ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਦ੍ਰਵਿਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿਕੀਟਾਂਤਾਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ਤਤ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਧਿਆਨ ਧਨ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਚਾਈ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕੀੜਿਆਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਾਲਕ ਸ਼ਿਵ ਹੈ।
ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਾਲਕੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਯਾਦਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਕਰਃ । ਮਾਯਾਪਾਸ਼ੇਨ ਤੇ ਬਦ੍ਧਾ ਮੋਚਨੀ ਕਾਸ਼ਿਕਾ ਮृਤਿਃ
ਧਰਮ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਚੋਰ ਹੈ; ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਾਸ਼ਿਕਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਦਾ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍ । ਏਤਾਦृਸ਼ਮੁਮਾਨਾਥਂ ਕੋਟਿਜਂਤੁਰਨੁਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵੀ ਅੌਰਤਾਂ ਦੇਵਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਲੱਖਾਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਐਸੇ ਉਮਾ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇष੍ਟਾਨ੍ਭੋਗਾਨਵਾਪ੍ਯਾਥ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਪਾਲਕਾਃ
ਜੋ ਇੱਛਤ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਉਸਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਰਸ੍ਵਤੀਦੇਵ੍ਯੌ ਦੇਹਲ੍ਯਾਦ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤੇਃ । ਨਿਯੁਕ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਯੋषਿਤਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀਆਂ, ਹੋਰ ਦਿਵੀ ਅੌਰਤਾਂ, ਦੇਵਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹਨ।
ਦਾਸ੍ਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਸਾ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਏਤਾਦृਸ਼ਮਹਾਸ਼ੈਲਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਃ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਉਸਦੇ ਦਾਸ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਾਬਾਲਿਮਿਦਮਾਹ ਵਚਸ੍ਤਦਾ । ਗਂਤੁਕਾਮੋ ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋਸ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਵਾ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਬਾਲੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਕੀ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ?'
ਮਮਾਯੁਰਲ੍ਪਂ ਕਥਿਤਂ ਯਮੇਨ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾ ਪੁਰਾ
'ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ,' ਯਮ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਨਰਕਸ਼੍ਚ ਬਹੁਃਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕਥਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ- ਮਯਾਪਿ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਤਂ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
'ਨਰਕ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾਵਾਂਗਾ?' ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਵੀ ਨੇਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਆਯੁਰ੍ਦਸ਼ਦਿਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨਪਿ ਨ ਧਰ੍ਮਕृਤ੍ । ਨ ਤਪਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਨਭ੍ਯਾਸਾਨ੍ਨ ਚ ਯੋਗੋऽਲ੍ਪਕਾਲਤਃ
'ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਦਸ ਦਿਨ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਧਰਮ, ਤਪ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਦੀ ਲੰਮੀ ਅਭਿਆਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।'
ਨ ਦਾਨਂ ਦ੍ਰਵਿਣਾਭਾਵਾਦਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾਰ੍ਹਣਾ । ਨ ਯਜ੍ਞੋ ਨ ਵ੍ਰਤਂ ਪੂਰ੍ਤਂ ਨ ਚ ਪੁਣ੍ਯਮਨਾਯੁषਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਮਰੱਥਾ ਜਾਂ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਅਭਾਵ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪੁੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚਾਧ੍ਯਾਪਨਤੀਰ੍ਥਾਦਿ ਸੇਵਾਕਾਲਵਿਰੋਧਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਨਾ ਪਾਠ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਮੀ ਆੜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਐਸੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਗਤਿਪ੍ਰਦਂ ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਂ ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਮੁਨੇ । ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰੁਵਾਚ-। ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯੋ ਵृषੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਮੁਨਿ, ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲ ਜਾਂ ਰੁਕ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਬੰਦਾ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦਾ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ ਵੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ,
ਤੇਨ ਪਾਪਪਰੀਹਾਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਮ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਕਿਹੜੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਕੇਨ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਯੋਗੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਨਰਕਾਦਤਿਬਿਭ੍ਯਤਃ
ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਫਲਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਪਾਲਨਮ੍ । ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨ ਨ ਤਾਦृਗ੍ਲਭ੍ਯਤੇ ਵृषਃ
ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੱਚਮੁੱਚ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਵੱਛਾ ਮਿਲਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ।
ਅਮृਤੇਤ੍ਵਨृਤੇ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਂਤਰੇष੍ਵਪਿ । ਰਹਸ੍ਯਮੇਕਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੁ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨੋਚ੍ਯਤੇ
ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰੁਵਾਚ- ਸ਼ਰਣਂ ਪਾਲਯ ਮੁਨੇ ਕਾਲੋ ਮੇ ਨਿਰ੍ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ- ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਂ ਵਿਪ੍ਰ ਰਹਸ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਚੋਦਿਤਮ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮੁਨਿ, ਮੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਇਹ ਰਾਜ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਂ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਰਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਪਾਪਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਵਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰ । ਨਾਤਿਕ੍ਰਾਮੇਦ੍ਯਦਿ ਮੁਨੇ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ,
ਯਃ ਸ਼ਂਭੁਪੂਜਾਂ ਵਿਚ੍ਛਿਂਦ੍ਯਾਤ੍ਤੇਨ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਹਿ ਮੇ ਸ਼ਿਰਃ । ਵਰਂ ਸ਼ੂਲਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪੋ ਵਰਂ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਕਰ੍षਣਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਲੇ ਹੀ ਸ਼ੂਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਸਾਲਮਲੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾਵਾਂ,
ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਣਪਰਿਤ੍ਯਾਗੋ ਨੈਵ ਪੂਜਾਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਵਰਂ ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਪਤਨਂ ਵਰਂ ਚਾਧਃਸ਼ਿਰਃ ਕृਤਮ੍
ਭਲੇ ਹੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂ, ਪਰ ਪੂਜਾ ਨਾ ਛੱਡੀ ਜਾਵੇ। ਭਲੇ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਵਾਂ, ਜਾਂ ਉਲਟਾ ਲਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ,
ਵਰਂ ਸ੍ਵਮਲਭੁਕ੍ਤਿਰ੍ਵਾ ਨੇਸ਼ਪੂਜਾਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਅਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚੇਸ਼ਾਨਂ ਯੋ ਹਿ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਨਰਾਧਮਃ
ਭਲੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮੈਲ ਖਾ ਲਵਾਂ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਛੱਡੀ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ ਹੈ।
ਪਾਪਾਨਾਮਨ੍ਨਰੂਪਾਣਾਂ ਤਸ੍ਯ ਭੋਜਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਅਨੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪਦਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਦਿ ਚ ਖਾਦਤਿ
ਉਸਦਾ ਖਾਣਾ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦਾ ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਿਆਂ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਜਾਂ ਚਬਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਮਂਗਲਂ ਨਾਮ ਯਸ੍ਯ ਵਾਚਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਭਸ੍ਮੀਭਵਂਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਮਹਾਪਾਤਕਕੋਟਯਃ
ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਤੇ 'ਸ਼ਿਵ' ਇਹ ਮੰਗਲ ਨਾਮ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਯੋ ਨਮਸ੍ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਭੂਮੇਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਚ ਪਂਚਧਾ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਾਤਕੈਃ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਲਏ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਾਰਯੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ । ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੇਦਸੇਵ੍ਯਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਯਃ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਸੇਚ੍ਛਿਵਪੁਰੇ ਕृਤੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਫਲ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਦਰੇਣੇਸ਼ੋ ਵਕ੍ਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਦਾ । ਏਤਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮੀਸ਼ਪੂਜਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਾਲਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਿਵ-ਪੂਜਾ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।