ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਚ੍ਛੇਦਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਮੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਯਾ ਯਦਾ ਨੂਨਂ ਕਰ੍ਮੇਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀ; ਜੇ ਕਦੇ ਜੁਦਾਈ ਆਈ ਵੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਜਦ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ—
ਤਦਾ ਗਚ੍ਛ ਪੁਨਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮਿष੍ਯਸਿ ਸੁਂਦਰਿ । ਸਹ ਨੇਤ੍ਰਾਦ੍ਧਿ ਵਿਗਲਦ੍ਵਾष੍ਪਸਿਕ੍ਤਤਨੁਸ੍ਤਤਃ
ਉਦੋਂ ਤੂੰ ਚਲੀ ਜਾ, ਪਰ ਸੁੰਦਰਏ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਰੀਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ—
ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਾਹ ਪ੍ਰਿਯੇ ਵਦਨ੍ । ਤਦਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤਤਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਕਰ੍ਮਭੂਮਿਂ ਸਮਾਗਤਾ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਪਿਆਰੀਏ।' ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜਾਤਾ ਚ ਹਸ੍ਤਿਨੀ ਯੋਨੌ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਸ੍ਮਰਂਤੀ ਨਿਜਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਾ ਕਿਯਦ੍ਭਿਰ੍ਦਿਨੈਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਹਾਥਣ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਜਨਮ ਯਾਦ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮੀ। ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ—
ਜਗਾਮ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਂ ਹਸ੍ਤਿਯੋਨਿਸੁ ਸਂਭਵਾ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਕਰ੍ਦਮਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਈ, ਹਾਥਣਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਚਿਕੜ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ।
ਗਂਗਾਗਂਗੇਤਿ ਜਲ੍ਪਂਤੀ ਹ੍ਰਦਂ ਨਿਮ੍ਨਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਸਾ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਂਗਾਹ੍ਰਦੇ ਗਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਿਨੀ ਪਰ੍ਵਤਾਕृਤਿਃ
'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਆਖਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਡੂੰਘੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ। ਉਸ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ, ਪਰਬਤ ਵਰਗੀ ਹਾਥਣ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨਿਜਾਂ ਜਾਤਿਂ ਸ੍ਮਰਂਤੀ ਸਾ ਜਗਾਮ ਪਂਚਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾਹਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਹਸ੍ਤਿਨੀਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਮੁੜ ਮੌਤ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਹਾਥਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਵਰ੍षੁਃ ਪਾਰਿਜਾਤਾਦ੍ਯੈਃ ਕੁਸੁਮੈਰੁਤ੍ਤਮੈਰ੍ਮੁਦਾ । ਤਾਮਾਨੇਤੁਂ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਆਦਿਕ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ।
ਵੇਗਾਤ੍ਤਚ੍ਚਿਰਵਿਚ੍ਛੇਦਾਤ੍ਕृष੍ਣਾਂਗੀਂ ਸੁਮਨਾ ਯਯੌ । ਪੁष੍ਪਕੇਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਾਂ ਸੁਰਾਧਿਪਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਮਨਾ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੀ ਪੁਸ਼ਪਕੇਤਾ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ
ਕਥਯਨ੍ਨਿਜਦੁਃਖਾਨਿ ਨਿਜਾਵਾਸਂ ਜਗਾਮ ਹ । ਪੁਲੋਮਜਾ ਚ ਰਂਭਾ ਚ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤਥਾ
ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੱਸੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪੁਲੋਮਜਾ, ਰੰਭਾ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵੀ
ਸੁਂਦਰ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੁਵਤੀਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਦਾ ਗਤਾਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਹृਦਯੋਤ੍ਸਾਹਂ ਤਨ੍ਵਂਤੀ ਸਾ ਵਰਾਂਗਨਾ
ਹੋਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਗਈ।
ਪੁਰਂਦਰਪੁਰੇ ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਭਗਾ ਪ੍ਰੀਤਿਵਲ੍ਲਭਾ । ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਾਵਦਸ੍ਥੀਨਿ ਜੈਮਿਨੇ
ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ,
ਕੁਲਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਤਾਵਤ੍ਤਸ੍ਥਾਵਾਸ ਸੁਰਾਲਯੇ । ਰਾਜਾਨੋ ਦਿਵਿਰਾਜ੍ਯੇषੁ ਯੇ ਯੇ ਭੂਤਾਸ੍ਤਪੋਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਇੰਨੇ ਹੀ ਕਰੋੜਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ
ਤੇषਾਂਤੇषਾਂ ਸ੍ਨੇਹਭੂਮਿਰ੍ਭਵਤ੍ਯਮਰਸੁਂਦਰੀ । ਗਂਗਾਸ੍ਥਿਮਜ੍ਜਨਾਦੇਵ ਜੈਮਿਨੇ ਫਲਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਪਿਆਰ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿਗੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਂ ਤ੍ਯਜਤੋ ਦੇਹਂ ਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਮृਤਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਗਂਗਾਯਾਂ ਯਾਵਦਸ੍ਥੀਨਿ ਜੈਮਿਨੇ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ,
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਤਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਾਸਃ ਸੁਰਾਲਯੇ । ਮृਤਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਗਂਗਾਯਾਂ ਸ੍ਰੋਤੋਭਿਸ਼੍ਚਲਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਇੰਨੇ ਹੀ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆ, ਜਦ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧਾਰਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ,
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦੇਹਿਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ ਜੈਮਿਨੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੇਵਾਂਗਨਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਚਾਰੁਚਾਮਰਵਾਯੁਭਿਃ
ਉਸ ਜੀਵ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ: ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਡਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੰਵਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਜਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਰ੍ਯਂਕੇ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੌਤੁਕੀ । ਜਾਹ੍ਨਵੀਸੈਕਤੇ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਖ਼ਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪੱਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਦਿਵਾਕਰਕਰੈਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਕੁਲਂ ਤਸ੍ਯ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸੁਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚਂਦਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਲਿਪ੍ਤਸਰ੍ਵਕਲੇਵਰਃ ੧੦੦ 7.8.
ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧਤ ਦਿਵ੍ਯ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਙ੍ਗਨਾਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਦਿਵਿ ਕ੍ਰੀਡਤਿਸਰ੍ਵਦਾ । ਕਾਕੈਰ੍ਗृਧ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕਂਕੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕੁਂਤੈਰ੍ਭੀष੍ਮਮਾਤਰਿ
ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਂ, ਗਿੱਧ, ਲੱਕੜਬੱਗੇ ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਪੁਰ੍ਵਿਦਲਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ । ਦਿਵਿ ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਨਾਪੀਨਪ੍ਰੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਰੁਚਿਰਸ੍ਤਨੈਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣ: ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ
ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਵਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਨਿਦ੍ਰਾਤਿ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸਃ । ਪਿਪੀਲਿਕਾਭਿਃ ਕੀਟੈਸ਼੍ਚ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਲਪਟ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੀਟੀਆਂ, ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ,
ਗਂਗਾਯਾਂ ਯਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਅਸ੍ਥੀਨਿ ਪਤਿਤਾਨਿ ਚ । ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਫਲਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵਦਤੋ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਮਤ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵ੍ਯੂਹ ਸ਼ਿਰੋਮੁਕੁਟਭੂषਣੈਃ । ਹਤਪਾਦਰਜਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯਤੇ ਚਿਰਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਦ੍ਦੇਹਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਖਿਲੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਂਗਾਰਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਚਲਿਤਾ ਜਲੈਃ । ਅਙ੍ਗਾਰਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਰੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪਤਿਤੇ ਦੇਹੇ ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੋ ਨ ਹਿ
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੁੰਨ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਕਦੇ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਕਥ੍ਯਤੇऽਧੁਨਾ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਨਹਿ
ਇਥੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਾਂ: ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਵਿषਮਦੁਰਿਤਰਾਸ਼ੀਨਾਸ਼ਿ ਗਾਙ੍ਗਂ ਨਰੋ ਯਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਭੁਵਿ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਾਵੁਕੋ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੈਃ । ਜਗਦੁਦਧਿਜਲਂ ਵਿਲਂਘ੍ਯ ਘੋਰਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸ ਪਾਰਮਪਾਰਤੁष੍ਟਿ ਨਾਵਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੁਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨਾਵ ਨਾਲ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਭੂਯ ਏਵ ਗੁਰੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਙ੍ਗਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਕਥਾਮृਤਂ ਪਾਤੁਂ ਮਾਧੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਰਿष੍ਯਤੇ
ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੁਰੂ ਜੀ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ; ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਇੰਨਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।