ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਅਯਮਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸਦਾ । ਨष੍ਟਭਾਰ੍ਯੋ ਨष੍ਟਸੇਨੋ ਨष੍ਟਰਾष੍ਟ੍ਰੋਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਫੌਜ ਤੇ ਰਾਜ ਸਭ ਕੁਝ ਲੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਲੁਲਾਯ ਦ੍ਵਿਤਯਂ ਕृषਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਹਾਤ੍ਮਜੈਃ । ऋਣੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਲਦ ਲੱਭ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਵੱਡਾ ਕਰਜ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਿਹਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਪੇਣ ਸੁਤਨਾਸ਼ਨਾਤ੍ । ਤਥਾਭੂਤੋ ਮਹੀਪਾਲਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਕृषਿਮਪ੍ਯੁਤ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਸੱਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖੇਤੀ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਤੌ ਚਾਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਹਾਰੋ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਸੁਤਾਵਥ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹਤੁਃ ਪਿਤਰਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਨष੍ਟੋ ਨਾਯਾਤਿ ਰੋਦਨਾਤ੍ । ਸ਼ਰੀਰਸ਼ੋषਣਾਯਾਥ ਸ਼ੋਕਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਰੋਣ ਨਾਲ ਗੁਆਚਿਆ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ਼ੋਕੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਨष੍ਟੇ ਕਂਠੋ ਨष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਤਵ । ਅਨੁष੍ਠਾਨਂ ਤਥਾ ਨष੍ਟਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ
ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇਰਾ ਗਲਾ ਵੀ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਏਕੋ ਨष੍ਟੋ ਨ ਚਾਯਾਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ ਪਂਚਸ੍ਥਿਤਾਨਸੂਨ੍ । ਬਹੂਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇੱਕ ਗੁਆਚ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਪੰਜ ਜੋ ਬਚੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਿਤਮਮੁਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਕਥਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਪਿਤੋਵਾਚ- ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰੌ ਯੁਵਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਤਥਾ ਚ ਮੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੁਸ਼ਮਣ ਲਈ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੋ।
ਅਤ੍ਯਂਤਸੁਖਿਨਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਥਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਭਾषਤਮ੍ । ਸੁਤਾਵੂਚਤੁਃ ਜਾਯਮਾਨੋ ਹਰੇਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨੋ ਹਰੇਦ੍ਧਨਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਿਵੇਂ ਆਖ ਦਿੱਤਾ? ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜਦੋਂ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ; ਜਦੋਂ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ।
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਤ੍ਵਂ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਯਤ੍ਸੁਖਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਲਿਂਗਨਾਦਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਨ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੇ ਜੋ ਸੁੱਖ ਤੂੰ ਆਖਿਆ— ਛੁਹਾਉਣ, ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਆਦਿ—
ਦੁਃਖੋਦਰ੍ਕਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਵਦਾਮਿ ਤੇ । ਪ੍ਰਸੂਤਿਕਾਲੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਨਾਸ਼ਵਿਚਾਰਣਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਣ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਾਯਾਮਥੋਪਤ੍ਨ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਯੋਨ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧੌ ਤੁ ਜਾਤਾਯਾਂ ਸਂਯੋਗੋ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੀਊਣ ਵਾਸਤੇ ਜੇ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਲੈ ਲਈਏ, ਆਪਣਾ ਸੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਮਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਲਿਂਗਨਪਰੇ ਗਾਢਂ ਸ੍ਤਨ੍ਯੇਨਾਂਗਂ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤੇ । ਤਥਾਪਿ ਯਦਿ ਸਂਯੋਗਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੋਦਨਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਭਾਵੇਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੇ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦृਢਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਗਤਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਤੋ ਵੈਰਸ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਅਥ ਚੇਤ੍ਪਤਿਤੋ ਡਿਂਭੋ ਮਧ੍ਯੇ ਮੈਥੁਨਮੁਦ੍ਗਤਿਃ
ਮਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰਾ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਠੰਡ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਬੱਚਾ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਿਲਾਪ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਤਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਵਿਚ੍ਛੇਦੇ ਦੁਃਖਂ ਕਿਂਚਿਦਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਸਰ੍ਵਕਾਲੇ ਪਰਿਮਿਤੇ ਕਦਾਚਿਦ੍ਰਤਿਸਂਭਵਃ
ਜੇ ਰਸ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਇਹ ਸੁੱਖ ਘੱਟ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਭੋਜਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਾਪੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਦੁਃਖਂ ਵ੍ਯਾਧਿਤਰ੍षਗ੍ਰਹਾਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਂ ਖਾਣਾ ਮਿਲਦਾ, ਨਾਂ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੌਣ ਮਿਲਦਾ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਬਿਮਾਰੀ, ਤਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਤਂ ਯਤ੍ਸੁਖਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਥਾਂਕਾਰੋਹਣਂ ਪਿਤੁਃ । ਆਲਿਂਗਨਕृਤਂ ਤਾਤ ਚੁਂਬਨਾਦਿਕृਤਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਸੁੱਖ ਲੋਕ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਗਲੇ ਲਾਉਣ, ਚੁੰਮਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ—
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮਧੁਰੋਕ੍ਤ੍ਯਾਦਿ ਯਤ੍ਸੁਖਾਨਿ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਰਤਿਮਧ੍ਯੇ ਵਿਰਾਮਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਰਾਜਨ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋ ਸੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਦੁਃਖਾਨਿ ਸਂਤਿ ਪੁਤ੍ਰੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਅਨੇਨ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਕ੍ਰਿਯਸੇ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਵਿਰੋਧਿਨਾ
ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁੱਖ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਮਿਦਂ ਤਸ੍ਮਾਦਾਵਾਂ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸ੍ਥਿਤਾਵਿਹ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਜੋਵਾਚ-। ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਸ਼ੋਕਂ ਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਵਿਰੋਧਿਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਇਹ ਅਟੱਲ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਹਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਤੌ ਮਮ । ਪੁਰੋਧਸਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਗੁਰੁਮ੍
ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਨ ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵਸਿष੍ਠਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਂ ਚ ਸ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਗਤਿਂ ਮਮ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਮੈਂ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਅਚਾਰਯ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮਾਥ ਮੁਨਿਨਾ ਪਰਿਪੂਜਿਤਃ । ਆਲਿਂਗਿਤਸ਼ਿਰੋ ਘ੍ਰਾਤੋ ਦਤ੍ਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਗਮਨਂ ਕਿਂ ਤੇ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵੈ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਂਸਾਰਤਰਣਾਯ ਹਿ
ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?' ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ!'
ਖਿਨ੍ਨੋਹਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਭਵਂਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ । ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਗਤਿਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਵੇਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਏਨਂ ਪੂਜਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍ । ਯਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਰੁਂਧਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਮਲੋਕਂ ਗਤੋ ਨ ਸਃ । ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਗਾਦਤਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉੱਥੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸੁਤੋ ਮਮ । ਅਮੁਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਲੁਬ੍ਧਕਂ ਵਨਚਾਰਿਣਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵੇਖ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ।
ਪੂਜਯਂਤਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਪਤ੍ਰਮਾਤ੍ਰੈ ਸ੍ਵਸਂਭृਤੈਃ । ਸ਼ਮੀਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਂਭੂਤੈਸ੍ਤਥਾ ਪੂਗਪ੍ਰਸੂਨਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਲਏ ਹੋਏ ਪੱਤੇ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਦਂਬਕੁਸੁਮੈਰਰ੍ਕਕੁਸੁਮੈਰ੍ਯੂਥਿਕਾਭਵੈਃ । ਏਤੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਪੂਜਯਂਤਂ ਵਿਲੋਕਯ
ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਯੂਥਿਕਾ ਦੇ ਕਲਿਆਂ ਨਾਲ—ਇਹ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਪੂਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੇਖ।