍ । ਨਿਦ੍ਰਾਵਸਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਸृਜ੍ਯਚ ਕਰਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਵਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਂਡਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੁष੍ਟਧੀਃ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਖ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਦੱਸਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾਥ ਵੇਸ਼੍ਯਾਗ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤਵ ਯੋषਿਤਃ । ਉਤ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਲੈ।
ਉਨ੍ਮੁਕ੍ਤਬਂਧਮਥਵਾ ਵਸਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਵੇਸ਼੍ਯਾਵੇਸ਼੍ਮਾਥਗਤਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਕਾਰਾਂਕਿਕਂ ਵਚਃ
ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੇਖ, ਕਿ ਓਹ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਕਾਰਾਂਕਿਕ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਇਦਮਾਹ ਸਨਿਦ੍ਰੇਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਂ ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ । ਸ ਤੂਵਾਚ ਨृਪਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਮੇ ਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਨृਪ
ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵੇਖੀਏ; ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੇਖ ਲੈ।' ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਤਨ੍ਮਾਤਰਂ ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਨਿਯੋਜਯ । ਤਦ੍ਦृष੍ਟੌ ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਦਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਸ਼ੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਉ ਨੂੰ ਆਖੋ ਕਿ ਉਹ ਵੇਖ ਲੈਣ। ਜਦ ਉਹ ਵੇਖ ਲੈਣਗੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਆਨੀਤਾ ਹ੍ਯਥ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੁ ਮਾਤਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ । ਵਚਨਾਤ੍ਤੁ ਨृਪਸ੍ਯੈਵ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੋਧਯਤੀਵ ਸਾ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਵੇਖਣ ਲਈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਕੱਪੜਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਮਂਡਮਥ ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਂਬਾ ਹ੍ਯਮਰ੍ਦਯਤ੍ । ਮਰ੍ਦਨਾਦ੍ਵਸਨਂ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਕਿਂ ਤਦਿਤ੍ਯਾਹ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਥੇ ਰਾਖ ਲੱਭ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਲਿਆ। ਮਲਣ ਨਾਲ ਕੱਪੜਾ ਗੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੇਵ ਨੋ ਕਿਂਚਿਦਿਤਿ ਵੇਸ਼੍ਯਾਪ੍ਰਸੂਰਪਿ । ਬਹੁਵਾਕ੍ਯੇਨ ਰਾਜਾਥ ਵਸਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਂਕਯਾ
'ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਮਾਲਕ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ,' ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਸ਼ੱਕ ਕਰ ਕੇ, ਕੱਪੜਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।