ਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤੇਨ ਭੋਗ੍ਯਂ ਹਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਲੁਬ੍ਧਕ ਉਵਾਚ- ਅਸ਼ੌਚਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਮੇਕਕਰ੍ਤृਕਮ੍
"ਜਿਸ ਨੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।"
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਫਲਂ ਚ ਦ੍ਵਿਬਹੁष੍ਵਪਿ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ਼ਤਾਰ੍ਭਕਃ
"ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਭ ਉਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀਰਭਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਕੋਟਿਗਣੋਪੇਤੋ ਏਹਿ ਲੁਬ੍ਧਕਬਂਧੁਯੁਕ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਚ ਤਥਾ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਜ੍ਞਾਤਿਬਂਧੁਯੁਕ੍
ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲੇਗਾ।"
ਆਰੁਹ੍ਯੇਦਂ ਵਿਮਾਨਂ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਿਵਂ ਤੁ ਵਃ । ਅਥ ਤਦ੍ਵਚਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਵਿਮਾਨਗਃ
"ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਪਾਪਬਂਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਕਰ ਲਈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।"
ਯਦਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਜਯੇਸ਼ਾਂ ਗਣਂ ਨृਪ । ਗੋਮਯੋਦਕਲੇਪਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਚਰ
"ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰ।"
ਏਤਾਵਤਾ ਭੂਮਿਰਾਜ੍ਯਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਾਵਦਾਯੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮਂਤੇ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਭਵੇਤ੍
"ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਪੱਕਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ, ਤੇ ਆਖਰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰ ਮਿਲੇਗਾ।"
ਨੈਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯਸਂਸਿਦ੍ਧਿਰਨੁਮृਤ੍ਯੁਤਃ । ਅਤੋ ਦੇਹਾਂਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸੇਵਾਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
"ਪਰ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ—"
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਥਾ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਅਥ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪੂਜਾਂ ਮृਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤਸ੍ਤਤਃ
ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਭੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇਗੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਜਜਨ੍ਮਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵੇਰਤਃ । ਕਦਾਚਿਦਥ ਦੇਵਸ੍ਯ ਗृਹਮਭ੍ਯਗਮਨ੍ਨृਪਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ।
ਨਾਨਾਦੀਪਸਮੋਪੇਤਂ ਮਣਿਭਿਰ੍ਨਾਗਰਾਡਿਵ । ਭਟਾਨਾਮਥ ਸਂਮਰ੍ਦ ਏਕੋ ਦੀਪੋ ਪਤਨ੍ਨृਪੇ
ਉਹ ਘਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਹਿਲ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਦੀਵਾ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਦਾਸੌ ਕੁਪਿਤੋ ਰਾਜਾ ਦੀਪਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਦੇਵਾਲਯਪੁਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ, ਫੌਰਨ ਉਹ ਦੀਵਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਦਗ੍ਧਂ ਦੇਵਗृਹਂ ਤੇਨ ਏਨਸ਼੍ਚ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਅਥ ਤੇਨ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਗ੍ਧਂ ਵੇਸ਼੍ਮਗृਹਾਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੰਦਰ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਘਰ ਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਿਰ੍ਮਾਪਯਾਮਾਸ ਨृਪੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨਮਥਾਯਜਤ੍ । ਅਥ ਮृਤ੍ਯੁਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਾਜਾਰਾਧਿਤਸ਼ਂਕਰਃ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੰਦਰ ਨਵਾਂ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਮੌਤ ਦਾ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਯੀ ਭਸ੍ਮਸ਼ਾਯੀ ਜਪਨ੍ਰੁਦ੍ਰਂ ਮਮਾਰ ਹ । ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸੋਯਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤਃ
ਉਹ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਗਣਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਮਮਵੈ ਪਰਿਚਾਰਕਃ । ਸ਼ਾਙ੍ਕਰਾਨ੍ਮਮ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਾਦਾਨਯਸ੍ਵ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ ਕਰ।
ਸ਼ਿਰੋਹੀਨੋ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜ੍ਵਾਲਾਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸਤੂਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦਾ ਹੋਵੇਂਗਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਨਾਸਿਕਾਸ੍ਯਂ ਸ਼ਿਰੋਗਣਃ । ਏਤੈਰ੍ਵਿਨਾ ਵ੍ਯਵਹृਤਿਃ ਕਥਂ ਮੇ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਜੀਭ, ਨੱਕ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਿਰ—ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂਗਾ?
ਅਭਾਵੇ ਸ਼ਿਰਸਃ ਕਿਂ ਵਾ ਮਯਾ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਵਿਭੋ । ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਯੈਵ ਸ੍ਵੀਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵੀ ਪਰਮਸੁਂਦਰੀ
ਜੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਤੂੰ ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਮਹੇਸ਼ਭਵਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਰ੍ਤੁਵਰ੍ਣਕਰਂਗਕੈਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਨਂਦ੍ਯਾਵਰ੍ਤਾਦਿਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦਾ ਘਰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਭਾਗ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਨੰਦੀਅਵਰਤ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਮੁਤ੍ਪਲਮਾਂਦੋਲ ਪਾਦੋ ਵ੍ਯਜਨ ਚਾਮਰੇ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰੇ ਚ ਗਦਾਧਨੁਰਥੈਵ ਚ
ਕਮਲ, ਨੀਲੋਫਰ, ਝੂਲਾ, ਪੈਰ, ਪੱਖਾ, ਚਾਮਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰਥ ਵੀ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਡਮਰੁਂਖਡ੍ਗਂ ਵृषਂ ਭृਂਗਿਰਿਟਿਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਤਥਾष੍ਟਪਤ੍ਰਂ ਕਮਲਮਨ੍ਯਦ੍ਯਂਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਡਮਰੂ, ਤਲਵਾਰ, ਨੰਦਾ, ਭੰਬੀ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ, ਸ਼ਿਵ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਯੰਤਰ ਵੀ।
ਕਲ੍ਪਯਂਤੀ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਸੇਵਤੇ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ । ਕਦਾਚਿਦਥ ਸਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਦੇਵਸਦ੍ਮਨ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਵੱਛਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਘਰ ਆਈ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਾਰਾਂਕਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵਵੇਸ਼੍ਮ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਅਥ ਤਾਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਕਿਸੇ ਜੇਲ੍ਹ ਦੀ ਮੋਹਰ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਮੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਾਰਾਙ੍ਕਿਕ ਉਵਾਚ- ਏਕਾਂਤਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਯੁਵਾਹਂ ਸ੍ਥਵਿਰਸ਼੍ਚ ਨ । ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਵ੍ਯਾਧਿਤਂ षਂਢਮਸ਼ਕ੍ਤਂ ਧਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੇਲ੍ਹੀ ਆਖਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਇਕੱਲੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਂ, ਬੁੱਢਾ ਨਹੀਂ; ਬੁੱਢਾ, ਬੀਮਾਰ, ਨਪੁੰਸਕ, ਅਸਮਰਥ ਤੇ ਗਰੀਬ—
ਅਦੀਰ੍ਘਮੇਹਨਂ ਦੀਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਯੋषਿਦੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਲਂ ਮਲਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਜਡਂ ਦੁਰ੍ਗਂਧਿਦੂषਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੂਤ ਛੋਟੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਔਰਤ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੈਲ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮੰਦਾ, ਸੁਸਤ ਤੇ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਵ੍ਯਸਨਂ ਨਾਰੀ ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜ੍ਜਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਵੇਸ਼੍ਯੇ ਮੈਥੁਨਂ ਜੀਵਯਾਸ਼ੁ ਮਾਮ੍
ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵੀ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਟਾਲ ਲਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਤੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਬਚਾਓ।
ਵੇਸ਼੍ਯੋਵਾਚ- ਨਿਯਤਃ ਸਰ੍ਵਜਾਤੀਨਾਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਖਪ੍ਰਦਃ । ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਿਤਿ ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਉਹ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹਰ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਧੀਨਾ ਯਦਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਤਦਾ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਸਂਗਤਾ । ਪਤਿਵ੍ਰਤੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰਾਂਕਿਕ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਚੈਵਂ ਮृਤਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਥ ਰਾਜਾਂਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਕਾਰਾਂਕਿਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।