ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਹਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਤੌ ਮਮ । ਪੁਰੋਧਸਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਗੁਰੁਮ੍
ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਨ ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵਸਿष੍ਠਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਂ ਚ ਸ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਗਤਿਂ ਮਮ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਮੈਂ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਅਚਾਰਯ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮਾਥ ਮੁਨਿਨਾ ਪਰਿਪੂਜਿਤਃ । ਆਲਿਂਗਿਤਸ਼ਿਰੋ ਘ੍ਰਾਤੋ ਦਤ੍ਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਗਮਨਂ ਕਿਂ ਤੇ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵੈ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਂਸਾਰਤਰਣਾਯ ਹਿ
ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ!'
ਖਿਨ੍ਨੋਹਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਭਵਂਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ । ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਗਤਿਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਵੇਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਏਨਂ ਪੂਜਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍ । ਯਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਰੁਂਧਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਮਲੋਕਂ ਗਤੋ ਨ ਸਃ । ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਗਾਦਤਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਥੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸੁਤੋ ਮਮ । ਅਮੁਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਲੁਬ੍ਧਕਂ ਵਨਚਾਰਿਣਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵੇਖ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ।
ਪੂਜਯਂਤਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਪਤ੍ਰਮਾਤ੍ਰੈ ਸ੍ਵਸਂਭृਤੈਃ । ਸ਼ਮੀਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਂਭੂਤੈਸ੍ਤਥਾ ਪੂਗਪ੍ਰਸੂਨਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਲਏ ਹੋਏ ਪੱਤੇ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਦਂਬਕੁਸੁਮੈਰਰ੍ਕਕੁਸੁਮੈਰ੍ਯੂਥਿਕਾਭਵੈਃ । ਏਤੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਪੂਜਯਂਤਂ ਵਿਲੋਕਯ
ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਯੂਥਿਕਾ ਦੇ ਕਲਿਆਂ ਨਾਲ—ਇਹ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਪੂਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੇਖ।
ਇਤੋਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਰਿष੍ਯਤਿ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਅਂਤਕਾਲੇ ਸਮਾਯਾਤੇ ਲੁਬ੍ਧਕੋਪਿ ਸ਼ਿਵਾਯ ਵੈ
ਹੁਣ 'ਯਮ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ। ਆਖਰੀ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲ ਮੁੜ ਜਾਵੇਗਾ।
ਉਪਹਾਰਪ੍ਰਦਾਨਾਯ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਘਟਮ੍ । ਤਂ ਚੂਤਫਲਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ੁਨੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਘੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੰਬਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਛੋਹ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਨਿੰਦਤ ਸੀ।
ਸਂਕਲ੍ਪਿਤੋਪਹਾਰਸ੍ਯ ਹ੍ਯਭਾਵਾਲ੍ਲੁਬ੍ਧਕਸ੍ਤਥਾ । ਇਦਂ ਜਗੌ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਸੂਚਕਮ੍
ਜਦ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਚੰਗਾ ਬਚਨ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਾਭਾਵੇ ਹਰਿਰ੍ਨੇਤ੍ਰਂ ਫਲਾਭਾਵੇਂਗੁਲਂ ਰਵਿਃ । ਲਿਂਗਵਿਸ੍ਰਂਸਨੇਕਂ ਚ ਜਮਦਗ੍ਨਿ ऋषਿਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਅੱਖ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਂਗਲ; ਤੇ ਜਮਦਗਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਲਿਂਗਪੀਠਵਿਭੇਦੇ ਚ ਗਾਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਮਾਹੈਸ਼੍ਵਰੈਰਨ੍ਯਤ੍ਸਾਹਸਂ ਪਰਮਂ ਕृਤਮ੍
ਜਦ ਲਿੰਗ ਦਾ ਆਸਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਸਹਾਸ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਮਮਾਪਿ ਤਤ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਮਨ੍ਯਥਾ ਦੋषਭਾਗਹਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਆਦਮੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਲੁਬ੍ਧਕृਤਾਂ ਪੂਜਾਮਾਹृਤ੍ਯਾਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਵਮਨਂ ਚ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਪੀਠੇਥ ਲੁਬ੍ਧਕਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਪਾਗਲ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਖਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਉਲਟੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਦ ਕਿ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਾਪਕਾਰਿਣਂ ਚੈਨਂ ਹਨ੍ਮਿ ਨੋ ਵੇਤ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍ । ਅਥ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਵਧਾਯੈਵ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ?' ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੇਨ ਯਥੋਦ੍ਭੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾ ਮਯਾ ਕृਤਾ । ਲਿਂਗਪ੍ਰਾਵਰਣੇ ਹ੍ਯੇषਾ ਤਦਹਂ ਮਮ ਦੇਹਿਨਃ
ਉਸ ਪਾਗਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਚੁੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਚੀਜ਼ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਤ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਾਵृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਗਿਯਂ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮ੍ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਯਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਪੂਜਾਵਿਮੋਚਨਾਯੈਤਤ੍ਫਲਹਾਨੇਰ੍ਗਲਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਇਹ ਚਮੜੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਤਾਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਜਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦਾ ਫਲ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਸ ਤਥਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ੍ਵਧਿਤਿਨਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਵਚਂ ਦਕ੍ਸ਼ਪਾਦਂ ਤ੍ਵਚਂ ਚ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਕਟੇਰਧਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਕਮਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਮਪਾਦਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਕਟਿਪਰ੍ਯਂਤਮਾਸ਼ੁਚ । ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਵੇਪਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਥਾਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵੀ ਕਮਰ ਤੱਕ ਕੱਟੀ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਉੱਥੋਂ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਵੀ ਕੱਟਿਆ।
ਕਰਾਂਸੋਦਰਹृਤ੍ਕਂਠਤ੍ਵਚਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਲੁਬ੍ਧਕਃ । ਮਸ੍ਤਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਚਂ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਾਨ੍
ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ, ਪੇਟ, ਦਿਲ ਤੇ ਗਲੇ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਬੈਠਾ।
ਤਯੋਰਂਤਰਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤੁਲਮ੍ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾਂਗੁਲਿ ਸਮਾਦਾਯ ਦੇਵਾਯਾਰ੍ਪਿਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਚਮ੍
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਗੋਲ ਮਾਸ ਵੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਖ ਹੋਈਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚਮੜੀ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਰਾਦੇਵ ਤਥਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਃ ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਨਾਨਾਭੂषਣਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਯਤਿ ਸ਼ਾਙ੍ਕਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਹੀ ਇੱਕ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਸ਼ੈਵਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਦੂਤਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਮੁਕੁਟਾਕਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਅਜੀਬ ਤਾਜ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਾਣਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਨਿਭਾਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ ਸੁਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਵਿਮਾਨਵਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਸੀ, ਸਾਫ਼ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸੂਰ੍ਯਸਮਾਃ ਸ਼ਾਂਤਾ ਰਂਭਾਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਯੁਤਾਃ । ਸੂਨੁਪਤ੍ਨੀਬਲੋਤ੍ਸਾਹ ਵਿਲਾਸਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਤਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਰੰਭਾ ਵਰਗੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇਜਸਾ ਸੂਰ੍ਯਸਦृਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਮਵਾਕਿਰਨ੍ । ਤੈਰਾਹੂਤੋ ਲੁਬ੍ਧਕਸ਼੍ਚ ਨਾਗਚ੍ਛਦਵਦਚ੍ਚ ਤਾਨ੍
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਾਰ੍ਯਾਬਂਧੁਜਨੋਪੇਤੋ ਗਚ੍ਛੇਹਮਥਵਾ ਨ ਵਾ । ਸ਼ੈਵਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦਥੋਚਿਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣ, ਤਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।