ਤਸ੍ਯਾਂ ਭਦ੍ਰਾਸਨਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵੇਦਪਾਦਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਾਕॢਪ੍ਤਂ ਪਾਦਪੀਠਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਸ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਗ-ਅਸਨ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸਭ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰ-ਪਾਟ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਾਨ੍ਯਾਗਮਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤਿ ਸ਼ਿਵਪਾਦਯੋਃ । ਤਤ੍ਰਾਸੀਨੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਸਦृਸ਼ਾਕृਤਿਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਆਗਮਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ 'ਸੁਭ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਥੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਂਦਸ੍ਮਿਤਸੁਚਾਰ੍ਵਾਸ੍ਯੋਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਵਰ੍षਵਯਾਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਦਧਾਨ ਉਰਸਾਮਾਲਾਂ ਮਣਿਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਕਲ੍ਪਿਤਾਮ੍
ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨਰਮ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਚਰਮ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਮਣਕਿਆਂ ਅਤੇ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬਿਭ੍ਰਾਣ ਉਪਵੀਤਂ ਚ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਸੁਰਤ੍ਨਕੁਂਡਲੋ ਦੇਵਃ ਕਿਰੀਟਕਨਕਾਂਬਰਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕਰਣਿਕਾਰ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁਕਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਿਰਤ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਨਾਨਾਭੂषਣਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਨਾਗਂਧਵਿਲੇਪਨਃ । ਵਾਮਾਂਕਨ੍ਯਸ੍ਤਗਿਰਿਜੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਦਾਨਨਮ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੁਗ੍ਧਾਂ ਚ ਸੁਮੁਖੀਂ ਬਾਲਾਂ ਨਵਯੌਵਨਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ । ਭੂषਿਤਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਕਨਕਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਹ ਕੁੜੀ ਮੋਹਣੀ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਲਿਂਗ੍ਯ ਵਾਮੇਨਕਰੇਣ ਦੇਵੀਂ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਖਮੁਨ੍ਨਮਯ੍ਯ । ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋ ਵਾਮਕਰੇਣ ਤਸ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤਿਲਕਂ ਚ ਦੇਵਃ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਵੀਜਯਤੇ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਵ ਵ੍ਯਜਨੇਨ ਚ । ਪੂਜਾਕਾਂਤਾਪਿ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਮਾਲਾਂ ਦੇਵਾਯ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਭਗਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਖੇ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਰ੍ਵਿਰਕ੍ਤਿਰ੍ਵਨਿਤੇ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯੌ ਯੋਗਚਾਮਰੇ । ਸਮਾਧਿਃ ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਤਾਸ੍ਯ ਧਾਰਣਾਯੋषਿਦਸ੍ਯ ਚ
ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਯੋਗ ਦੇ ਚਾਮਰ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਸਮਾਧੀ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਧਾਰਨਾ ਉਸਦੀ ਸਾਥੀ ਹੈ।
ਯਮਾਸ਼੍ਚਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਂਕਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਃ ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਾਰਃ ਸੁਵਰ੍ਣਧृਕ੍
ਯਮ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਉਸਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ; ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਉਸਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਸੋਨਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਦ੍ਰਵਿਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿਕੀਟਾਂਤਾਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ਤਤ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਧਿਆਨ ਧਨ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਚਾਈ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕੀੜਿਆਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਾਲਕ ਸ਼ਿਵ ਹੈ।
ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਾਲਕੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਯਾਦਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਕਰਃ । ਮਾਯਾਪਾਸ਼ੇਨ ਤੇ ਬਦ੍ਧਾ ਮੋਚਨੀ ਕਾਸ਼ਿਕਾ ਮृਤਿਃ
ਧਰਮ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਚੋਰ ਹੈ; ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਾਸ਼ਿਕਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਦਾ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍ । ਏਤਾਦृਸ਼ਮੁਮਾਨਾਥਂ ਕੋਟਿਜਂਤੁਰਨੁਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵੀ ਅੌਰਤਾਂ ਦੇਵਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਲੱਖਾਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਐਸੇ ਉਮਾ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇष੍ਟਾਨ੍ਭੋਗਾਨਵਾਪ੍ਯਾਥ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਪਾਲਕਾਃ
ਜੋ ਇੱਛਤ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਉਸਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਰਸ੍ਵਤੀਦੇਵ੍ਯੌ ਦੇਹਲ੍ਯਾਦ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤੇਃ । ਨਿਯੁਕ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਯੋषਿਤਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀਆਂ, ਹੋਰ ਦਿਵੀ ਅੌਰਤਾਂ, ਦੇਵਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹਨ।
ਦਾਸ੍ਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਸਾ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਏਤਾਦृਸ਼ਮਹਾਸ਼ੈਲਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਃ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਉਸਦੇ ਦਾਸ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਾਬਾਲਿਮਿਦਮਾਹ ਵਚਸ੍ਤਦਾ । ਗਂਤੁਕਾਮੋ ਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋਸ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਵਾ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਬਾਲੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਕੀ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ?'
ਮਮਾਯੁਰਲ੍ਪਂ ਕਥਿਤਂ ਯਮੇਨ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾ ਪੁਰਾ
'ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ,' ਯਮ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਨਰਕਸ਼੍ਚ ਬਹੁਃਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕਥਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ- ਮਯਾਪਿ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਤਂ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
'ਨਰਕ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾਵਾਂਗਾ?' ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਵੀ ਨੇਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਆਯੁਰ੍ਦਸ਼ਦਿਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨਪਿ ਨ ਧਰ੍ਮਕृਤ੍ । ਨ ਤਪਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਨਭ੍ਯਾਸਾਨ੍ਨ ਚ ਯੋਗੋऽਲ੍ਪਕਾਲਤਃ
'ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਦਸ ਦਿਨ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਧਰਮ, ਤਪ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਦੀ ਲੰਮੀ ਅਭਿਆਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।'
ਨ ਦਾਨਂ ਦ੍ਰਵਿਣਾਭਾਵਾਦਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾਰ੍ਹਣਾ । ਨ ਯਜ੍ਞੋ ਨ ਵ੍ਰਤਂ ਪੂਰ੍ਤਂ ਨ ਚ ਪੁਣ੍ਯਮਨਾਯੁषਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਮਰੱਥਾ ਜਾਂ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਅਭਾਵ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪੁੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚਾਧ੍ਯਾਪਨਤੀਰ੍ਥਾਦਿ ਸੇਵਾਕਾਲਵਿਰੋਧਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਨਾ ਪਾਠ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਮੀ ਆੜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਐਸੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਗਤਿਪ੍ਰਦਂ ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਂ ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਮੁਨੇ । ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰੁਵਾਚ-। ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯੋ ਵृषੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਮੁਨਿ, ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲ ਜਾਂ ਰੁਕ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਬੰਦਾ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦਾ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ ਵੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ,
ਤੇਨ ਪਾਪਪਰੀਹਾਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਮ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਕਿਹੜੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਕੇਨ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਯੋਗੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਨਰਕਾਦਤਿਬਿਭ੍ਯਤਃ
ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਫਲਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਪਾਲਨਮ੍ । ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨ ਨ ਤਾਦृਗ੍ਲਭ੍ਯਤੇ ਵृषਃ
ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੱਚਮੁੱਚ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਵੱਛਾ ਮਿਲਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ।
ਅਮृਤੇਤ੍ਵਨृਤੇ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਂਤਰੇष੍ਵਪਿ । ਰਹਸ੍ਯਮੇਕਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੁ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨੋਚ੍ਯਤੇ
ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰੁਵਾਚ- ਸ਼ਰਣਂ ਪਾਲਯ ਮੁਨੇ ਕਾਲੋ ਮੇ ਨਿਰ੍ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਜਾਬਾਲਿਰੁਵਾਚ- ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਂ ਵਿਪ੍ਰ ਰਹਸ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਚੋਦਿਤਮ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮੁਨਿ, ਮੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਇਹ ਰਾਜ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਂ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਰਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਪਾਪਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਵਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰ । ਨਾਤਿਕ੍ਰਾਮੇਦ੍ਯਦਿ ਮੁਨੇ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ,