ਦੁਃਖੋਦਰ੍ਕਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਵਦਾਮਿ ਤੇ । ਪ੍ਰਸੂਤਿਕਾਲੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਨਾਸ਼ਵਿਚਾਰਣਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਣ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਾਯਾਮਥੋਪਤ੍ਨ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਯੋਨ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧੌ ਤੁ ਜਾਤਾਯਾਂ ਸਂਯੋਗੋ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੀਊਣ ਵਾਸਤੇ ਜੇ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਲੈ ਲਈਏ, ਆਪਣਾ ਸੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਮਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਲਿਂਗਨਪਰੇ ਗਾਢਂ ਸ੍ਤਨ੍ਯੇਨਾਂਗਂ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤੇ । ਤਥਾਪਿ ਯਦਿ ਸਂਯੋਗਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੋਦਨਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਭਾਵੇਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੇ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦृਢਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਗਤਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਤੋ ਵੈਰਸ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਅਥ ਚੇਤ੍ਪਤਿਤੋ ਡਿਂਭੋ ਮਧ੍ਯੇ ਮੈਥੁਨਮੁਦ੍ਗਤਿਃ
ਮਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰਾ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਠੰਡ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਬੱਚਾ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਿਲਾਪ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਤਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਵਿਚ੍ਛੇਦੇ ਦੁਃਖਂ ਕਿਂਚਿਦਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਸਰ੍ਵਕਾਲੇ ਪਰਿਮਿਤੇ ਕਦਾਚਿਦ੍ਰਤਿਸਂਭਵਃ
ਜੇ ਰਸ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਇਹ ਸੁੱਖ ਘੱਟ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਭੋਜਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਾਪੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਦੁਃਖਂ ਵ੍ਯਾਧਿਤਰ੍षਗ੍ਰਹਾਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਂ ਖਾਣਾ ਮਿਲਦਾ, ਨਾਂ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੌਣ ਮਿਲਦਾ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਬਿਮਾਰੀ, ਤਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਤਂ ਯਤ੍ਸੁਖਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਥਾਂਕਾਰੋਹਣਂ ਪਿਤੁਃ । ਆਲਿਂਗਨਕृਤਂ ਤਾਤ ਚੁਂਬਨਾਦਿਕृਤਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਸੁੱਖ ਲੋਕ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਗਲੇ ਲਾਉਣ, ਚੁੰਮਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ—
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮਧੁਰੋਕ੍ਤ੍ਯਾਦਿ ਯਤ੍ਸੁਖਾਨਿ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਰਤਿਮਧ੍ਯੇ ਵਿਰਾਮਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਰਾਜਨ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋ ਸੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਦੁਃਖਾਨਿ ਸਂਤਿ ਪੁਤ੍ਰੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਅਨੇਨ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਕ੍ਰਿਯਸੇ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਵਿਰੋਧਿਨਾ
ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁੱਖ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਮਿਦਂ ਤਸ੍ਮਾਦਾਵਾਂ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸ੍ਥਿਤਾਵਿਹ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਜੋਵਾਚ-। ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਸ਼ੋਕਂ ਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਵਿਰੋਧਿਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਇਹ ਅਟੱਲ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਹਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਤੌ ਮਮ । ਪੁਰੋਧਸਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਗੁਰੁਮ੍
ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਨ ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵਸਿष੍ਠਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਂ ਚ ਸ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਗਤਿਂ ਮਮ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਮੈਂ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਅਚਾਰਯ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮਾਥ ਮੁਨਿਨਾ ਪਰਿਪੂਜਿਤਃ । ਆਲਿਂਗਿਤਸ਼ਿਰੋ ਘ੍ਰਾਤੋ ਦਤ੍ਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਗਮਨਂ ਕਿਂ ਤੇ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵੈ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਂਸਾਰਤਰਣਾਯ ਹਿ
ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ!'
ਖਿਨ੍ਨੋਹਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਭਵਂਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ । ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਗਤਿਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਵੇਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਏਨਂ ਪੂਜਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍ । ਯਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਰੁਂਧਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਮਲੋਕਂ ਗਤੋ ਨ ਸਃ । ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਗਾਦਤਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਥੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸੁਤੋ ਮਮ । ਅਮੁਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਲੁਬ੍ਧਕਂ ਵਨਚਾਰਿਣਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵੇਖ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ।
ਪੂਜਯਂਤਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਪਤ੍ਰਮਾਤ੍ਰੈ ਸ੍ਵਸਂਭृਤੈਃ । ਸ਼ਮੀਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਂਭੂਤੈਸ੍ਤਥਾ ਪੂਗਪ੍ਰਸੂਨਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਲਏ ਹੋਏ ਪੱਤੇ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਦਂਬਕੁਸੁਮੈਰਰ੍ਕਕੁਸੁਮੈਰ੍ਯੂਥਿਕਾਭਵੈਃ । ਏਤੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਪੂਜਯਂਤਂ ਵਿਲੋਕਯ
ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਯੂਥਿਕਾ ਦੇ ਕਲਿਆਂ ਨਾਲ—ਇਹ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਪੂਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੇਖ।
ਇਤੋਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਰਿष੍ਯਤਿ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਅਂਤਕਾਲੇ ਸਮਾਯਾਤੇ ਲੁਬ੍ਧਕੋਪਿ ਸ਼ਿਵਾਯ ਵੈ
ਹੁਣ 'ਯਮ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ। ਆਖਰੀ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲ ਮੁੜ ਜਾਵੇਗਾ।
ਉਪਹਾਰਪ੍ਰਦਾਨਾਯ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਘਟਮ੍ । ਤਂ ਚੂਤਫਲਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ੁਨੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਘੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੰਬਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਛੋਹ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਨਿੰਦਤ ਸੀ।
ਸਂਕਲ੍ਪਿਤੋਪਹਾਰਸ੍ਯ ਹ੍ਯਭਾਵਾਲ੍ਲੁਬ੍ਧਕਸ੍ਤਥਾ । ਇਦਂ ਜਗੌ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਸੂਚਕਮ੍
ਜਦ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਚੰਗਾ ਬਚਨ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਾਭਾਵੇ ਹਰਿਰ੍ਨੇਤ੍ਰਂ ਫਲਾਭਾਵੇਂਗੁਲਂ ਰਵਿਃ । ਲਿਂਗਵਿਸ੍ਰਂਸਨੇਕਂ ਚ ਜਮਦਗ੍ਨਿ ऋषਿਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਅੱਖ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਂਗਲ; ਤੇ ਜਮਦਗਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਲਿਂਗਪੀਠਵਿਭੇਦੇ ਚ ਗਾਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਮਾਹੈਸ਼੍ਵਰੈਰਨ੍ਯਤ੍ਸਾਹਸਂ ਪਰਮਂ ਕृਤਮ੍
ਜਦ ਲਿੰਗ ਦਾ ਆਸਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਸਹਾਸ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਮਮਾਪਿ ਤਤ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਮਨ੍ਯਥਾ ਦੋषਭਾਗਹਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਆਦਮੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਲੁਬ੍ਧਕृਤਾਂ ਪੂਜਾਮਾਹृਤ੍ਯਾਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਵਮਨਂ ਚ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਪੀਠੇਥ ਲੁਬ੍ਧਕਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਪਾਗਲ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਖਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਉਲਟੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਦ ਕਿ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਾਪਕਾਰਿਣਂ ਚੈਨਂ ਹਨ੍ਮਿ ਨੋ ਵੇਤ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍ । ਅਥ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਵਧਾਯੈਵ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ?' ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੇਨ ਯਥੋਦ੍ਭੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾ ਮਯਾ ਕृਤਾ । ਲਿਂਗਪ੍ਰਾਵਰਣੇ ਹ੍ਯੇषਾ ਤਦਹਂ ਮਮ ਦੇਹਿਨਃ
ਉਸ ਪਾਗਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਚੁੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਚੀਜ਼ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਤ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਾਵृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਗਿਯਂ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮ੍ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਯਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਪੂਜਾਵਿਮੋਚਨਾਯੈਤਤ੍ਫਲਹਾਨੇਰ੍ਗਲਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਇਹ ਚਮੜੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਤਾਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਜਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦਾ ਫਲ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।