ਦੀਯਤਾਂ ਭਗਵਞ੍ਛਕ੍ਤਿਰ੍ਯਦਿ ਭੋਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਰਪ੍ਰਦਃ । ਅਥ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਭਾषਤ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ । ਗੁਣਤ੍ਰਯਾਸ਼੍ਰਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਅਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਤਦਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਹੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।
ਗੁਣਤ੍ਰਯਂ ਚ ਦਗ੍ਧ੍ਵੈਵ ਤਤ੍ਸਾਰਂ ਧਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ । ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਅੰਸ਼ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਵੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਅਥਾਹੁਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਦਾਹੋ ਜ੍ਵਲਨਂ ਵਿਨਾ । ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਲੋਚਨੇ ਵਹ੍ਨਿਰਸ੍ਤਿ ਵੈ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾੜਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਗੁਣਤ੍ਰਯਮਿਦਂ ਧੇਨੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗੋਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਮੂਤ੍ਰਂ ਚੋਪਨਿषਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਸ੍ਮ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਗਾਂ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਪਵਿੱਤਰ ਗੋਬਰ ਹੈ। ਪਿਸ਼ਾਬ ਉਹ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਫਿਰ ਭਸਮ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਵਤ੍ਸਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਮृਤਯੋ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਸਂਭੂਤਂ ਤੁ ਗੋਮਯਮ੍ । ਆਗਾਵ ਇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਧੇਨੁਂ ਤਤ੍ਰਾਭਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਛੜੇ ਸ੍ਰਿਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਗੋਬਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। 'ਆਗਾਵ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੰਮਾਨਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਾਵੋ ਗਾਵੋ ਗਾਵ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਤृਣਂ ਜਲਮ੍ । ਉਪੋष੍ਯ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਕृष੍ਣੇऽਥਵਾ ਵ੍ਰਤੀ
'ਗਾਂ ਗਾਂ ਗਾਂ' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖੁਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਦਹਵੀਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ, ਵਰਤੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਕਰੇ।
ਪਰੇਦ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਕृਤਸ੍ਨਾਨੋ ਧੌਤਵਸ੍ਤ੍ਰੋ ਗੋਮਯਾਰ੍ਥਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਤੁ ਗਾਮ੍
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਗੋਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਗਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇ।
ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮੂਤ੍ਰਮਾਹਰੇਤ੍ । ਸੌਵਰ੍ਣੇ ਰਾਜਤੇ ਤਾਮ੍ਰੇ ਧਾਰਯੇਨ੍ਮृਨ੍ਮਯੇ ਘਟੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੜਾ ਕਰਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਿਸ਼ਾਬ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ। ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਾ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਪੌष੍ਕਰੇ ਵਾ ਪਲਾਸ਼ੇ ਵਾ ਪਾਤ੍ਰੇ ਗੋਸ਼ृਂਗ ਏਵ ਵਾ । ਆਦਧੀਤ ਹਿ ਗੋਮੂਤ੍ਰਂ ਗਂਧਦ੍ਵਾਰੇਤਿ ਗੋਮਯਮ੍
ਕੰਵਰ ਦੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਲੇ ਪਿਆਲੇ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਿਸ਼ਾਬ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। 'ਗੰਧਦਵਾਰ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਗੋਬਰ ਰੱਖੋ।
ਅਭੂਮਿਪਾਤਂ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਪੂਰ੍ਵੋਦਿਤੇऽਧਿਕੇ । ਗੋਮਯਂ ਸ਼ੋਧਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਛ੍ਰੀਰ੍ਮੇ ਭਜਤੁ ਮਂਤ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਗੋਬਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਾ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਦੱਸੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਲਵੋ। ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ 'ਸ਼੍ਰੀ' ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਗੋਬਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ।
ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਯੀਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਗੋਮਯਸ੍ਯਾਪਮਾਰ੍ਜਨਮ੍ । ਸਂ ਤ੍ਵਾ ਸਿਂਚਾਮਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਗੋਮੂਤ੍ਰਂ ਗੋਮਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
'ਅਲੱਖਮੀਰ ਮੈ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਗੋਬਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰੇ। 'ਸੰ ਤਵਾ ਸਿੰਚਾਮੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਗੋ-ਮੂਤਰ ਗੋਬਰ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਪਂਚਾਨਾਂ ਤ੍ਵੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪਿਂਡਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ । ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਸ਼ੋष੍ਯ ਕਿਰਣੈਸ੍ਤਰਣੇਰਾਹਰੇਤ੍ਤੁ ਤਾਨ੍
ਪੰਜਾਂ ਲਈ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਪਿੰਡ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਕਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਪਿੰਡ ਅਰਪਣ ਕਰਨੇ ਹਨ।
ਨਿਦਧ੍ਯਾਦਥ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਪਾਤ੍ਰੇ ਗੋਮਯਪਿਂਡਕਾਨ੍ । ਸ੍ਵਗृਹ੍ਯੋਕ੍ਤਵਿਧਾਨੇਨ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯਾਗ੍ਨਿਮਿਂਧਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਗੋਬਰ ਦੇ ਪਿੰਡ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਜਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਿਂਡਾਨ੍ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਤਤ੍ਤਦਰ੍ਣਦੇਵਾਯ ਪਿਂਡਕਾਨ੍ । ਆਘਾਰਾਵਾਜ੍ਯਭਾਗੌ ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦ੍ਵੌ ਹੁਨੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਉਹ ਪਿੰਡ ਜਿਸ-ਜਿਸ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਘੀ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਪਿੰਡ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਤਤੋ ਨਿਧਨਪਤਯੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਜਯਾਦਯਃ । ਹੋਤਵ੍ਯਾਃ ਪਂਚਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਨਮੋ ਹਿਰਣ੍ਯਬਾਹਵੇ
ਫਿਰ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਤੇਰਾਂ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਮਾਂ ਕਰਨੀਯਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਹੋਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ, 'ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ।
ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਾਹੁਤੀਰ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਂਤੈਸ੍ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਕੈਃ । ਤਤਃ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਯਸ੍ਯ ਵੈਕਂਕਤੀਤਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌਥੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਰਵਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਵੈਕੰਕਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤੈਸ੍ਤੁ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨਨਾਜ੍ਞਾਤਤ੍ਰਯਂ ਤਥਾ । ਵ੍ਯਾਹृਤੀਰਥ ਹੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤਃ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤਂ ਹੁਨੇਤ੍
ਇਹਨਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਅਣਜਾਣਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਸੁਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਏ।
ਇਧ੍ਮਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰੋਦਕਂ ਤਤਃ । ਪੂਰ੍ਣਮਾਸਾਂਤਯਜੁषਾ ਜਲੇਨਾਨ੍ਯੇਨ ਬृਂਹਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਲੱਕੜ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਪੂਰਨ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਯਜੁਸ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇष੍ਵਮृਤਮਿਤਿ ਤਜ੍ਜਲਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਮਿਤਿ ਦਿਸ਼ਾਂ ਲਿਂਗੈਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤੋਯਂ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਾਉ। ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਂਤੇ ਪੁਲਕਮਾਹਰੇਤ੍ । ਆਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਗੁਪ੍ਤਯੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਪੁਲਾਕਾ ਘਾਹ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ: 'ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਅਰਪਣ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਜਾਤਵੇਦਸਮੇਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਲਾਕਂ ਚ੍ਛਾਦਯਾਦ੍ਯ ਮੇ । ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਪੁਲਾਕੇ ਛਾਦਯੇਦਥ
'ਜਾਤਵੇਦ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਲਾਕਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ' — ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੁਲਾਕਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੋ।
ਤ੍ਰਿਦਿਨਂ ਜ੍ਵਲਨਸ੍ਥਿਤ੍ਯੈ ਛਾਦਨਂ ਪੁਲਕੈਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਂਜੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਅੱਗ ਜਗਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਪੁਲਾਕਾ ਨਾਲ ਢੱਕਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ ਅਤੇ ਆਪ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਓ।
ਭਸ੍ਮਾਧਿਕਮਭੀਪ੍ਸਂਸ੍ਤੁ ਹ੍ਯਧਿਕਂ ਗੋਮਯਂ ਹਰੇਤ੍ । ਦਿਨਤ੍ਰਯੇਣ ਯਦਿ ਵਾ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਬਹੁ
ਜੇ ਹੋਰ ਵਧੀਕ ਭਸਮ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਗੋਬਰ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਇਕੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੰਨਾ ਲੋੜ ਹੋਵੇ।
ਤृਤੀਯੇ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਵਾ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਿਤਾਂਬਰਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਤੀਜੇ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੋ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਂਤੋ ਭਸ੍ਮਦਿਗ੍ਧੋ ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਤਦ੍ਵੇਤਿ ਚੋਚ੍ਚਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ, ਭਸਮ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ 'ਤਦ੍ਵੇਤੀ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਭਸਮ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨ ਕੇ ਛੱਡੇ ਨਾ।
ਤਤ ਆਵਾਹਨਮੁਖਾ ਉਪਚਾਰਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹੁਤਦਾਨੇਨ ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਮੁਪਸਂਹਰੇਤ੍
ਫਿਰ ਆਵਾਹਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਮ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ।
ਅਗ੍ਨੇ ਭਸ੍ਮੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਭਸ੍ਮ ਚੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰਸ੍ਮੀਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮृਜ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
'ਅੱਗੇ, ਭਸਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਭਸਮ ਲਵੋ। 'ਅੱਗ, ਮੈਂ ਹਾਂ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਭਸਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਲੋ।
ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਗਂਗਾਸਲਿਲੈਃ ਕਪਿਲਾਪਯਸਾਥਵਾ । ਚਂਦ੍ਰਂ ਕੁਂਕੁਮਕਾਸ਼੍ਮੀਰਮੁਸ਼ੀਰਂ ਚਂਦਨਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਭਸਮ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਚੰਦਨ, ਕੇਸਰ, ਖਸ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾਓ।
ਅਗੁਰੁਦ੍ਵਿਤਯਂ ਚੈਵ ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਭਸ੍ਮਨਿ ਤਚ੍ਚੂਰ੍ਣਮੋਮਿਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਂਤ੍ਰਤਃ
ਅਗਰ ਦੀ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਬਰੀਕ ਪੀਸ ਕੇ, ਉਹ ਚੂਰਨ ਭਸਮ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, 'ਓਮ' ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੋ।