ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਂਤੇ ਪੁਲਕਮਾਹਰੇਤ੍ । ਆਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਗੁਪ੍ਤਯੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਪੁਲਾਕਾ ਘਾਹ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ: 'ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਅਰਪਣ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਜਾਤਵੇਦਸਮੇਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਲਾਕਂ ਚ੍ਛਾਦਯਾਦ੍ਯ ਮੇ । ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਪੁਲਾਕੇ ਛਾਦਯੇਦਥ
'ਜਾਤਵੇਦ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਲਾਕਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ' — ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੁਲਾਕਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੋ।
ਤ੍ਰਿਦਿਨਂ ਜ੍ਵਲਨਸ੍ਥਿਤ੍ਯੈ ਛਾਦਨਂ ਪੁਲਕੈਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਂਜੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਅੱਗ ਜਗਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਪੁਲਾਕਾ ਨਾਲ ਢੱਕਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ ਅਤੇ ਆਪ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਓ।
ਭਸ੍ਮਾਧਿਕਮਭੀਪ੍ਸਂਸ੍ਤੁ ਹ੍ਯਧਿਕਂ ਗੋਮਯਂ ਹਰੇਤ੍ । ਦਿਨਤ੍ਰਯੇਣ ਯਦਿ ਵਾ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਬਹੁ
ਜੇ ਹੋਰ ਵਧੀਕ ਭਸਮ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਗੋਬਰ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਇਕੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੰਨਾ ਲੋੜ ਹੋਵੇ।
ਤृਤੀਯੇ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਵਾ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਿਤਾਂਬਰਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਤੀਜੇ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੋ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਂਤੋ ਭਸ੍ਮਦਿਗ੍ਧੋ ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਤਦ੍ਵੇਤਿ ਚੋਚ੍ਚਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਭਸਮ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ 'ਤਦ੍ਵੇਤੀ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਭਸਮ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨ ਕੇ ਛੱਡੇ ਨਾ।
ਤਤ ਆਵਾਹਨਮੁਖਾ ਉਪਚਾਰਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹੁਤਦਾਨੇਨ ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਮੁਪਸਂਹਰੇਤ੍
ਫਿਰ ਆਵਾਹਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਮ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ।
ਅਗ੍ਨੇ ਭਸ੍ਮੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਭਸ੍ਮ ਚੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰਸ੍ਮੀਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮृਜ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
'ਅੱਗੇ, ਭਸਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਭਸਮ ਲਵੋ। 'ਅੱਗ, ਮੈਂ ਹਾਂ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਭਸਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਲੋ।
ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਗਂਗਾਸਲਿਲੈਃ ਕਪਿਲਾਪਯਸਾਥਵਾ । ਚਂਦ੍ਰਂ ਕੁਂਕੁਮਕਾਸ਼੍ਮੀਰਮੁਸ਼ੀਰਂ ਚਂਦਨਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਭਸਮ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਚੰਦਨ, ਕੇਸਰ, ਖਸ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾਓ।
ਅਗੁਰੁਦ੍ਵਿਤਯਂ ਚੈਵ ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਭਸ੍ਮਨਿ ਤਚ੍ਚੂਰ੍ਣਮੋਮਿਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਂਤ੍ਰਤਃ
ਅਗਰ ਦੀ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਬਰੀਕ ਪੀਸ ਕੇ, ਉਹ ਚੂਰਨ ਭਸਮ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, 'ਓਮ' ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੋ।
ਤਤਃ ਪਯਃ ਸੇਚਨੇ ਚ ਗਦਿਤਃ ਕਪਿਲਾ ਮਨੁਃ । ਅਮृਤਂ ਦੇਵਿ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਹ ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੁੱਧ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਕਪਿਲਾ ਮਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਦੁੱਧ ਇੱਥੇ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਤਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ।'
ਤਵਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਮਨੁਜਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪ੍ਮਨਃ । ਪ੍ਰਣਵੇਨਾਵਹੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਭਸ੍ਮਨੋ ਵਟਕਾਨਥ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ 'ਓਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਭਸਮ ਦੇ ਗੋਲੀਆਂ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਣੋਰਣੀਯਾਨਿਤਿ ਹਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਤੁ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਇਤ੍ਥਂ ਤੁ ਭਸ੍ਮਸਂਪਾਦ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਕਮਾਦਾਯ ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍
'ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ—ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕੀ ਭਸਮ ਤਿਆਰ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਵਿਮृਜ੍ਯਾਥ ਸਪ੍ਤਪ੍ਰਣਵਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਈਸ਼ਾਨੇਨ ਸ਼ਿਰੋਦੇਸ਼ਂ ਮੁਖਂ ਤਤ੍ਪੁਰੁषੇਣ ਚ
ਫਿਰ 'ਓਮ' ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ 'ਓਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਈਸ਼ਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਤੇ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੁੰਹ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਰੋਦੇਸ਼ਮਘੋਰੇਣ ਗੁਹ੍ਯਂ ਵਾਮੇਨ ਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਸਦ੍ਯੋਜਾਤੇਨ ਵੈ ਪਾਦੌ ਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਤੁ
ਛਾਤੀ 'ਅਘੋਰਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ 'ਵਾਮਦੇਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪੈਰ 'ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ 'ਓਮ' ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ ਉਦ੍ਧੂਲ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂਗਮਾਪਾਦਤਲਮਸ੍ਤਕਮ੍ । ਤਤ ਆਚਮ੍ਯ ਵਸਨਂ ਧੌਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਪ੍ਰਧਾਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਣੀ ਚੱਖ ਕੇ, ਧੋਤਾ ਹੋਇਆ ਚਿੱਟਾ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰਾਚਮ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਤਤੋ ਭਸ੍ਮਸਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਮृਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਤੁ
ਫੇਰ ਪਾਣੀ ਚੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, 'ਓਮ' ਨਾਲ ਮਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਧਾਰਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਜਨਕਂ ਵਿਭੁਮ੍ । ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਲਲਾਟੇ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖ ਕੇ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਭਸਮ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਭ੍ਯਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਵਾਪਿ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਕਮ੍ । ਅਘੋਰਾਯ ਨਮ ਇਤਿ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਕੋष੍ਠਯੋਃ
'ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਭਸਮ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਅਘੋਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੀਮਾਯੇਤਿ ਤਤਃ ਪृष੍ਠੇ ਸ਼ਿਰੋਧਿ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਤਥਾ । ਨੀਲਕਂਠਾਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
'ਭੀਮ ਨੂੰ' ਆਖ ਕੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ, 'ਨੀਲਕੰਠ ਨੂੰ' ਆਖ ਕੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, 'ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਵੀ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯਾਥ ਤਤੋ ਹਸ੍ਤੌ ਕਰ੍ਮਾਨੁष੍ਠਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਯੂਯਮੇਵਂ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਭਸ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਘृष੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਕਰਨ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਸਮ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮਲ ਕੇ—'
ਗੁਣਾਨ੍ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਇਤ੍ਥਂ ਸ਼ਿਵੋਦਿਤਾ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
'ਗੁਣ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।' ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼—'
ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਧਿਨਾ ਹਮਹਮਿਕਯਾ ਤਦਾ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਬੋਧਨਾਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਮੂਚਿਰੇ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਵੱਡਿਆਈ ਵਿਚ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਂ ਗੁਣਂ ਧਾਰਯੇਤ੍ਕੋ ਵਾ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਤਾਨਥ । ਕਰ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮੁਖਰੇਣ੍ਵੈਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
'ਕਿਹੜਾ ਗੁਣ ਧਾਰਨ ਕਰੀਏ? ਕੌਣ? ਹੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਅਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਨੁਭਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਯੋऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਾਲਾਭਿਰ੍ਭੂषਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗੋਪਨਮ੍
'ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਨੂ ਨਾਲ ਹੈ। ਮੈਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਰਜੋਗੁਣਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਨ ਚ ਜਾਨਾਸਿ ਮਾਂ ਤਦਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਧਿਕਬਲੋ ਵਿष੍ਣੁਰਾਯੁषਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਧਿਕਃ
'ਤੂੰ ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਾਲਾਭਰਣੇ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਮੈਵ ਤੁ । ਚਤੁਰ੍ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿष੍ਣੋਰਾਯੁਰੁਦਾਹृਤਮ੍
'ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਮਰ ਸਿਰਫ ਚਾਰ ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਧਿਕਸਤ੍ਵਤ੍ਵਾਤ੍ਸਤ੍ਵਮਾਲਂਬਤਾਂ ਹਰਿਃ । ਜਾਨਾਤਿ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਮਾਂ ਕ੍ਵਚਿਦੇਵ ਨ ਵਿਸ੍ਮਰੇਤ੍
'ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਤੋਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤੋਗੁਣ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦਾ।'
ਸਾਤ੍ਵਿਕੈਕੈਵ ਪੂਜਾਸ੍ਯ ਰਾਜਸੀ ਤਾਮਸੀ ਨ ਤੁ । ਸ਼ਾਂਤਂ ਸ਼ਿਵਂ ਸਤ੍ਵਗੁਣਂ ਰਜਵਕ੍ਤ੍ਰਾਵਮਾਨਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਤਵਿਕ ਪੂਜਾ ਹੀ ਮੰਨਣਯੋਗ ਹੈ, ਰਾਜਸੀ ਜਾਂ ਤਾਮਸੀ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਰਜ ਜਾਂ ਤਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਥੇ ਠੰਢ-ਚੈਨ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਸਾਤਵਿਕ ਸੁਭਾਵ ਘੱਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਭੋਨੀਲਂ ਤਥਾ ਚੈਵ ਗੁਣਂ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਥਾਭਜਤ੍ । ਸਤ੍ਵਂ ਰਜਸ੍ਤਮਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਧਾਰ ਚ ਪੁਰਾ ਕਿਲ
ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਰੰਗ ਨੀਲਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਗੁਣ ਅਪਣਾਇਆ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਸਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਤਿੰਨੇ ਗੁਣ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਸਨ।