ਯਃ ਸ਼ਂਭੁਪੂਜਾਂ ਵਿਚ੍ਛਿਂਦ੍ਯਾਤ੍ਤੇਨ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਹਿ ਮੇ ਸ਼ਿਰਃ । ਵਰਂ ਸ਼ੂਲਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪੋ ਵਰਂ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਕਰ੍षਣਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਲੇ ਹੀ ਸ਼ੂਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਸਾਲਮਲੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾਵਾਂ,
ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਣਪਰਿਤ੍ਯਾਗੋ ਨੈਵ ਪੂਜਾਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਵਰਂ ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਪਤਨਂ ਵਰਂ ਚਾਧਃਸ਼ਿਰਃ ਕृਤਮ੍
ਭਲੇ ਹੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂ, ਪਰ ਪੂਜਾ ਨਾ ਛੱਡੀ ਜਾਵੇ। ਭਲੇ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਵਾਂ, ਜਾਂ ਉਲਟਾ ਲਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ,
ਵਰਂ ਸ੍ਵਮਲਭੁਕ੍ਤਿਰ੍ਵਾ ਨੇਸ਼ਪੂਜਾਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਅਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚੇਸ਼ਾਨਂ ਯੋ ਹਿ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਨਰਾਧਮਃ
ਭਲੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮੈਲ ਖਾ ਲਵਾਂ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਛੱਡੀ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ ਹੈ।
ਪਾਪਾਨਾਮਨ੍ਨਰੂਪਾਣਾਂ ਤਸ੍ਯ ਭੋਜਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਅਨੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪਦਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਦਿ ਚ ਖਾਦਤਿ
ਉਸਦਾ ਖਾਣਾ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦਾ ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਿਆਂ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਜਾਂ ਚਬਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਮਂਗਲਂ ਨਾਮ ਯਸ੍ਯ ਵਾਚਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਭਸ੍ਮੀਭਵਂਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਮਹਾਪਾਤਕਕੋਟਯਃ
ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਤੇ 'ਸ਼ਿਵ' ਇਹ ਮੰਗਲ ਨਾਮ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਯੋ ਨਮਸ੍ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਭੂਮੇਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਚ ਪਂਚਧਾ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਾਤਕੈਃ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਲਏ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰਯੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ । ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੇਦਸੇਵ੍ਯਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਯਃ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਸੇਚ੍ਛਿਵਪੁਰੇ ਕृਤੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਫਲ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਦਰੇਣੇਸ਼ੋ ਵਕ੍ਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਦਾ । ਏਤਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮੀਸ਼ਪੂਜਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਾਲਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਿਵ-ਪੂਜਾ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਲ੍ਪਾਯੁਸ਼੍ਚ ਭਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨਮਾਚਰ । ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਏਕਕਾਲਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਰੂਰ ਕਰ। ਚਾਹੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਕਰ ਲੈ।
ਯਾਮਂ ਯਾਮਾਰ੍ਧਮਥਵਾ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨਮਾਚਰ । ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਕृਤਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਪੂਰੀ ਘੰਟ, ਅੱਧੀ ਘੰਟ ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਤੇਰੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਨੀ ਦੇਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ।
ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਪ੍ਰਸੂਨੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਤਃਪੂਜਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਫਲੈਃ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮਸੌਗਂਧਿਕੈਰਪਿ
ਸਵੇਰੇ ਵਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਨਾਰੀਅਲ, ਸੌ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਦਾਰ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਨੀਪੈਰ੍ਜਪਾਭਿਃ ਪੁਨ੍ਨਾਗੈਃ ਕਰਵੀਰੈਸ਼੍ਚ ਪਾਟਲੈਃ । ਤੁਲਸ੍ਯਾਚ ਰਵਿਦਲੈਰਪਰਾਜਿਤਯਾ ਤਥਾ
ਨੀਪ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜਪਾ, ਪੁੰਨਾਗ, ਕਰਵੀਰ, ਪਾਟਲ, ਤੁਲਸੀ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾ।
ਅਪਾਮਾਰ੍ਗਦਲੈ ਰੁਦ੍ਰ ਜਟਾਦਮਨਕੇਨ ਚ । ਸਰ੍ਵੈਰੇਭਿਃ ਸਮਫਲੈਰ੍ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਧੂਰ੍ਤਕੈਃ
ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਰੁਦ੍ਰਜਟਾ, ਦਮਨਕ, ਹੋਰ ਫਲਾਂ, ਬੈਲ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਧੂਰਤਕ ਨਾਲ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਦ੍ਰੋਣੈਃ ਸ਼ਿਰੀषੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦੂਰ੍ਵਯਾ ਕੋਰਕੈਰਪਿ । ਨਂਦ੍ਯਾਵਰ੍ਤੈਰਕ੍ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲਮਿਸ਼੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕੇਵਲੈਃ
ਡੋਣਾ, ਸ਼ਰੀਸ਼, ਸ਼ਕਤੀ, ਦੂਬ, ਕੋਰਕ, ਨੰਦਿਆਵਰਤ, ਅਖੰਡ ਅੰਨ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਤਿਲ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਅਨ੍ਯੈਰਪਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਂਪੂਜਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍ । ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸੌਵਰ੍ਣਰ੍ਦੂਵਰ੍ਯਯਾਪਿ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ। ਕਰਣਿਕਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਦੂਬ ਤੇ ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾ।
ਮੁਕੁਲੈਰ੍ਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਚਂਪਕੈਰ੍ਜਲਜਂ ਵਿਨਾ । ਜਲਜਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਤ੍ਰਾਣਾਮਕ੍ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਚ
ਅਧਖਿੜੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜਲਜ (ਕਮਲ) ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਨਾ ਚੜ੍ਹਾ। ਜਲਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਅਖੰਡ ਪੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਕੁਸ਼ਪੁष੍ਪਸ੍ਯ ਰਜਤਸੁਵਰ੍ਣਕृਤਯੋਰਪਿ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਯਤ੍ਤੁ ਤੈਲਪਕ੍ਵਂ ਭਵੇਨ੍ਨृਪ
ਕੁਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਲ ਵਿਚ ਤਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭੇਟ ਕਰ।
ਨ ਤਤ੍ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਪੂਪਾਦਿ ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਉਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਤ੍ਫਲਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤੈਲਕ੍ਸ਼ਾਰਾਮ੍ਲਜੀਰਕੈਃ
ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ। ਪਕੌੜੀਆਂ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ। ਜੋ ਫਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਲ, ਖਾਰ, ਖੱਟਾ ਜਾਂ ਜੀਰਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ।
ਜਲੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮੂਲਫਲਸ਼ਾਕਾਦਿਕਂ ਨृਪ । ਨ ਚ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਗਂਗਾਤੋਯਂ ਚ ਸਾਗਰਮ੍
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਤੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ—ਮੂਲ, ਫਲ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਆਦਿ—ਉਹ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਨਦੀਜਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੇਦਾਰਜਲਮੇਵ ਚ । ਹ੍ਰਦਰੂਪੇਣ ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਕੂਪਤੀਰ੍ਥੇਨ ਰਾਘਵ
ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਖੇਤਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਝੀਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਪਾਣੀ ਤੇ ਕੂਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਤਡਾਗਵਾਪੀਸਰਸਾਂ ਕੂਪੇਨਾਪਾਂ ਚ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਤੋਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਨ ਚ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਤਲਾਵਾਂ, ਵਾਪੀਆਂ, ਸਰੋਵਰਾਂ ਜਾਂ ਕੂਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੀਰਥ ਪਾਣੀ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਲਮਾਹਾਰ੍ਯਂ ਦਿਵਾ ਸਂਪਾਦਯੇਜ੍ਜਲਮ੍ । ਸਸੈਕਤਂ ਤਥਾ ਧਾਰ੍ਯਂ ਨ ਚ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਦਿਨ ਵਿਚ ਹੀ ਪਾਣੀ ਭਰ। ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰੇਤ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗੇ ਸਮਾਚਰ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤੋਥ ਮੁਨਿਨਾ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ
ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਿਨਾष੍ਟਕਮਤਿष੍ਠਤ । ਨਵਮੇऽਥ ਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਕृਤਾਰ੍ਚਨਃ
ਸ਼ਿਵ-ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲਗ ਕੇ, ਅੱਠ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਨਵੇਂ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਮਰਣਾਵਸਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਂ ਵਿਧਾਯ ਸਃ । ਸ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਪਹਾਰਾਯ ਤਤ੍ਯਾਜੈਵ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਹਵਨ ਵਾਂਗ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮृਤਂ ਤਮਥ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯਮਦੂਤਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਯਮਲੋਕਪ੍ਰਾਪਕਾ ਯੇ ਯਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਮ ਲੋਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ੈਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਾਯਾਤਾ ਦੂਤਾ ਵਹ੍ਨਿਮੁਖਾਦਯਃ । ਤੇषਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਾਦੋਭੂਨ੍ਮਾਮਕੋ ਮਾਮਕਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਹਿਨਿਮੁਖ ਆਦਿ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦੂਤ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਲੋਂ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ।'
ਅਥ ਯਾਮਃ ਪਾਸ਼ਪਾਣਿਃ ਸ਼ਿਵਦੂਤਮਥਾਰ੍ਦਯਤ੍ । ਅਥ ਵਹ੍ਨਿਮੁਖਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਮਦੂਤਸ਼ਤਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਜਮ ਦਾ ਦੂਤ ਫਾਂਸੀ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦੂਤ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਪਰ ਵਹਿਨਿਮੁਖ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਕੇ ਜਮ ਦੇ ਸੌ ਦੂਤ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ।