ਇਤ੍ਥਂ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਸ ਤਥਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ੍ਵਧਿਤਿਨਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਵਚਂ ਦਕ੍ਸ਼ਪਾਦਂ ਤ੍ਵਚਂ ਚ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਕਟੇਰਧਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਕਮਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਮਪਾਦਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਕਟਿਪਰ੍ਯਂਤਮਾਸ਼ੁਚ । ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਵੇਪਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਥਾਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵੀ ਕਮਰ ਤੱਕ ਕੱਟੀ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਉੱਥੋਂ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਵੀ ਕੱਟਿਆ।
ਕਰਾਂਸੋਦਰਹृਤ੍ਕਂਠਤ੍ਵਚਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਲੁਬ੍ਧਕਃ । ਮਸ੍ਤਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਚਂ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਾਨ੍
ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ, ਪੇਟ, ਦਿਲ ਤੇ ਗਲੇ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਬੈਠਾ।
ਤਯੋਰਂਤਰਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤੁਲਮ੍ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾਂਗੁਲਿ ਸਮਾਦਾਯ ਦੇਵਾਯਾਰ੍ਪਿਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਚਮ੍
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਗੋਲ ਮਾਸ ਵੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਖ ਹੋਈਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚਮੜੀ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਰਾਦੇਵ ਤਥਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਃ ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਨਾਨਾਭੂषਣਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਯਤਿ ਸ਼ਾਙ੍ਕਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਹੀ ਇੱਕ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਸ਼ੈਵਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਦੂਤਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਮੁਕੁਟਾਕਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਅਜੀਬ ਤਾਜ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਾਣਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਨਿਭਾਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ ਸੁਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਵਿਮਾਨਵਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਸੀ, ਸਾਫ਼ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸੂਰ੍ਯਸਮਾਃ ਸ਼ਾਂਤਾ ਰਂਭਾਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਯੁਤਾਃ । ਸੂਨੁਪਤ੍ਨੀਬਲੋਤ੍ਸਾਹ ਵਿਲਾਸਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਤਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਰੰਭਾ ਵਰਗੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇਜਸਾ ਸੂਰ੍ਯਸਦृਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਮਵਾਕਿਰਨ੍ । ਤੈਰਾਹੂਤੋ ਲੁਬ੍ਧਕਸ਼੍ਚ ਨਾਗਚ੍ਛਦਵਦਚ੍ਚ ਤਾਨ੍
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਾਰ੍ਯਾਬਂਧੁਜਨੋਪੇਤੋ ਗਚ੍ਛੇਹਮਥਵਾ ਨ ਵਾ । ਸ਼ੈਵਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦਥੋਚਿਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣ, ਤਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤੇਨ ਭੋਗ੍ਯਂ ਹਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਲੁਬ੍ਧਕ ਉਵਾਚ- ਅਸ਼ੌਚਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਮੇਕਕਰ੍ਤृਕਮ੍
"ਜਿਸ ਨੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।"
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਫਲਂ ਚ ਦ੍ਵਿਬਹੁष੍ਵਪਿ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ਼ਤਾਰ੍ਭਕਃ
"ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਭ ਉਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀਰਭਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਕੋਟਿਗਣੋਪੇਤੋ ਏਹਿ ਲੁਬ੍ਧਕਬਂਧੁਯੁਕ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਚ ਤਥਾ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਜ੍ਞਾਤਿਬਂਧੁਯੁਕ੍
ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲੇਗਾ।"
ਆਰੁਹ੍ਯੇਦਂ ਵਿਮਾਨਂ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਿਵਂ ਤੁ ਵਃ । ਅਥ ਤਦ੍ਵਚਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਵਿਮਾਨਗਃ
"ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਪਾਪਬਂਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਕਰ ਲਈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।"
ਯਦਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਜਯੇਸ਼ਾਂ ਗਣਂ ਨृਪ । ਗੋਮਯੋਦਕਲੇਪਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਚਰ
"ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰ।"
ਏਤਾਵਤਾ ਭੂਮਿਰਾਜ੍ਯਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਾਵਦਾਯੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮਂਤੇ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਭਵੇਤ੍
"ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਪੱਕਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ, ਤੇ ਆਖਰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰ ਮਿਲੇਗਾ।"
ਨੈਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯਸਂਸਿਦ੍ਧਿਰਨੁਮृਤ੍ਯੁਤਃ । ਅਤੋ ਦੇਹਾਂਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸੇਵਾਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
"ਪਰ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ—"
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਥਾ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਅਥ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪੂਜਾਂ ਮृਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤਸ੍ਤਤਃ
ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਭੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇਗੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਜਜਨ੍ਮਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵੇਰਤਃ । ਕਦਾਚਿਦਥ ਦੇਵਸ੍ਯ ਗृਹਮਭ੍ਯਗਮਨ੍ਨृਪਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ।
ਨਾਨਾਦੀਪਸਮੋਪੇਤਂ ਮਣਿਭਿਰ੍ਨਾਗਰਾਡਿਵ । ਭਟਾਨਾਮਥ ਸਂਮਰ੍ਦ ਏਕੋ ਦੀਪੋ ਪਤਨ੍ਨृਪੇ
ਉਹ ਘਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਹਿਲ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਦੀਵਾ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਦਾਸੌ ਕੁਪਿਤੋ ਰਾਜਾ ਦੀਪਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਦੇਵਾਲਯਪੁਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ, ਫੌਰਨ ਉਹ ਦੀਵਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਦਗ੍ਧਂ ਦੇਵਗृਹਂ ਤੇਨ ਏਨਸ਼੍ਚ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਅਥ ਤੇਨ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਗ੍ਧਂ ਵੇਸ਼੍ਮਗृਹਾਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੰਦਰ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਘਰ ਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਿਰ੍ਮਾਪਯਾਮਾਸ ਨृਪੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨਮਥਾਯਜਤ੍ । ਅਥ ਮृਤ੍ਯੁਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਾਜਾਰਾਧਿਤਸ਼ਂਕਰਃ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੰਦਰ ਨਵਾਂ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਮੌਤ ਦਾ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਯੀ ਭਸ੍ਮਸ਼ਾਯੀ ਜਪਨ੍ਰੁਦ੍ਰਂ ਮਮਾਰ ਹ । ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸੋਯਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤਃ
ਉਹ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਗਣਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਮਮਵੈ ਪਰਿਚਾਰਕਃ । ਸ਼ਾਙ੍ਕਰਾਨ੍ਮਮ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਾਦਾਨਯਸ੍ਵ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ ਕਰ।
ਸ਼ਿਰੋਹੀਨੋ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜ੍ਵਾਲਾਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸਤੂਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦਾ ਹੋਵੇਂਗਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਨਾਸਿਕਾਸ੍ਯਂ ਸ਼ਿਰੋਗਣਃ । ਏਤੈਰ੍ਵਿਨਾ ਵ੍ਯਵਹृਤਿਃ ਕਥਂ ਮੇ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਜੀਭ, ਨੱਕ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਿਰ—ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂਗਾ?
ਅਭਾਵੇ ਸ਼ਿਰਸਃ ਕਿਂ ਵਾ ਮਯਾ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਵਿਭੋ । ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਯੈਵ ਸ੍ਵੀਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵੀ ਪਰਮਸੁਂਦਰੀ
ਜੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਤੂੰ ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਮਹੇਸ਼ਭਵਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਰ੍ਤੁਵਰ੍ਣਕਰਂਗਕੈਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਨਂਦ੍ਯਾਵਰ੍ਤਾਦਿਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦਾ ਘਰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਭਾਗ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਨੰਦੀਅਵਰਤ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਸੀ।